Tagarchief: transitie

Klaar!

Het is klaar.

Je raakt nooit uitgereisd, want het hele leven is één lange reis, maar dit gedeelte van mijn reis, de transitie van vrouw naar man is klaar.

Nog een paar puntjes op de i, maar dit was het dan.

Daarom ga ik per direct stoppen met mijn twitteraccount ´Eindelijk Rick´.

Dit blog laat ik voorlopig nog online staan, maar zal ik alleen gebruiken als ik nog iets te melden heb gerelateerd aan mijn transitie. Er zal best nog wel eens nieuws zijn, maar ik verwacht dat dat heel sporadisch zal zijn.

Mocht je op de hoogte willen blijven, laat dan even je mailadres achter onder het kopje ‘VOLG DIT BLOG VIA EMAIL’ rechtsboven in beeld. Heb je vragen, dan kun je me altijd mailen. Het adres vind je onder het kopje ‘over Rick‘.

Zoals ik schreef in mijn blogpost ‘Eén jaar Eindelijk Rick‘, schrijven zet voor mij dingen op een rijtje, geeft me de mogelijkheid mijn gevoelens te uiten en dient als uitlaatklep. Bovendien was het voor mij dé manier om te communiceren met de buitenwereld. Ik geniet ervan en ik schrijf ook alléén als ik de drang voel om dat te doen. Die drang voel ik nu niet meer. In ieder geval niet over het onderwerp transitie/transgenderzijn.

Het schrijven van dit blog heeft me enorm, maar dan ook enorm veel gegeven; steun, inzichten en vriendschappen. Daar ben ik heel erg dankbaar voor, maar nu is het tijd om verder te gaan.

Het is tijd voor een volgende etappe in mijn reis. Mensen die mijn verleden niet kennen hoeven niet te weten dat ik ooit gevangen zat in dat vervloekte vrouwenlijf. Niet dat het een geheim is, maar ik ga het ook niet aan de grote klok hangen. Ik wil nu gewoon Rick zijn, een man, en niet Rick, de man die ooit een vrouw was.

Vanaf heden treed ik uit de anonimiteit, want vooral daar ben ik  h e l e m a a l  klaar mee. Om verschillende redenen heb ik er toentertijd voor gekozen dit blog onder een pseudoniem te schrijven, maar nu ben ik er klaar voor; ik mag gezien worden!

Liefs,
Rick

.

.

Advertenties

De heerlijke draaglijke lichtheid van het bestaan

Tijdens het lanterfanten zat ik vanochtend wat te mijmeren. Vroeg ik me af wat nou precies het verschil is tussen mijn leven voor mijn transitie en mijn leven nu, nu ik passabel als man door het leven ga, Het is namelijk al weer ruim zes weken geleden dat iemand me met mevrouw aangesproken heeft en iedere keer weer voel ik een intense blijheid als ik meneer hoor.

Mijn leven is vooral licht nu. Zo kan ik het het beste omschrijven. Het is ontspannen, relaxed en rustig. Dat wil niet zeggen dat er nooit problemen zijn, maar het voelt enorm veel lichter. De dagelijkse dingen zijn zoals ze moeten zijn, dagelijks dus.

Voor mijn transitie was mijn leven als rijden met de handrem erop. Ik werd constant geremd. Ik moest constant extra inspanning leveren. Als fietsen pal tegen de wind in. Als een constant zwoegen tegen de natuurkrachten. Nu heb ik het gevoel dat ik wind mee heb. In mijn rug en nog lekker hard ook. Ik trap wel en ik moet wel wat doen, maar het gaat haast moeiteloos. Het gaat als vanzelf en iedere keer word ik daar weer door verrast. Het is best wennen, want ik merk het nu pas. Als je altijd tegenwind hebt gehad, dan weet je gewoon niet beter.

In het verleden heb ik me nooit laten kennen, van alles gedaan en mezelf altijd weer die spreekwoordelijke schop onder mijn kont gegeven, want altijd was er die straffe tegenwind. Het kostte me moeite naar buiten te gaan, het kostte me moeite mensen te ontmoeten, het kostte me moeite te praten, alles kostte moeite. Alles vrat energie en ik had altijd het gevoel in gevecht te zijn. Dan heb ik het over de gewone dagelijkse dingen. Van een brood bestellen bij de bakker, koffie drinken op een terrasje of op verjaardag gaan, zelfs bij mensen die ik heel goed ken.

Moeiteloos doe ik ze nu, al deze gewone dagelijkse zaken. Op straat lopen. Boodschappen doen. Een praatje aangaan op een verjaardag. Zomaar iemand aanspreken op straat. Een grapje maken. Een voorstelrondje. Een vraag stellen in het openbaar. Noem maar op. Zaken die ik altijd al deed, maar waarbij ik altijd maar weer die drempel over moest omdat ik me altijd onzeker voelde, me schaamde en er eigenlijk niet wilde zijn.

