Tagarchief: vader

Moederdag

Een bijzondere moederdag dit jaar.

De eerste moederdag zonder mijn moeder.

De eerste moederdag met een ‘M’ in mijn paspoort.

Heel vaak krijg ik de vraag hoe mijn kinderen mij nu noemen. En of ze nu twee vaders hebben. Mijn zoon en mijn dochter noemen me gewoon mama en ik heb ze gezegd dat ze me ook altijd mama mogen blijven noemen, want ik ben hun moeder en ik zal dat ook altijd blijven.

Klinkt misschien vreemd, moeder én man, maar zo is het gewoon. Ik heb ze gebaard en ik zal altijd hun moeder zijn. Ze hebben één moeder en één vader en dat blijft dus zo.

Het is nog niet voorgmoederdag 2015ekomen, maar ik kan me voorstellen dat ze op een gegeven moment, als ik echt helemaal passabel ben, ze me in het openbaar bij mijn voornaam noemen of zo, dan hoeft er ook geen uitleg gegeven te worden aan niet bekende omstanders, want dat zou wel een heel gedoe zijn iedere keer. Bovendien hebben zij er als pubers ook geen trek in om op te vallen denk ik zo.

We zullen wel zien. Mij maakt het allemaal niet zoveel uit. Mensen mogen denken wat ze willen. Daarnaast heeft mijn dochter al jaren een bijnaam voor me en als ze die gebruikt zal niemand raar opkijken, die past namelijk ook bij een man. Het regelt zich vanzelf allemaal wel.

Daar vertrouw ik op.

.

.

Advertenties

Rectificatie?

ZusTwee is boos. Het klopt allemaal niet. Het is helemaal niet zo dat iedereen, behalve mijn man dan, fantastisch gereageerd heeft toen ik vertelde dat ik niet langer als vrouw kan leven en verder wil als man. Hoe kom ik erbij? Zoals het in mijn interview in het AD staat bijvoorbeeld, dat is gewoon niet zo, dat is een leugen!

Ik lees het artikel nog eens na en citeer

Ik heb het mijn ouders, zussen en een paar vrienden verteld en iedereen reageert fantastisch. “Ach lieverd toch” zei mijn moeder. “Mij maakt het niet uit, je bent gewoon mijn kind”. En “Heb ik toch nog een zoon!”

Ineens snap ik wat mijn zus bedoelt. IK vind dat iedereen fantastisch gereageerd heeft omdat niemand me verstoten heeft, omdat iedereen naar me luisterde, omdat niemand me voor gek verklaard heeft, omdat ik nog steeds overal welkom ben en iedereen me met respect behandelt. Dáárom vind ik dat mijn familie en vrienden fantastisch gereageerd hebben. ZusTwee vindt het allemaal niet zo fantastisch en daar heeft zij ook wel gelijk in. Er is namelijk ook verdriet, weerstand en zelfs woede.

Mijn moeder heeft dagen lopen huilen en is constant met mij, mijn man en de kinderen bezig. Mijn vader heeft weken lang niet kunnen slapen. ZusTwee was een behoorlijke tijd heel boos, mijn moeder heeft het bijvoorbeeld al zo moeilijk en dan dit er ook nog bij. Eén van mijn zwagers wil liever nog niet met me praten, bang om té kwaad te worden. Hij heeft niets tegen transgenders, maar vindt dat als je eenmaal kinderen hebt, je andere verantwoordelijkheden hebt. Sommige vrienden zijn ongerust om wat er allemaal nog gaat komen. Mijn kinderen zullen moeten wennen aan een heel ander leven. Inderdaad, er wordt heel wat overhoop gehaald.

Ik ben me hier heel erg van bewust. Ik wéét dat je dit niet zomaar even vertelt en dat het dan klaar is. Er komen veel emoties bij kijken, niet alleen bij mij, maar vooral ook bij de mensen waar ik van hou en die ook echt van mij houden. Ze krijgen namelijk ook heel erg met zichzelf te maken… Verwachtingen vallen in duigen, weerstanden moeten overwonnen worden, de toekomst ziet er ineens heel anders uit. En ja, dat kan pijn doen, dat kan inderdaad heel vervelend zijn en verdriet veroorzaken, dat weet ik echt wel en dat het niet altijd makkelijk is, dat weet ik ook.

