Tagarchief: twitter

Klaar!

Het is klaar.

Je raakt nooit uitgereisd, want het hele leven is één lange reis, maar dit gedeelte van mijn reis, de transitie van vrouw naar man is klaar.

Nog een paar puntjes op de i, maar dit was het dan.

Daarom ga ik per direct stoppen met mijn twitteraccount ´Eindelijk Rick´.

Dit blog laat ik voorlopig nog online staan, maar zal ik alleen gebruiken als ik nog iets te melden heb gerelateerd aan mijn transitie. Er zal best nog wel eens nieuws zijn, maar ik verwacht dat dat heel sporadisch zal zijn.

Mocht je op de hoogte willen blijven, laat dan even je mailadres achter onder het kopje ‘VOLG DIT BLOG VIA EMAIL’ rechtsboven in beeld. Heb je vragen, dan kun je me altijd mailen. Het adres vind je onder het kopje ‘over Rick‘.

Zoals ik schreef in mijn blogpost ‘Eén jaar Eindelijk Rick‘, schrijven zet voor mij dingen op een rijtje, geeft me de mogelijkheid mijn gevoelens te uiten en dient als uitlaatklep. Bovendien was het voor mij dé manier om te communiceren met de buitenwereld. Ik geniet ervan en ik schrijf ook alléén als ik de drang voel om dat te doen. Die drang voel ik nu niet meer. In ieder geval niet over het onderwerp transitie/transgenderzijn.

Het schrijven van dit blog heeft me enorm, maar dan ook enorm veel gegeven; steun, inzichten en vriendschappen. Daar ben ik heel erg dankbaar voor, maar nu is het tijd om verder te gaan.

Het is tijd voor een volgende etappe in mijn reis. Mensen die mijn verleden niet kennen hoeven niet te weten dat ik ooit gevangen zat in dat vervloekte vrouwenlijf. Niet dat het een geheim is, maar ik ga het ook niet aan de grote klok hangen. Ik wil nu gewoon Rick zijn, een man, en niet Rick, de man die ooit een vrouw was.

Vanaf heden treed ik uit de anonimiteit, want vooral daar ben ik  h e l e m a a l  klaar mee. Om verschillende redenen heb ik er toentertijd voor gekozen dit blog onder een pseudoniem te schrijven, maar nu ben ik er klaar voor; ik mag gezien worden!

Liefs,
Rick

.

.

Advertenties

Baan in het kwadraat

Twitter ontplofte werkelijk toen ik bovenstaande tweet plaatste. Ik was dan ook door het dolle heen en vele twitteraars met mij. Nog nooit kreeg ik zó veel reacties. Nogmaals aan iedereen dank voor de felicitaties, dat was echt geweldig.

Ja mensen, het is me gelukt. En hoe!!! Ik heb een baan en misschien wel twee. Open en eerlijk verkregen en helemaal als mezelf. Als een man, die er uitziet als een vrouw en hopelijk het laatste trimester van dit jaar gaat starten met de hormoonbehandeling waardoor mijn binnen- en buitenkant eindelijk langzamerhand met elkaar in overeenstemming zullen gaan komen.

Niet altijd gemakkelijk, maar eindeloos vertrouwen bleef ik houden ondanks de crisis, mijn leeftijd (Abraham onlangs ontmoet, toffe peer!) en mijn transseksualiteit. Ik geloof nl. dat deze drie zaken pas tegen je werken als je ook daadwerkelijk gelooft dat ze tegen je kunnen werken.

Na mijn les, waarover ik schreef in mijn blog “sollicileren“, wist ik het ineens, ik moest deze zaken gewoonweg in mijn voordeel laten werken. Een bepaalde leeftijd is namelijk ook synoniem voor ervaring/levenswijsheid en als transgender zie ik mezelf als ‘veranderdeskundige’ en om dat te kunnen zijn moet je toch wel over een aantal bijzondere eigenschappen beschikken, Zeer aantrekkelijk voor een werkgever, al zeg ik het zelf.

