Tagarchief: testosteron

Zij? Ach, ik ben het wel gewend…

Sinds drie weken ben ik in opleiding bij mijn nieuwe werkgever. Zoals beschreven in mijn blog One of the Boys is het bij mijn sollicitatie niet ter sprake gekomen dat ik als vrouw geboren ben en eigenlijk nog volop in mijn transitieproces zit. Dat heb ik uiteraard zo gelaten.

Sinds oktober vorig jaar gebruik ik testosteron en in januari heb ik een borstreconstructie ondergaan en een prachtige platte borst gekregen. De vetverdeling in mijn lichaam is al behoorlijk aan het veranderen en mijn stem is veel lager geworden, maar er is toch nog geregeld twijfel over mijn sekse omdat ik ook nog wel vrouwelijke trekken heb. Je ziet mensen geregeld denken.  Is het nou een man? Of toch een vrouw?

Ik pas heel erg op mijn kleding en mijn haar. Ik merk namelijk dat dat veel doet, sommige kleuren en vormen maken mannelijker, maar feilloos werkt het nog niet. Ik maak me daar overigens niet al te druk om, ik weet dat het een kwestie van tijd is. Het proces van vermannelijking gaat zijn gang en over een tijdje zal echt niemand meer zien dat ik ooit in een vrouwenlijf gevangen zat, helemaal als mijn baardgroei goed op gang gekomen is. Dat is echt een groot voordeel dat wij hebben als transmannen.

Op een gegeven moment zegt één van mijn nieuwe collega’s tegen een andere collega: “Misschien wil zij ook nog wel koffie.”

“Hij!” zeg ik, met een knipoog.

“Oh, sorry” zegt ze “misschien wil hij ook nog wel koffie!”

De volgende dag moeten we met zijn tweeën naar een andere locatie. Ze zegt dat ze haar excuses aan wil bieden omdat ze ergens heel erg mee zit. “Ik kon er niet van slapen, ik vind het zo erg dat ik ‘zij’ tegen je zei. Je heet Rick en je ziet eruit als een man en toch dacht ik dat je een vrouw was.”

Ik heb echt een beetje medelijden met haar. Ik zie dat ze er enorm mee zit. “Ach joh” zeg ik luchtig “maakt niet uit hoor, ik ben het wel gewend.”

“Vind je dat niet vervelend dan, dat je soms voor vrouw aangezien wordt?” vraagt ze zacht “dat lijkt me helemaal niet leuk.”

“Leuk vind ik het niet” zeg ik “maar daar heb ik me maar bij neergelegd, het heeft niet zo veel zin meer om me daar druk over te maken. Weet je? Ik maak van nature te weinig testosteron aan, maar gelukkig word ik daar nu voor behandeld.” Ik sta versteld van het antwoord dat ik eruit floep. Niets gelogen en helemaal zoals het is.

“Grappig” slaakt ze gerustgesteld uit “ik maak van nature te veel testosteron aan, daarom was het voor mij heel lastig om zwanger te worden.”

We lopen verder en praten over andere dingen. Het thema is besproken en mocht erover geroddeld worden door collega’s onderling, dan kan ze alles meteen duidelijk maken. Hoogstens vinden ze me een raar ventje, maar daar kan ik echt niet mee zitten.

Dit ook weer uit de wereld. Simpel en effectief.

.

.

.

 

 

Advertenties

Thuis wat uit te leggen

Eén keer per maand wordt er in Amsterdam bij Transvisie een bijeenkomst georganiseerd voor transmannen / vrouw-naar-man transseksuelen (mannen die met een vrouwenlichaam zijn geboren, maar een mannelijke identiteit hebben). De mannen die de groep bezoeken zitten in verschillende stadia van omgaan met hun genderdysforie. Sommigen twijfelen nog, anderen zijn reeds gestart met hun transitie of zelfs al meer dan dertig jaar klaar.