Mijn man verwijt me vaak dat ik alles te positief zie, maar dat zie ik niet zo. Ik vind alleen wel dat verdriet en tegenslag nou eenmaal bij het leven horen en dat je daar niet al te dramatisch over moet doen. Pijn en verdriet wil ik niemand aandoen, maar soms kan het gewoon niet anders. Dit is een typisch verhaal van zachte heelmeesters maken stinkende wonden en ik wil geen zachte heelmeester zijn. Dat vergt moed, ik moest heel wat angsten overwinnen, maar als ik zacht te werk gegaan was, met halve maatregelen omdat ik bang was om anders ruzie te krijgen of verdriet te doen, dan had dat alleen maar geleid naar een situatie die nog erger zou worden. Dan was de hele situatie gaan etteren, in het begin misschien ongemerkt, maar daarna zou het een enorme stinkende ontstoken wond geworden zijn, dat weet ik wel zeker.

Ik ben er van overtuigd dat de schade nu tot een minimum beperkt gebleven is en dat we er uiteindelijk allemaal beter uitkomen. De tijd zal het leren, maar ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in, niet als de optimist die ik ben, maar als een persoon die realistisch in het leven staat en de realiteit, met licht én donker, soms zelfs pikdonker, onder ogen durft te komen.

Ik tel mijn zegeningen

Natuurlijk is niet alles koek en ei, zijn er nog veel hobbels te nemen, is het soms ook nog heel verdrietig hier thuis (zie update), maar vandaag tel ik mijn zegeningen!

Sinds ik mijn verpletterende geheim geopenbaard heb aan mijn kinderen, sinds zij weten dat hun moeder een transman is, is alles gaan stromen. Het gaat bijna als vanzelf. Ik kan het gewoonweg nog niet bevatten…

groei doet pijn

Mijn kinderen laten hun liefde voor mij constant blijken. Mijn dochter wil alles weten over genderdysforie en transgenders en stelt heel veel vragen, Ze zegt zo blij te zijn dat er geen geheimen meer zijn. Mijn zoon zegt dat hij het allemaal niet zo erg vindt, zolang ik maar niet zijn kleding aantrek. Mijn dochter denkt haar werkstuk te gaan maken over transgenders. Ik woon nog steeds thuis, we laten de kinderen langzaamaan wennen aan de situatie. Er is rust in huis, er wordt gepraat, er zijn geen ruzie’s meer. Ik ben ontzettend trots op mijn man dat hij deze stap gemaakt heeft. We kunnen allebei laten zien hoeveel we van onze kinderen houden. Er is duidelijkheid, er is open- en eerlijkheid.

Ik slaap weer. Ik voel me energiek,  heb overzicht en kan weer dingen ondernemen. Het huishouden is eindelijk weer op orde en achterstallige klusjes pak ik aan. Ik ben weer flink aan het solliciteren en heb een freelance opdracht binnen gesleept, waardoor we weer even wat inkomsten hebben en er minder financiële druk is.

Mijn moeder zegt dat het wel lijkt dat ze nog meer van me is gaan houden. Mijn vader heeft gezegd dat hij ontzettend trots op me is. Uit onverwachte hoeken krijg ik constant steun aangeboden. Ik heb de beste vrienden en de liefste zussen.

Er is een prachtig interview met mij gepubliceerd in het AD en als klap op de vuurpijl kreeg ik gisteren bericht van het Genderteam van het VUmc dat ik ruim een half jaar eerder in behandeling ga dan gepland!!!

Het is onwerkelijk wat er allemaal gebeurd is in slechts tien dagen tijd. Van totale uitputting en wanhoop naar een situatie waarin ik me energiek voel, waarin het stroomt, waarin het geluk me toe lijkt te komen waaien. Ik voel ruimte. Ik voel de vrijheid waar ik altijd zo naar verlangde. Ik Leef!

Geen bericht, goed bericht?

Het is stil rondom mij. Stil op mijn blog, maar vooral stil op twitter. Het valt een aantal mensen op, want meestal laat ik wel wat van me horen. Ik krijg vragen. Soms in het openbaar, vaak via DM (direct messages, privé-berichten die niet te lezen zijn voor anderen). “Goh, ik hoor niets van je, gaat het wel goed?”