Ik heb mijn hart gevolgd. Ik heb het gedaan zoals het MIJ goed leek. Tegen vele adviezen in van o.a. werving- en selectiebureau’s, recruiters en sommige vrienden, die vonden dat té eerlijk zijn tegen me zou werken en dat ik niets hoefde te melden. Sinds ik merkte dat ik niet volledig uit de verf kwam als ik mijn verhaal maar half deed, besloot ik echter altijd open en eerlijk te zijn. Dat werkt namelijk bij mij, helemaal als je de zgn. nadelen om kunt buigen naar voordelen. Te lang had ik geleefd met mijn verpletterende geheim en die weg wilde ik niet nog eens in. NO WAY.

En zo deed ik het. Ik vertelde mijn verhaal. Verklaarde het gat in mijn CV.  Het waarom van het stopzetten van mijn eigen bedrijf en de enorm sterke motivatie die ik nu heb mijn nieuwe leven vorm te geven. Met het gevolg dat ik er naar alle waarschijnlijkheid dubbel voor beloond zal worden.

A.s. maandag ga ik aan de slag als ‘regelneef in een internationale omgeving’, me op het lijf geschreven, Een tijdelijke baan, die me onderdak biedt tot eind september. Bovendien ben ik dan ‘binnen’ bij een bedrijf met vele mogelijkheden, je weet nooit waar dat toe kan leiden.

Daarnaast heb ik heel veel kans weer parttime aan de slag te kunnen gaan als Managementondersteuner bij mijn oude werkgever, daar willen ze me heel graag terug na ruim een jaar van afwezigheid. De directeur en het team zijn het daar over eens. Ze bewonderden mijn openheid en de weg die ik al gegaan heb. Het is alleen zo dat ze verplicht zijn intern en extern te werven, dat schrijven de protocollen nou eenmaal voor, dus theoretisch gezien zou er nog een kandidaat kunnen komen die geschikter bevonden wordt, maar daar ga ik niet van uit. Ze kennen me en ik ben ingewerkt in best ingewikkelde materie.

Nog even heel spannend dus, ik durf nog niet blij te zijn voor deze (vaste) baan, maar het ziet er goed uit. In september zal het dan even heel hard werken zijn (dubbele baan), maar v.a. oktober een baan van zo’n 24 uur per week, zodat ik tijd zal hebben om in alle rust in transitie te gaan en mijn bedrijfsidee uit te gaan werken. Want ik ben wel tot de ontdekking gekomen dat mijn hart ligt bij het zelfstandig ondernemerschap. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en daar zal ik echt helemaal gelukkig zijn, maar voor nu zijn deze banen precies wat ik nodig heb. Ze zijn de basis van waaruit ik verder kan gaan werken. Ik heb weer een stuk van mijn vrijheid herwonnen. Mijn financiële vrijheid wel te verstaan. YES!!!

PS. Ontroerend vond ik het dat de mevrouw van P&O me expliciet vroeg hoe ik wilde dat ik ingeschreven zou worden in hun werknemersbestand, als Roos of als Rick. Ik kon mijn geluk niet op.

Sollicileren

De financiële druk neemt toe. Ik heb momenteel geen inkomsten en geen recht op een uitkering. Gelukkig heb ik in het verleden altijd goed verdiend en kunnen sparen, maar iedere maand zie ik ons spaargeld slinken. De hypotheek en andere lasten kunnen nu nog worden betaald, maar hoe lang nog?

Mijn man is gedeeltelijk ontslagen vanwege de crisis en werkt nog maar drie dagen. Alleen kan hij de kosten niet opbrengen en dat is ook niet de bedoeling natuurlijk. Bovendien wonen we sinds anderhalve maand apart. Ik wil en moet dan ook zo snel mogelijk weer financieel onafhankelijk zijn, dat ben ik immers altijd geweest en wil ik ook altijd zijn. Dit is allemaal best eng af en toe en de reden dat ik me in mijn zoektocht naar werk heb laten leiden door angst, hoewel ik verstandelijk zo goed weet dat angst geen goede raadgever is.

Als je mij ziet, dan zie je nog steeds een vrouw. Als vrouw, als Roos, ben ik dan ook flink aan het solliciteren geslagen. Naast het solliciteren op bestaande vacatures, startte ik een campagne via Social Media (twitter, LinkedIn en blog). Lovende reacties kreeg ik op het originele blog dat ik maakte waarin Roos zichzelf presenteert om een baan te vinden. Inmiddels is dit presentatieblog al meer dan 3.000 keer bekeken. Veel mensen hebben heel enthousiast gereageerd en regelmatig hoorde ik  ‘Jammer dat ik geen werkgever ben, die Roos, die zou ik zo in dienst nemen!’