Iedere maand komt er een gastspreker of wordt er een bepaald thema behandeld. Daarna is er een borrel. Ik ga daar regelmatig heen en ik vermaak me altijd prima. Vooral tijdens de borrel, waar we ongegeneerd kunnen praten en lachen over transmannenzaken.

Afgelopen zaterdag kwam stemcoach Coen Honig langs. Hij heeft veel ervaring met transgenders en sprak over stemgebruik door transmannen en waar je op kunt letten. Het blijkt nl. maar al te vaak dat transmannen hun stem, vooral na het starten met de testosteroninname, verkeerd gebruiken en hun leven lang met een jongensstem van een jaar of 18 blijven rondlopen. Jammer en niet nodig.

Het was weer een interessante en gezellige bijeenkomst en na afloop loop ik met twee andere transmannen terug naar het station. Een wandeling van zo’n  half uur. We genieten van het weer, we praten nog wat door en we lachen vooral over de veranderingen die we meemaken in ons lichaam en met onze omgeving.

Als we op het plein bij de Waag lopen, worden we ineens omringd door een groep van tien of twaalf zeer vrolijke en uitbundige dames. Een vrouw van achter in de twintig met een knaloranje exorbitant grote zonnebril en een veren boa roept lacherig: “Mag ik jullie wat vragen?”

“Ja, natuurlijk, dat mag!” roepen we in koor. Zoveel vrouwelijk schoon is natuurlijk niet te weerstaan.

“Het is namelijk zo” zegt ze giechelig “we vieren mijn vrijgezellenfeest en nu moet ik een aantal opdrachten uitvoeren. Ik moet o.a. drie labels knippen uit drie boxershorts van drie verschillende mannen en ik zag jullie lopen met zijn drieën, vandaar mijn vraag, mag ik met deze schaar de labels uit jullie onderbroeken knippen?”

Een beetje aangeschoten zwaait ze gevaarlijk met een schaar boven haar hoofd en verontschuldigend zegt ze “Jullie hoeven je broek niet uit te trekken hoor, jullie boxers trek ik wel even naar boven als jullie het goed vinden!.”

De dames gieren het uit. Wij van binnen nog veel meer. We stemmen toe, terwijl de aanstaande bruid licht blozend verzekert dat ze niet lager zal knippen.

“Als je dat maar belooft” roep ik streng uit, terwijl ik naar mijn kruis kijk “daar ben ik zuinig op.”
We draaien ons één voor één om en trekken onze boxer aan de achterkant boven onze broek uit. De vrijgezellige dame begint te knippen. Eén label, twee labels, drie labels. Er worden foto’s gemaakt. Als volleerde mannen worden we vereeuwigd en maken we grapjes met het vrouwengezelschap.

“Nou, jullie hebben straks wat uit te leggen thuis” ginnegapt één van de vriendinnen.

“Ja” beamen we “dat hebben we zeker…” Ook wij moeten wederom ontzettend lachen om deze hele situatie, Het is echt hilarisch. We nemen afscheid, wensen de bijna bruid veel geluk en vervolgen onze weg.

“Zijn we nou mannen of niet?” vraagt mijn collega.

“Met vlag en wimpel geslaagd” zeg ik.

De dames moesten eens weten. Er viel weinig te knippen.

.

.

.

One of the boys

23 april – De slapeloze nacht

Sinds ik testosteron gebruik, zeven maanden nu, slaap ik als een blok. Een geweldige bijwerking kan ik wel zeggen, het is een weelde zoveel slaapgenot te ervaren na jaren en jaren van belabberde nachten. De nacht van 23 april kon ik de slaap echter niet vatten. Heel vreemd. Ik ben het gewoon niet meer gewend.

Uiteindelijk stond ik maar op en ben ik wat gaan surfen op het net en, toeval bestaat niet, ik zag een droom van een vacature, die ik anders zeker niet gezien zou hebben, want eigenlijk geloof ik op mijn leeftijd niet meer zo erg in het schrijven van brieven. Netwerken heeft veel meer zin en is veel effectiever.