Eindelijk.
Niet-geremd.
Licht.
Bevrijd.
Benieuwd waar dit me gaat brengen.
Wat een boeiende reis!

Van bh naar binder naar bloot

Wat een geweldige sensatie, de stof van mijn t-shirt rechtstreeks op de huid van mijn borst. Al ruim zeven weken geen bh meer en nu is de strakke binder, die ik moest dragen na mijn borstreconstructie, ook voorgoed verleden tijd. In huis loop ik zelfs af en toe verlekkerd rond met ontbloot bovenlijf, trots op mijn torso als ik ben. Het is haast niet te beschrijven wat voor een ballast ik kwijt ben. Letterlijk én figuurlijk.

De eerste dagen na de operatie gierden de gelukshormonen door mijn lijf. Pijnstillers waren niet eens nodig en ik voelde me opmerkelijk goed. Ik dacht dat mijn herstel een eitje zou zijn. Langzaamaan begon de pijn echter toe te nemen en merkte ik hoe moe ik was van de narcose, de ingrijpende operatie en later van alle emoties. Maar man, man, wat was ik gelukkig.

Dus toch…  ‘complicaties’. Ten eerste de lichamelijke. De pijn begon toe te nemen. Gek genoeg vond ik dat ergens wel fijn. In het begin brandde het constant, vooral op de plaats waar ooit mijn decolleté zat. “Brand maar, brand maar” zei ik dan tegen mezelf “dit zijn de laatste stuiptrekkingen en daarna ben ik voorgoed verlost. Wat is deze pijn nou eigenlijk in vergelijking met de psychische pijn die ik heb moeten doorstaan en die ik meer dan eens niet probeerde te voelen door mijn lichaam opzettelijk te pijnigen?”

Ook was ik, op de dag van de operatie al, blij met de binder die ik moest dragen. Verrassend wel vond ik. Het werd een symbool voor de periode waar ik nu in zat, de overgangsfase van mijn leven vóór de operatie tot mijn leven ná de operatie. Voor de operatie zag ik er enorm tegen op om zo’n kreng te moeten dragen. Het leek me verschrikkelijk, eindelijk van mijn gehate bh’s af en dan nog eens zes weken (wat langer werd) een nieuwe gevangenis voor mijn borst. Maar opnieuw, ik ervoer een haast prettig gevoel, het zou gewoon niet goed geweest zijn om met tieten het ziekenhuis in te gaan en er plat uit te komen net alsof er niets gebeurd was. Er was namelijk ontiegelijk veel gebeurd en dan heb ik het niet alleen over de zware lichamelijke ingreep van het verwijderen van twee enorme tieten en het construeren van een mannenborst. Het leven zomaar weer herpakken, daar was toch wat tijd voor nodig en ik werd letterlijk door mijn lichaam gedwongen hier de tijd voor te nemen.

Als eerste het besef dat deze operatie zo ontzettend veel meer was dan anderhalve kilo weggesneden tiet. Ongelooflijk en haast niet te bevatten wat er gebeurde, maar logisch ook eigenlijk welke ballast ik vooral in figuurlijke zin kwijt raakte. Een niet te beschrijven bevrijdende opluchting na zo’n intens conflict bijna iedere minuut van mijn leven. Hier ben ik altijd bewust of onbewust mee bezig geweest en ineens was er dan die platte borst die bij me hoort, die er altijd had moeten zijn. Ik hoefde niet te wennen. Ik miste niets. Het was gewoon meteen goed. Ik was thuis gekomen en ik merkte per direct welke ruimte en energie er ineens vrij kwamen, die niet meer nodig waren voor het dagelijkse gevecht tegen mijn vrouwelijke verpakking.

De binder kon de zwellingen en de vochtophopingen echter niet voorkomen, met als gevolg dat ik na een week bont en blauw was en gewoon weer tieten had. Wel een paar cupmaten kleiner, maar toch. Op zich was het een natuurlijke reactie van het lichaam. Holtes worden automatisch opgevuld door vocht. Na verloop van tijd voert je lichaam dat vocht ook weer af, maar in mijn geval was het zo veel dat er wel wat extra hulp nodig was en ik heel veel spanning op mijn borst(en) kreeg. In eerste instantie lukte het niet om het vocht weg te zuigen en ik voelde me steeds beroerder worden. Ik kon nog amper bewegen en lopen. Iedere stap gaf een steek in mijn borst en iedere trilling liet me ineenkrimpen van de pijn. Daarnaast was zeven weken half zittend op mijn rug slapen ook niet echt een lolletje. Maar goed, uiteindelijk, na ruim vier weken lukte het de chirurg een grote hoeveelheid vocht weg te zuigen en vanaf die dag ging het steeds beter.