Echter… geen enkele reactie van potentiële werkgevers. Zelfs niet voor informatie. Bewijzen kan ik het natuurlijk nooit, maar toch geloof ik hierin, onbewust moet men aanvoelen dat er iets niet klopt aan Roos. Ik moet toegeven, al die tijd voelde ik me niet goed bij dat blog, bij mijn CV en bij mijn LinkedIn pagina. Je ziet Roos, maar ik ben Rick (aan het worden). Dat staat echter nergens en dat voelt voor mij niet zuiver. Het voelt niet open en eerlijk en dat is juist de weg die ik ingeslagen ben, anders verloochen ik mezelf weer. Mijn hele leven ben ik niet open en eerlijk geweest, onbewust vaak, dat wel natuurlijk, maar toch, IK WIL DAT NIET MEER!

Iedere keer moest ik me er toe zetten, toe dwingen eigenlijk om te twitteren, te solliciteren en om mezelf te promoten als Roos die een baan zoekt. Vaak kon ik het niet eens opbrengen. Het voelde voor mij gewoon niet goed. Dit ben ik niet meer en ik ben trots op wie ik nu ben en op de weg die ik nu al heb afgelegd. Hierdoor was de campagne dan ook niet constant, wat wel een voorwaarde is voor succes. Tegelijkertijd die rotstem in mijn hoofd; ik heb inkomsten nodig en als ik zeg dat ik een transman ben, midden in zijn transitie nog wel, dan kan ik het helemaal schudden. Over een half jaar gaat mijn uiterlijk namelijk door de hormoonbehandeling langzaamaan veranderen.

Ik sprak hier met verschillende mensen over en die raadden me aan er niet meteen over te spreken, dat hoeft toch helemaal niet? Nee, dat hoeft ook niet, wettelijk hoeft het niet, maar zij weten niet hoe dit voelt bij mij en bovendien hoe zou jij je voelen als werkgever? Je neemt iemand aan en na drie maanden zegt hij/zij dat er nog wel even een puntje is om te bespreken? Dan voel je je toch genaaid? Of niet soms? Zo modderde ik maar aan, het voelde niet goed, maar het kon toch niet anders? Ik moest toch gebruik maken van mijn netwerk? Het zou toch stom zijn kansen te laten liggen? Deuren te sluiten?

Toen kwam die vacature voorbij voor een parttime Office Assistant bij een gerenommeerd trainingsbureau gespecialiseerd in veranderingsprocessen (!). Bij hun rijtje van waarden op nummer één en twee open- en eerlijkheid (!). Meteen dacht ik, als ik bij dit bedrijf mezelf niet zou kunnen zijn, dan weet ik het helemaal niet meer. Op zich was de functie onder mijn niveau, maar dat vond ik nu niet belangrijk. Deze baan bood me alles wat ik me nu kan wensen; mezelf zijn, voorzien in mijn basisbehoeftes en genoeg tijd over hebben om een bedrijfsidee te ontwikkelen voor een nieuwe onderneming, want het ondernemersbloed kruipt waar het niet gaan kan. Bovendien hadden ze wellicht gebruik kunnen maken van mijn jarenlange ervaring als coach en trainer, want als je iemand zoekt die wat weet van veranderingsprocessen, dan ben ik het wel (haha). Op deze manier zou ik mijn transgender zijn in kunnen zetten als een voordeel. als een enorme toegevoegde waarde (!).

Mijn hart ging er werkelijk sneller van kloppen en binnen tien minuten schreef ik een open en eerlijke sollicitatiebrief recht vanuit mijn hart. In mijn brief schreef ik nog niet dat ik een transman ben aan het begin van mjjn transitie, maar ik liet wel doorschemeren dat er iets speelde in mijn leven dat ik graag in een persoonlijk gesprek wilde toelichten. Later hoorde ik dat ze 150 sollicitatiebrieven hadden ontvangen, maar mijn brief werd eruit gepikt. Ik kreeg de kans mijn verhaal te doen!