Het gaat niet goed. Of laat ik zo zeggen, ik ben er van overtuigd dat wat er nu met me gebeurt ergens goed voor is, maar bepaald lekker gaat het niet met me. Ik gooide gisteren nog wel de volgende tweet de ether in (met schrijffouten en al, maar dat zie ik nu pas)

want zo voel ik me nu tijdens deze reis op weg naar mezelf. Ik beklim momenteel een berg die zo steil is dat ik totaal buiten adem ben en niet meer kan praten met anderen, daarvoor moet ik eerst weer bijkomen, er voor zorgen dat ik weer gewoon kan ademen en niet meer naar lucht hoef te happen. Vandaar die stilte, eigenlijk een ademtekort.

Er is veel gebeurd de afgelopen weken hier in huis. Mijn man is een week weg geweest naar zijn familie in het buitenland. Ook zijn familie is nu op de hoogte dat ik als man verder wil leven en dat daardoor ons huwelijk en gezin ontwricht zijn. Van buiten ziet het er nog leuk uit, maar dat is slechts schone schijn en nog van korte duur.

De dag na zijn vertrek heb ik een heel fijn gesprek met een goede vriend van me. “Rick, je bent veel moeier dan je in de gaten hebt, als ik je een advies mag geven, dan zou ik je aanraden er even tussenuit te gaan, want zo hou je het niet vol.” De volgende dag schrijf ik hem dat ik denk en vooral voel dat hij gelijk heeft en dat ik per direct besloten heb om het heel rustig aan te doen. Waarom zou ik het uitstellen? Ik ben nu toch een week alleen met de kinderen, ik heb de tijd en de ruimte bijna alleen voor mezelf.

Maar dan gebeurt het. Vrijwel meteen. Wat is het toch boeiend hoe het menselijk lichaam werkt! Ik laat de ontspanning toe en merk tot mijn schrik dan pas dat ik werkelijk uitgeput ben. Ik kan niet meer. De tranen hoog de hele dag. Mijn lontje kort. Totaal geen energie en overzicht. Ik geef me eraan over, doe even helemaal niets, maar merk dat dit niet zomaar over zal gaan in een paar daagjes. Het afgelopen jaar heeft zijn tol geëist. Een lang jaar waarin ik mijn man alle ruimte en tijd heb willen geven om de nieuwe situatie een plek te geven, maar dat is totaal mislukt helaas.

Ik besluit een afspraak te maken met de huisarts. Ze geeft me iets om beter te slapen zodat ik in ieder geval uitrust en ze raadt me aan psychologische hulp in te schakelen bij de zware beslissingen die ik nu moet nemen. Wanneer en hoe vertellen we het de kinderen? Ik heb een appartement gevonden, maar wanneer ga ik weg? Of wie gaat er eigenlijk weg? Hoe gaan we alles regelen? Enz. enz. Er zijn zo veel vragen. Ik zit zo vol dat ik dat niet goed zelfstandig kan bedenken. Heb het gevoel dat ik aan het zwemmen ben, het land al in zicht zie, er bijna ben, maar net voordat ik de kust bereik naar beneden getrokken word. Ik spartel en spartel om maar boven water te blijven, maar kom niet meer vooruit, terwijl ik het gevoel heb te verdrinken. Het voelt heel benauwend.

Ook zegt ze dat ik echt rust nodig heb en de dingen die me de meeste stress veroorzaken, zoals bijv. solliciteren, even moet laten voor wat het is, dat gaat nu toch niet werken. Vanaf vorige week donderdag heb ik een stuk beter geslapen. Voel ik me relaxter. Laat ik de boel de boel even en krijg ik vrijwel meteen zin in beweging, terwijl ik daarvoor moeilijk in beweging te krijgen was. Ik ga sporten. Drie dagen achter elkaar sport ik flink. Ik loop krom van de spierpijn, maar het voelt goed. Ik voel me groeien. Ik zorg goed voor mezelf. Ik beweeg. Ik krijg weer adem. Stuur weer wat tweetjes. Ik voel me blij.

En dan… gistermiddag. Ik voel me beter dan in tijden. Ben hoopvol gestemd. Ik wil achter mijn laptop gaan zitten om wat uit te schrijven voor de psycholoog, dat heeft ze me namelijk gevraagd. Mijn man, die in de buitendienst werkt komt even aanwippen en hoe het kwam weet ik niet, maar hij maakt een opmerking die me totaal uit het lood slaat. Een opmerking die hij al vaak gemaakt heeft en die ik altijd van me af heb kunnen laten glijden “Jij hebt hier toch voor gekozen!” Ik kan het ineens niet meer verdragen. Ik heb er niet voor gekozen een man te zijn in een vrouwenlichaam! Ik kies er niet voor dat ons gezin uit elkaar valt. Ik kies er niet voor om mijn man verdriet te doen. Ik kies er niet voor om werkeloos thuis te zitten.