Omdat ik van het enthousiasme toen helemaal niet meer kon slapen, heb ik er om 4 uur ’s nachts een brief uit geknald, want als je iets echt wilt, dan is het geen enkel probleem om daar een motivatie voor te vinden. Daarna toch nog even lekker geslapen.

Dezelfde dag nog word ik gebeld door het Uitzendbureau; “We willen graag kennis met je maken, alleen wordt alles geregeld vanuit Utrecht, wel wat ver voor jou, je kunt hier langs komen, maar we kunnen de sollicitatie ook telefonisch doen hoor!” “Geen probleem” hoor ik mezelf meteen zeggen “ik kom wel langs, ik wil de kans op slagen zo groot mogelijk maken, want deze functie interesseert me echt enorm!”

Razendsnel heb ik me bedacht dat het belangrijk is dat ze me zien, op die manier kan ik eventuele vooroordelen over transseksuelen meteen van tafel vegen. Ik weet dat als men mij ziet ik vertrouwen geef en uitstraal, want weet ik veel wat ze denken, misschien wel dat ik er raar uit zie, dat ik psychisch in de knoop zit of wat dan ook. Ik moet grinnikend meteen denken aan wat een collega met verbazing uitriep nadat ik uit de kast was gekomen voor de hele afdeling tegelijk “Oh, maar jij bent helemaal niet zielig en zo vol met leven en met zin om er wat van te maken, wat bewonder ik jou!”

28 april 2015 – De intake

Met mijn gloednieuwe paspoort met de felbegeerde M en mijn oude diploma’s meld ik me ruim op tijd bij het Uitzendbureau. In de bevestigingsmail stond dat ik mijn diploma’s mee moest nemen. Indien dat niet zou kunnen had ik dat van te voren moeten melden. Blijkbaar vinden ze diploma’s erg belangrijk dacht ik. Op mijn diploma’s staat echter mijn vrouwennaam. Ik verwachtte dus dat er gesproken zou gaan worden over mijn transgender-zijn. Leek me ook wel logisch nog in dit stadium  van mijn transitie. Als ik me heel mannelijk kleed met een overhemd in blauwtinten die me wat stoerder maken, dan word ik tegenwoordig meestal met meneer aangesproken. Kleed ik me uniseks, dan is er twijfel en wordt het vaak toch nog mevrouw. Kapsel en kleding zijn in deze fase van mijn transitie heel belangrijk. Ik heb wel het geluk dat mijn stem weer behoorlijk zwaarder is geworden de afgelopen week.

Het gesprek begint heel relaxed. Ik moet me legitimeren, ze maken kopieën, ze vullen al mijn gegevens in. De rest van het gesprek gaat ook heel soepeltjes, er worden veel vragen gesteld en ik geef gemakkelijk antwoord. Wel vraag ik me af of de meneer van het Uitzendbureau niets ziet of vermoedt? Voor ik het weet zijn we vijf kwartier verder en om mijn diploma’s wordt niet gevraagd. Ik heb helemaal niet hoeven spreken over het feit dat ik een transman ben! Geen uitleg, geen vragen, geen gedoe… huh?? Ik kan het eigenlijk nog maar nauwelijks bevatten. Achteraf snap ik het eigenlijk ook wel, ze verwachten een man, je stelt je voor als een man, in je paspoort staat man en dan ben je het ook gewoon. En dat ben ik ook. Ze kunnen hoogstens denken wat een vreemd ventje, maar dat kan me geen bal schelen, ik had dit alleen nog niet verwacht. Wat kan het leven toch weer verrassend lopen.

Een half uur later zit ik trots als een pauw in de trein op weg naar huis. Jéeee, ik was gewoon Rick. Ik heb een glimlach van oor tot oor. Dan komt er een meisje van een jaar of twaalf naar me toe en vraagt: “Meneer…. uhhhh….. mevrouw, mag ik u iets vragen?” “Maar natuurlijk” zeg ik brullend van de lach.