En dat deed ik. Met verve kan ik wel zeggen. Ik voelde me sterk en stevig. Ik kon mezelf zijn. Ik kon zonder problemen mezelf verkopen. Wat voelde dat goed! De baan heb ik uiteindelijk niet gekregen omdat ze op zoek waren naar iemand die zich in ieder geval drie tot vijf jaar wilde vastleggen en dat wilde ik niet, daarover moest ik ook eerlijk zijn vond ik. Het was echt heel jammer, maar toch heb ik er een heel goed gevoel aan overgehouden, eindelijk had ik weer echte kracht gevoeld. Een mooie les.

Zo’n mooie les zelfs dat ik daarna besloten heb het twitteraccount van Roos te stoppen en mijn zoektocht naar werk op een andere manier voort te zetten (hierover snel meer op dit blog). Ik ben Rick en ik ben zoals ik ben. Zo ga ik me presenteren. Open en eerlijk en meer dan ooit van waarde voor een werk- of opdrachtgever.

PS De baan kreeg ik dus niet, maar ik kreeg wel een training aangeboden!
Echt een ontzettend aardig gebaar en ik ben daar ook zeker dankbaar voor,  maar het is eigenlijk wel heel komisch. De aangeboden training heet ‘Ontdek en overwin je angst en kies voor jezelf’
LOL, geloof niet dat ik die training nodig heb, maar mochten ze me ooit in willen huren als ervaringsdeskundige/trainer op dit gebied, dan ben ik beschikbaar. Per direct!

Eén jaar Eindelijk Rick

Precies een jaar geleden schreef ik de eerste zinnen op dit blog. Ik had mijn man drie maanden daarvoor verteld dat ik het vechten moe was, dat ik niet meer verder kon en wilde leven als man in een vrouwenlijf en dat ik eindelijk wilde gaan leven zoals ik werkelijk ben. Met alle consequenties van dien, want ik vermoedde dat mijn man dat niet zomaar zou accepteren. Een vermoeden dat helaas maar al te waar geworden is.

Ik had drie dingen voor ogen met dit blog; communiceren met mijn man (want praten lukte niet of nauwelijks en schrijvend kan ik mijn gevoelens wel goed uiten), in contact komen met andere transgenders (ik was namelijk nog nooit andere transmannen of -vrouwen tegengekomen) en eventueel nog wat feedback ontvangen van andere mensen. Het was echter nooit mijn uitgangspunt om veel lezers te trekken of om te trakteren op literaire hoogstandjes.

Dit blog is van en voor mij, voor Rick, want schrijven zet dingen op een rijtje, geeft me de mogelijkheid mijn gevoelens te uiten en dient als uitlaatklep. Ik geniet ervan. Ik schrijf ook alleen als ik de drang voel om dat te doen. Heb dan ook geen idee hoe lang dit blog nog zal blijven bestaan, het is echt voor mezelf. Een puur egoïstische daad zou je het kunnen noemen (ja, ik leer het al!).

Nog steeds kan ik het niet helemaal bevatten wat een jaar bloggen en twitteren als ‘Eindelijk Rick’ me heeft gebracht. Zoveel mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in mijn verhaal, zoveel reacties en zoveel steun. Sommige volgers die het aanvoelden wanneer ik het heel moeilijk had en me onverwacht privé-berichtjes stuurden om me een hart onder de riem te steken. Mensen die me (virtuele) cadeautjes stuurden in de vorm van humor, muziek, gedichten, quotes en foto’s. Volgers die ik ook IRL ben gaan ontmoeten. Transgenders die spontaan hun ervaringen met me deelden. Een twitteraar die me zelfs geheel belangeloos haar huis aanbood, zonder dat ze me ooit gezien heeft, Te veel om op te noemen. Het is werkelijk hartverwarmend en het heeft me enorm gesteund en gesterkt.

Geregeld zeiden mensen me “ik wou dat ik je kon helpen, maar ik kan slechts met je meeleven en je sterkte wensen”, maar juist al deze twitter- en blogvolgers hebben me gesterkt. Iedere kleine geste rechtstreeks uit het hart van iemand, ook al kende ik hem of haar nauwelijks ís groots, is een steentje dat heeft bijgedragen aan mijn succes, aan het volbrengen van dit barre gedeelte van mijn reis. Menselijke warmte, ook al is het virtueel, is altijd heel waardevol en ik ben ontzettend dankbaar dat ik dat heb mogen ontvangen.