Ik breek. Geen moment had ik verwacht dat dit kon gebeuren. Niet nu in ieder geval. Ik begin te huilen. Onbedaarlijk te huilen, zoals ik dat nog nooit gedaan heb. Ik moet rare geluiden gemaakt hebben. Oergeluiden haast. Alles wordt donker. Het hoeft voor mij niet meer. Ik wil niet meer. Op dat moment vind ik het niet erg dood te gaan. Overal mee te stoppen. Ik huil en huil en huil. Kan niet stoppen. Iedere keer begint het weer opnieuw. Het komt vanuit mijn binnenste binnenste. Het komt en het komt, het stopt niet. Mijn man is zo ongerust dat hij zelfs mijn vader (gepensioneerd arts) belt, die meteen komt. Mijn man huilt ook, probeert me te troosten, zegt dat hij niet wil dat me iets overkomt.

Langzaamaan kom ik weer tot rust. Herstel ik weer. Droog ik mijn tranen. Neem ik een douche. Ga ik over tot de dingen van de dag. Koken. Eten met de kinderen. Een belangrijke vergadering in de avond, die me inkomsten op kan leveren. Ik voel me wankel, maar ik ga. Ik wil door, ik moet door. Ik wil leven. Een leven waar ik niet voor gekozen heb, maar dat ik toebedeeld krijg en dat ongetwijfeld mooi zal zijn. Te zijner tijd. Daar blijf ik van overtuigd, alleen is deze klim tijdens mijn reis even zo zwaar dat ik adem te kort heb. Maar zoals ik schreef in mijn tweet, het komt goed mensen. Echt!!!

Waarom? Omdat ik kies voor het Leven. Leven met een hoofdletter L. Daar kies ik wel voor.

Time-out

Ik ga zo mijn spullen pakken en tijdelijk ons huis uit. Ik ben nerveus en verdrietig, maar tegelijkertijd opgelucht. Ik denk dat het een verstandige beslissing is.

We hebben ruimte nodig. Rust. Tijd voor reflectie. Mijn man en ik komen er namelijk niet uit met zijn tweeën. We blijven maar in cirkeltjes ronddraaien en dat is niet goed. We raken uitgeput en wanhopig en als dit nog lang zo doorgaat is het niet ondenkbaar dat we de ‘controle’ verliezen en uit onmacht dingen doen die niet terug te draaien zijn. Dat wil ik niet. Daarvoor zijn mijn man en mijn kinderen me te lief.

Over één ding zijn we het roerend eens. We vinden dat onze kinderen een moeder én een vader nodig hebben. Over de uitvoering zijn we het echter totaal oneens.

Mijn man vindt dat het gezin hoe dan ook bij elkaar hoort te blijven en dat ik mijn transitie in de koelkast moet zetten (vijf jaar of nog wat langer) totdat de kinderen ouder zijn. Ik ben van mening dat je juist een goede vader en moeder bent als je open en eerlijk over je problemen spreekt, vertelt wat er werkelijk aan de hand is en onder ogen ziet dat we niet meer bij elkaar passen omdat hij me nooit zal kunnen accepteren zoals ik ben en wil zijn, een man, van binnen én van buiten.

Uit elkaar gaan is altijd moeilijk en pijnlijk, dat zal ik nooit ontkennen en weet ik uit ervaring als kind van gescheiden ouders, maar de waarheid en een goed contact tussen vader en moeder, die samen, ook al wonen ze niet bij elkaar, voor een liefdevolle opvoeding zorg dragen verzachten de pijn en zullen de kinderen sterk en weerbaar maken.

Het is tijd voor een time-out. Ik vertrek. Ondertussen hoop ik op een wonder.

Kerel

Nou kerel, dat is dan duidelijk! (mijn vader, 16-09-2013)

“Nou kerel, dat is dan duidelijk!” zegt mijn vader terwijl hij opstaat en me omarmt zoals mannen dat doen en hij met zijn platte hand op mijn rug klopt.

Ik heb mijn vader zojuist verteld dat zijn oudste dochter een zoon blijkt te zijn en als man verder wil leven.