Tagarchief: Transvisie

Thuis wat uit te leggen

Eén keer per maand wordt er in Amsterdam bij Transvisie een bijeenkomst georganiseerd voor transmannen / vrouw-naar-man transseksuelen (mannen die met een vrouwenlichaam zijn geboren, maar een mannelijke identiteit hebben). De mannen die de groep bezoeken zitten in verschillende stadia van omgaan met hun genderdysforie. Sommigen twijfelen nog, anderen zijn reeds gestart met hun transitie of zelfs al meer dan dertig jaar klaar.

Iedere maand komt er een gastspreker of wordt er een bepaald thema behandeld. Daarna is er een borrel. Ik ga daar regelmatig heen en ik vermaak me altijd prima. Vooral tijdens de borrel, waar we ongegeneerd kunnen praten en lachen over transmannenzaken.

Afgelopen zaterdag kwam stemcoach Coen Honig langs. Hij heeft veel ervaring met transgenders en sprak over stemgebruik door transmannen en waar je op kunt letten. Het blijkt nl. maar al te vaak dat transmannen hun stem, vooral na het starten met de testosteroninname, verkeerd gebruiken en hun leven lang met een jongensstem van een jaar of 18 blijven rondlopen. Jammer en niet nodig.

Het was weer een interessante en gezellige bijeenkomst en na afloop loop ik met twee andere transmannen terug naar het station. Een wandeling van zo’n  half uur. We genieten van het weer, we praten nog wat door en we lachen vooral over de veranderingen die we meemaken in ons lichaam en met onze omgeving.

Als we op het plein bij de Waag lopen, worden we ineens omringd door een groep van tien of twaalf zeer vrolijke en uitbundige dames. Een vrouw van achter in de twintig met een knaloranje exorbitant grote zonnebril en een veren boa roept lacherig: “Mag ik jullie wat vragen?”

“Ja, natuurlijk, dat mag!” roepen we in koor. Zoveel vrouwelijk schoon is natuurlijk niet te weerstaan.

“Het is namelijk zo” zegt ze giechelig “we vieren mijn vrijgezellenfeest en nu moet ik een aantal opdrachten uitvoeren. Ik moet o.a. drie labels knippen uit drie boxershorts van drie verschillende mannen en ik zag jullie lopen met zijn drieën, vandaar mijn vraag, mag ik met deze schaar de labels uit jullie onderbroeken knippen?”

Een beetje aangeschoten zwaait ze gevaarlijk met een schaar boven haar hoofd en verontschuldigend zegt ze “Jullie hoeven je broek niet uit te trekken hoor, jullie boxers trek ik wel even naar boven als jullie het goed vinden!.”

De dames gieren het uit. Wij van binnen nog veel meer. We stemmen toe, terwijl de aanstaande bruid licht blozend verzekert dat ze niet lager zal knippen.

“Als je dat maar belooft” roep ik streng uit, terwijl ik naar mijn kruis kijk “daar ben ik zuinig op.”
We draaien ons één voor één om en trekken onze boxer aan de achterkant boven onze broek uit. De vrijgezellige dame begint te knippen. Eén label, twee labels, drie labels. Er worden foto’s gemaakt. Als volleerde mannen worden we vereeuwigd en maken we grapjes met het vrouwengezelschap.

“Nou, jullie hebben straks wat uit te leggen thuis” ginnegapt één van de vriendinnen.

“Ja” beamen we “dat hebben we zeker…” Ook wij moeten wederom ontzettend lachen om deze hele situatie, Het is echt hilarisch. We nemen afscheid, wensen de bijna bruid veel geluk en vervolgen onze weg.

“Zijn we nou mannen of niet?” vraagt mijn collega.

“Met vlag en wimpel geslaagd” zeg ik.

De dames moesten eens weten. Er viel weinig te knippen.

.

.

.

Advertenties

Hoera, ik ben nog gefrustreerder!

Gisteren schreef ik heel flink en stoer (ahum) “Hoera, ik ben gefrustreerd!” Ik was er ook echt blij om, want inderdaad het was goed weer even met mijn scheve neus op de feiten gedrukt te worden dat frustratie iets zegt over mezelf.

Neemt niet weg, dat ik niet meteen hoera roep bij frustratie, want het blijft een oneindig spel van weerstand en aanvaarding.  Wat was ik ongelooflijk pissig vanochtend. Het enige wat ik kon bedenken was dat er niets te hoera-en viel en dat ik het allemaal maar een k….zooi vond, oneerlijk en waarom wéér???

Vanmiddag zou ik een afspraak hebben met een psychologe bij Transvisie Zorg. Ik had een gesprek aangevraagd omdat ik graag met een expert wilde praten die me handvatten zou kunnen geven over hoe ik het beste aan onze kinderen vertel dat hun moeder wel hun moeder is, maar ook een man. Niet echt een dagelijks gesprekje dus.

Ik keek erg uit naar deze afspraak. Het is weer een belangrijke stap en ik wil het gesprek met mijn kinderen en het vervolg daarop zo goed mogelijk aanpakken. Maar helaas, ik werd vanochtend gebeld, vanwege ziekte kan de afspraak niet doorgaan #@%&*%%^@. Wat baalde ik verschrikkelijk,

“Word ik soms op de proef gesteld?” vroeg ik me kwaad mopperend af. Gisteren schreef ik “Hoera, ik ben gefrustreerd!” en vandaag ben ik supermegagefrustreerd en ik kan geen hoera uit mijn bek krijgen. Theoretisch weet ik, ik moet hoera zeggen, dankbaar zijn voor dit signaal, maar de praktijk is natuurlijk anders, die is namelijk echter dan echt. Ik baal als een stekker, Ik ben teleurgesteld. Mijn plan voor vandaag wordt in de war gestuurd. Voor de zoveelste keer.

Maar zoals altijd helpt het me om het op te schrijven, het van me af te schrijven en kan ik er snel weer om lachen. Gelukkig kan ik steeds sneller van de weerstand in de acceptatie schieten, want ik heb het spel door. En dan grinnik ik in mezelf en lach ik om dat driftige mannetje, dat nu weer de rust zelve is en intens geniet van zijn bak versgemalen koffie.

PS Hoera!!! Terwijl ik dit blog schrijf krijg ik een mail binnen. Woensdag a.s. kan ik al weer terecht bij Transvisie.

Het juiste etiket

Ferm, krachtig en in één vloeiende beweging schrijf ik met een rode stift en grote letters “Rick” op één van de stickers van het stickervel dat al klaar ligt op de tafel. Ik plak de  sticker met een klap op mijn blauwe poloshirt. Die zit.

Voor het eerst in mijn leven stel ik me IRL voor als Rick. Tevreden kijk ik af en toe een beetje stiekem naar mijn borst om het zelfgemaakte naamplaatje te lezen. Het ziet er niet vreemd uit en ik hoef er ook helemaal niet aan te wennen, het voelt goed. Het klopt gewoon. Alleen die borst eronder, dat is nog jammer, die zou ik graag plat willen zien, maar mag voor nu de pret niet drukken. Ik heb weer een stap gezet.

Ik ben zojuist binnen gekomen bij de eerste bijeenkomst van de Zoekersgroep van Transvisie Zorg. Hier mag en kan ik mezelf zijn en kan ik mezelf laten zien zoals ik ben. Een historisch moment. Ik heb de schurft aan hokjes, maar ik ben maar wat trots en blij met mijn sticker. Het  juiste etiket!