Dat ik met dit blog ook andere mensen blijk te inspireren, dat vind ik werkelijke prachtig, maar is nooit mijn uitgangspunt geweest en is het nog steeds niet. Wel kom ik steeds meer tot de ontdekking dat dit blog eigenlijk gaat over ‘het jezelf worden en zijn’. Dat ik een transman ben is bijzaak.  Ontzettend veel mensen worstelen op allerlei verschillende manieren met het zichzelf kunnen zijn. Te pas en te onpas wordt er geroepen “Je moet gewoon jezelf zijn en je hart volgen!”, maar zeg eens heel eerlijk hoeveel mensen doen dat werkelijk? En jij, jij die dit nu leest, ben jij gewoon jezelf? Gewoon jezelf zijn is namelijk helemaal niet zo gewoon.

Gewoon jezelf zijn betekent je gevoel toelaten (inderdaad de fijne én de nare gevoelens), luisteren naar jezelf (veel moeilijker dan je denkt, omdat je vaak niet eens weet dat er iets te luisteren valt), je werkelijke behoeftes leren kennen (een hele klus), ontdekken, herkennen, erkennen, in je valkuilen stappen, er weer uit klimmen (en er vervolgens wéér invallen), experimenteren, angsten overwinnen, de confrontatie met jezelf aangaan, vallen en weer opstaan. Gewoon jezelf zijn kan alleen wanneer je jezelf accepteert en je van jezelf houdt, helemaal zoals je bent. As it is in heaven!

Geen bericht, goed bericht?

Het is stil rondom mij. Stil op mijn blog, maar vooral stil op twitter. Het valt een aantal mensen op, want meestal laat ik wel wat van me horen. Ik krijg vragen. Soms in het openbaar, vaak via DM (direct messages, privé-berichten die niet te lezen zijn voor anderen). “Goh, ik hoor niets van je, gaat het wel goed?”

Het gaat niet goed. Of laat ik zo zeggen, ik ben er van overtuigd dat wat er nu met me gebeurt ergens goed voor is, maar bepaald lekker gaat het niet met me. Ik gooide gisteren nog wel de volgende tweet de ether in (met schrijffouten en al, maar dat zie ik nu pas)

want zo voel ik me nu tijdens deze reis op weg naar mezelf. Ik beklim momenteel een berg die zo steil is dat ik totaal buiten adem ben en niet meer kan praten met anderen, daarvoor moet ik eerst weer bijkomen, er voor zorgen dat ik weer gewoon kan ademen en niet meer naar lucht hoef te happen. Vandaar die stilte, eigenlijk een ademtekort.

Er is veel gebeurd de afgelopen weken hier in huis. Mijn man is een week weg geweest naar zijn familie in het buitenland. Ook zijn familie is nu op de hoogte dat ik als man verder wil leven en dat daardoor ons huwelijk en gezin ontwricht zijn. Van buiten ziet het er nog leuk uit, maar dat is slechts schone schijn en nog van korte duur.

De dag na zijn vertrek heb ik een heel fijn gesprek met een goede vriend van me. “Rick, je bent veel moeier dan je in de gaten hebt, als ik je een advies mag geven, dan zou ik je aanraden er even tussenuit te gaan, want zo hou je het niet vol.” De volgende dag schrijf ik hem dat ik denk en vooral voel dat hij gelijk heeft en dat ik per direct besloten heb om het heel rustig aan te doen. Waarom zou ik het uitstellen? Ik ben nu toch een week alleen met de kinderen, ik heb de tijd en de ruimte bijna alleen voor mezelf.

Maar dan gebeurt het. Vrijwel meteen. Wat is het toch boeiend hoe het menselijk lichaam werkt! Ik laat de ontspanning toe en merk tot mijn schrik dan pas dat ik werkelijk uitgeput ben. Ik kan niet meer. De tranen hoog de hele dag. Mijn lontje kort. Totaal geen energie en overzicht. Ik geef me eraan over, doe even helemaal niets, maar merk dat dit niet zomaar over zal gaan in een paar daagjes. Het afgelopen jaar heeft zijn tol geëist. Een lang jaar waarin ik mijn man alle ruimte en tijd heb willen geven om de nieuwe situatie een plek te geven, maar dat is totaal mislukt helaas.