Naast de lichamelijke ongemakken waren er ook de emotionele ‘complicaties’. Die zorgden ervoor dat ik me tijdelijk terug getrokken heb van mijn blog en van twitter. Ik voelde dat ik dit alleen door moest maken. Hoogstens met wat bijstand van een aantal zeer goede vrienden en af en toe wat contact via DM. Dat is een goede beslissing geweest. Het was heel zwaar, maar wel voor mij alleen om op te lossen. Het was mooi en boeiend, het was heftig en pijnlijk, het was een constante afwisseling van pijn, van verdriet en van intens geluk.

Een berg van gevoelens, emoties en gedachten passeerden de revue en die moesten allemaal verwerkt worden en indalen. Mijn kinderen die het eng vonden om me weer te zien, hun ruimte nodig hadden en die hun angsten hebben over wat er nu gaat komen. Mijn zussen die best moeite hebben met mijn transitie en nog vol in een soort van rouwproces zitten. Het besef dat een transitie een heel eenzaam proces is, voor niemand echt te begrijpen en dat het voor mensen in de nabije omgeving heel moeilijk is om blij voor je te zijn, omdat het ook bij hen hun wereld op zijn kop zet en heftige emoties losmaakt. Het verdriet omdat ik mijn hele leven zoveel energie heb gestoken in een zinloos doel namelijk vrouw zijn. De pijn om de grote offers die ik heb moeten maken om mezelf te mogen zijn. Dát en nog veel meer. Misschien schrijf ik er nog wel over, misschien niet. Dat kan ik nu nog niet zeggen.

Vandaag voelt als een nieuw begin. Alsof ik het startsein gehoord heb. Ik stond klaar in de startblokken en nu is de race begonnen. Vanochtend heb ik me beter gemeld bij het UWV. Ik voel me klaar voor mijn nieuwe leven met een ander lijf, een andere naam en ander werk (snel hoop ik). Ik ben er klaar voor om naar buiten te treden, me te presenteren aan de buitenwereld en te laten zien wie ik werkelijk ben. In al mijn naaktheid.

Van bh naar binder naar bloot.

Amen.

.

.

Klootzak

Na twee weken gebruik van T …

Jezuuuuus wat is dit eng. Ik ben mezelf totaal niet meer. Help, waar gaat dit heen?

Week 1: Euforie!

Meteen al allerlei effecten te merken in mijn lijf. De T (testosteron dus) heeft gewoon DIRECT effect. Ik merk meteen dat ik gemakkelijker de trap op kan lopen en dat fietsen in plaats van ploeteren een leuk ritje wordt. Ik trek zelfs extra sprintjes. Ik voel een algehele verbetering van mijn conditie.

Wow, dat dit al kan met maar een paar dagen smeren van zo’n klein tubetje met 50 milligram testosteron. Ook merk ik dat mijn spieren steviger, groter en harder worden. Ongelooflijk na een week al grotere spierballen. Mannen zijn dus echt sterker, gewoon van nature. Wat een geluk. En dat zonder sportschool. En ook, ja dames, het libido is echt anders. Grappig wel.

Maar dan… week 2: Help!

Heb het gevoel dat ik in een soort wolk loop. In een mist als het ware. Ik voel me letterlijk en figuurlijk een beetje afgesloten van de wereld. Heb geen zin in andere mensen, geen zin om te praten en voel me in een constante boeiuuuuuuuh-modus. Laat mij mijn gang maar gaan. En laat me vooral met rust. Bemoei je er niet mee. Hup, wegwezen.

Ik voel ook dat ik minder voel. Letterlijk bedoel ik dat dan. Ik heb normaal gesproken hele gevoelige vingertoppen waarmee ik bijvoorbeeld feilloos kan voelen of er onnatuurlijke stoffen in kledingstoffen zitten (zoals polyester of nylon). Ineens lukt dat niet meer zo goed. Het lijkt net of ik hele dunne plastic handschoenen aan heb. Ik voel wel, maar er zit een laagje tussen.

Verschillende mensen hadden me gewaarschuwd, je weet nooit wat hormonen met je doen, je karakter zou behoorlijk kunnen veranderen. Ik dacht dat het wel los zou lopen. Ik vertrouwde er blind op dat testosteron gewoon bij me past, dat ik dat altijd gemist heb, maar help, wat gebeurt er nu? Heb ik er te licht over gedacht? Word ik gevoelloos? Of komen bepaalde dingen niet meer binnen? Word ik de man, die ik juist niet worden wil?

Word ik een ongevoelige en ongeïnteresseerde klootzak???

.

.

.