Ik besluit een afspraak te maken met de huisarts. Ze geeft me iets om beter te slapen zodat ik in ieder geval uitrust en ze raadt me aan psychologische hulp in te schakelen bij de zware beslissingen die ik nu moet nemen. Wanneer en hoe vertellen we het de kinderen? Ik heb een appartement gevonden, maar wanneer ga ik weg? Of wie gaat er eigenlijk weg? Hoe gaan we alles regelen? Enz. enz. Er zijn zo veel vragen. Ik zit zo vol dat ik dat niet goed zelfstandig kan bedenken. Heb het gevoel dat ik aan het zwemmen ben, het land al in zicht zie, er bijna ben, maar net voordat ik de kust bereik naar beneden getrokken word. Ik spartel en spartel om maar boven water te blijven, maar kom niet meer vooruit, terwijl ik het gevoel heb te verdrinken. Het voelt heel benauwend.

Ook zegt ze dat ik echt rust nodig heb en de dingen die me de meeste stress veroorzaken, zoals bijv. solliciteren, even moet laten voor wat het is, dat gaat nu toch niet werken. Vanaf vorige week donderdag heb ik een stuk beter geslapen. Voel ik me relaxter. Laat ik de boel de boel even en krijg ik vrijwel meteen zin in beweging, terwijl ik daarvoor moeilijk in beweging te krijgen was. Ik ga sporten. Drie dagen achter elkaar sport ik flink. Ik loop krom van de spierpijn, maar het voelt goed. Ik voel me groeien. Ik zorg goed voor mezelf. Ik beweeg. Ik krijg weer adem. Stuur weer wat tweetjes. Ik voel me blij.

En dan… gistermiddag. Ik voel me beter dan in tijden. Ben hoopvol gestemd. Ik wil achter mijn laptop gaan zitten om wat uit te schrijven voor de psycholoog, dat heeft ze me namelijk gevraagd. Mijn man, die in de buitendienst werkt komt even aanwippen en hoe het kwam weet ik niet, maar hij maakt een opmerking die me totaal uit het lood slaat. Een opmerking die hij al vaak gemaakt heeft en die ik altijd van me af heb kunnen laten glijden “Jij hebt hier toch voor gekozen!” Ik kan het ineens niet meer verdragen. Ik heb er niet voor gekozen een man te zijn in een vrouwenlichaam! Ik kies er niet voor dat ons gezin uit elkaar valt. Ik kies er niet voor om mijn man verdriet te doen. Ik kies er niet voor om werkeloos thuis te zitten.

Ik breek. Geen moment had ik verwacht dat dit kon gebeuren. Niet nu in ieder geval. Ik begin te huilen. Onbedaarlijk te huilen, zoals ik dat nog nooit gedaan heb. Ik moet rare geluiden gemaakt hebben. Oergeluiden haast. Alles wordt donker. Het hoeft voor mij niet meer. Ik wil niet meer. Op dat moment vind ik het niet erg dood te gaan. Overal mee te stoppen. Ik huil en huil en huil. Kan niet stoppen. Iedere keer begint het weer opnieuw. Het komt vanuit mijn binnenste binnenste. Het komt en het komt, het stopt niet. Mijn man is zo ongerust dat hij zelfs mijn vader (gepensioneerd arts) belt, die meteen komt. Mijn man huilt ook, probeert me te troosten, zegt dat hij niet wil dat me iets overkomt.

Langzaamaan kom ik weer tot rust. Herstel ik weer. Droog ik mijn tranen. Neem ik een douche. Ga ik over tot de dingen van de dag. Koken. Eten met de kinderen. Een belangrijke vergadering in de avond, die me inkomsten op kan leveren. Ik voel me wankel, maar ik ga. Ik wil door, ik moet door. Ik wil leven. Een leven waar ik niet voor gekozen heb, maar dat ik toebedeeld krijg en dat ongetwijfeld mooi zal zijn. Te zijner tijd. Daar blijf ik van overtuigd, alleen is deze klim tijdens mijn reis even zo zwaar dat ik adem te kort heb. Maar zoals ik schreef in mijn tweet, het komt goed mensen. Echt!!!

Waarom? Omdat ik kies voor het Leven. Leven met een hoofdletter L. Daar kies ik wel voor.

Openheid

twitter

Op 3 juli kwam er een tweet voorbij over openheid op twitter (en in blogs). Al een tijdje ben ik een beetje aan het worstelen met mijn blog. Er gebeurt ontzettend veel in mijn leven, maar heel veel dingen laat ik niet zien. Niet dat dat moet, maar ik denk wel dat openheid me uiteindelijk meer kan brengen en dat ik met openheid vooral veel meer kan bieden.

De tweet van Gré deed me besluiten om nog meer open te zijn. Maar ja, zeggen is makkelijker dan doen. Er gebeurt zoveel dat ik niet goed weet hoe het aan te pakken. Wat me bijvoorbeeld tegenhoudt is dat ik niet alleen over moeilijke zaken wil bloggen. Niet alleen over verdriet, over pijn en over moeilijke dingen, maar vooral ook over leuke zaken. Ik wil niet alleen maar zware onderwerpen behandelen, maar de laatste weken is dat wel wat er is en dan lukt het me niet om een frivool blogje te typen, terwijl ik wel zou willen laten zien dat het niet alleen maar kommer en kwel is.

Ik merk dat ik toch ergens bang ben om mensen te vervelen met mijn ‘problemen’, terwijl ik uit ervaring weet, van andere bloggers die heel persoonlijk bloggen, dat dat helemaal geen probleem is en zelfs een enorme meerwaarde heeft. Je kwetsbaar opstellen is juist heel krachtig.

Vandaag is de eerste dag van meer openheid en ik ga het anders aanpakken. Vanaf nu meer blogs, maar ook hele korte. Ik wil laten zien waar ik tegen aanloop tijdens mijn reis naar mezelf, want wie maakt deze reis nou eigenlijk niet? Ik zal vaker gewoonweg mijn gedachten en gevoelens de ether in slingeren. Het hoeven geen prachtige afgeronde verhalen te zijn. Jullie mogen me zien twijfelen, piekeren of huilen en ja, ook de vreugde- en geluksmomenten zal ik jullie niet onthouden.

Sandra reageerde heel mooi op mijn Over Rick pagina: “Wat schrijf je prachtig en wat zijn je verhalen herkenbaar. De onontkoombaarheid van het jezelf mogen/moeten zijn en je verhouden tot hen die je liefhebt. Deze zin koester ik, want daar draait het om op deze reis en op mijn blog. Dat is eigenlijk de rode draad.

Ik hoop jou te kunnen inspireren ‘op jouw reis naar jezelf mogen/moeten zijn’ door mijn ervaringen, mijn verhalen, mijn twijfels, mijn pieken en mijn dalen met je te delen. Hoewel je zelf moet lopen is samen reizen vaak zoveel aangenamer.

Blogbal

Gisteren ontstond er een bijzonder leuke dialoog op twitter. Eén van mijn twittervriendinnen had al een paar keer getweet over het #blogbal. Ik vraag haar wat dat is, het blogbal. Meteen krijg ik antwoord van een andere twitteraar. Dat is duidelijk én het leuke van twitter; korte lijnen en snel alle informatie die je wilt hebben.

‘Kom je ook naar het blogbal?’ vraagt ze ‘dat zou leuk zijn!’ Ik antwoord dat het zeker een optie is voor 2014, maar dat ik het dit jaar nog over sla. Ze zegt me dat ze zich dat kan voorstellen.

Meteen krijg ik er allerlei beelden bij, bij dat blogbal. Dat ik daar op mijn paasbest naar toe ga, haar daar zie en haar op haar schouder klop. Dat  zij zich omdraait en verbaasd vragend zegt ‘Mevrouw???’ En ik dan: ‘Hé hallo, wat leuk je in levende lijve te zien, ik ben het, Rick!’

Ik zie het helemaal voor me. Het tafereel. De reactie. Ik moet er om lachen. Het is eigenlijk best wel absurd. Van buiten Roos. Van binnen Rick. Zoveel contrast. Ik schrijf haar dat ik al blij ben dat ze me Rick noemt. Op twitter. Dat is al zo ontzettend fijn.

Terwijl ik dat aan haar schrijf voel ik de tranen prikken. Van ontroering. Van geluk. Er zijn mensen die me Rick noemen! Virtueel, dat wel, maar toch. Gewoon Rick. Gewoon zoals het hoort te zijn, maar zo ongewoon. ‘Ik ben blij dat ik je Rick kan en mag noemen’ antwoordt ze. En even voel ik me in- en ingelukkig.