De rust zelve

Vandaag, 21 januari 2014, is een buitengewoon bijzondere dag.

Zou het een spannende dag moeten zijn? Het is een historisch moment, een mijlpaal in mijn leven. Dat weet ik. Dat realiseer ik me. Er hangt veel vanaf. Het gaat mijn leven veranderen. Drastisch en ingrijpend.

Zou ik zenuwachtig moeten zijn? Ik ben het niet. Is dat gek als je jezelf in handen moet geven van specialisten die voor jou gaan bepalen wat jouw identiteit is?

Zou ik nieuwsgierig moeten zijn? Nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren? Benieuwd naar wat ze van me willen weten? Ik denk alleen maar “Kom maar op, ik ben er meer dan klaar voor! Wat het ook is, ik kom er wel doorheen.”

Zou ik me voor moeten bereiden? Had ik aan andere mensen die dit traject al doorlopen hebben vragen moeten stellen? Niets van dit heb ik gedaan. Ik ga gewoon heen, blanco en als mezelf, zonder veel idee te hebben van wat ik precies kan verwachten.

De rust zelve. Dat ben ik vandaag. Mijn God, of wie of wat er dan ook moge zijn, wat voelt dat heerlijk. Nog nooit in mijn leven heb ik me zo stevig gevoeld. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik in goede handen terecht kom. Dit is mijn weg. Het kan niet anders dan goed aflopen. Geen twijfels voor mij. Samen gaan we kiezen voor beter. Nee, samen gaan we kiezen voor het beste.

Genderteam, here I come! *

logo_vumc

* Over een paar uur begint de eerste fase van mijn traject bij het Genderteam aan het VUmc te Amsterdam. Mijn transitie van vrouw naar man, naar helemaal wie ik werkelijk ben, van binnen én van buiten.

Time-out

Ik ga zo mijn spullen pakken en tijdelijk ons huis uit. Ik ben nerveus en verdrietig, maar tegelijkertijd opgelucht. Ik denk dat het een verstandige beslissing is.

We hebben ruimte nodig. Rust. Tijd voor reflectie. Mijn man en ik komen er namelijk niet uit met zijn tweeën. We blijven maar in cirkeltjes ronddraaien en dat is niet goed. We raken uitgeput en wanhopig en als dit nog lang zo doorgaat is het niet ondenkbaar dat we de ‘controle’ verliezen en uit onmacht dingen doen die niet terug te draaien zijn. Dat wil ik niet. Daarvoor zijn mijn man en mijn kinderen me te lief.

Over één ding zijn we het roerend eens. We vinden dat onze kinderen een moeder én een vader nodig hebben. Over de uitvoering zijn we het echter totaal oneens.

Mijn man vindt dat het gezin hoe dan ook bij elkaar hoort te blijven en dat ik mijn transitie in de koelkast moet zetten (vijf jaar of nog wat langer) totdat de kinderen ouder zijn. Ik ben van mening dat je juist een goede vader en moeder bent als je open en eerlijk over je problemen spreekt, vertelt wat er werkelijk aan de hand is en onder ogen ziet dat we niet meer bij elkaar passen omdat hij me nooit zal kunnen accepteren zoals ik ben en wil zijn, een man, van binnen én van buiten.

Uit elkaar gaan is altijd moeilijk en pijnlijk, dat zal ik nooit ontkennen en weet ik uit ervaring als kind van gescheiden ouders, maar de waarheid en een goed contact tussen vader en moeder, die samen, ook al wonen ze niet bij elkaar, voor een liefdevolle opvoeding zorg dragen verzachten de pijn en zullen de kinderen sterk en weerbaar maken.

Het is tijd voor een time-out. Ik vertrek. Ondertussen hoop ik op een wonder.

9/11

11 september. Een beladen datum. Zo’n dag die iedereen zich altijd zal blijven herinneren. Voor mij nu des te meer. Twaalf jaar geleden stortten de Twin Towers in. Gisteren, 11 september 2013, ons luchtkasteel.

Na maanden en maanden van onrustige nachten, gepieker, gepraat, geschrijf en gehuil heb ik mijn man verteld dat ik definitief in transitie ga. Ik wil niet langer meer leven met mijn vrouwenlijf dat niet bij mij hoort. Ik kan en wil zo niet verder. Ik wil zijn wie ik ben. Helemaal.

Het duivelse dilemma is geen dilemma meer. Ik heb gekozen. Voor mezelf.

De consequenties kan ik nog niet overzien. Ik weet (en wist) alleen dat mijn man dit niet kan en niet wil accepteren en dat zijn reacties niet te voorspellen zijn. Ik hoop dat we, vooral in het belang van onze kinderen, op een volwassen en respectvolle manier allebei een nieuw leven op kunnen gaan bouwen.

De tijd zal het leren.