7 mei 2015 – De sollicitatie

Het was spannend, maar op 1 mei hoor ik dat ik voorgesteld zal worden aan mijn mogelijke nieuwe werkgever. Ik ben door het dolle heen. Het is me gelukt om naar de volgende ronde te gaan en nog wel als Rick, als man en niet als transman. Van de 150 kandidaten zijn er nog twaalf kandidaten over voor acht werkplekken door heel Nederland. In mijn regio zijn er twee plekken voor drie voorgestelde kandidaten. De week duurt heel lang, ik weet dat ik een behoorlijke kans maak, maar ik heb de job nog niet, hoewel ik er een enorm goed gevoel bij heb.

Alle overgebleven kandidaten worden ontvangen in een rommelig zaaltje. We krijgen plenair extra informatie over de functie en over het bedrijf, we krijgen een bedrijfsfilm te zien en we vertellen allemaal iets over onszelf. Van mijn fobie voor voorstelrondjes is niets meer over. Daarna hebben we allemaal, één voor één, een speeddate van tien minuten met twee leidinggevenden. In die tien minuten moet je jezelf verkopen.

Ik ben als een van de laatsten aan de beurt. Van zenuwen geen sprake en ik sta versteld van de antwoorden die ik geef. De dag ervoor heb ik bewust besloten me niet voor te bereiden op het gesprek en te vertrouwen op mezelf en op wat er zou komen. Je kunt toch nooit alle vragen voorbereiden en eigenlijk alleen maar jezelf zijn.

Ik heb het gevoel dat het eigenlijk niet meer mis kan gaan, maar mijn god wat spannend nog. Het is nu wachten tot morgenochtend. Doordat deze hele sollicitatiemarathon nogal uitgelopen is, worden we niet dezelfde middag, maar pas de volgende ochtend gebeld met het verlossende woord. Job or no job. Sowieso ben ik tevreden. Veel beter had ik het niet kunnen doen en ook nu was ik gewoon Rick en niet Rick met al dat transgendergedoe, wat ontzettend heerlijk, wat een bevrijding.

Op het station koop ik een broodje. Eerder die dag kon ik niet veel door mijn keel krijgen en ik scheur nu van de honger. “Alstublieft mevrouw!” zegt de donkere meneer vanachter de toonbank, terwijl hij me het wisselgeld terug geeft. Ik kijk hem aan en moet wederom vreselijk lachen “Mevrouw???”  Tsja… wat maakt het ook uit. Het is allemaal slechts een kwestie van tijd en de testosteron zal nog veel van zijn werk gaan doen.

8 mei 2015 – De verlossing

Ondanks de spanning slaap ik goed en kan ik rustig wachten tot de volgende dag 10:00 uur. Dan slaan de zenuwen ineens heftig toe. Het zal nu niet meer zo lang duren denk ik. Ik speel een spelletje Risk met mijn kinderen die vakantie hebben. Een welkome afleiding want mijn hart klopt ondertussen in mijn keel. Dan, om 10:40 uur, gaat de telefoon. Ik spring omhoog, mijn kinderen gillen “Daar is ieeeeeeeeeeeeee!”

“Positief nieuws Rick!” hoor ik aan de andere kant van de lijn, er ontsnapt een harde “YESSSS!!!!!” terwijl ik mijn vuist bal. Ik ben één van de vijf mensen die aangenomen is, dus niet eens één van de acht. De verdere gang van zaken wordt besproken en hoewel ik heel serieus antwoord geef, sta ik ondertussen te dansen, of beter gezegd op een idiote manier te draaien met mijn onderlijf. Mijn zoon en dochter, allebei pubers, schamen zich rot, dat blijkt uit alles, ze houden zich echter wel stil gelukkig. De meneer van het Uitzendbureau merkt niets. Het gesprek duurt ruim vijf minuten, wat verschrikkelijk lang is als je het eigenlijk uit wil schreeuwen, en als ik neerleg springen we met zijn drieën de kamer rond. Mijn kinderen zijn ook heel blij, maar drukken me wel op het hart dat ik nooit, maar ook nóóit meer mag proberen te twerken. “Echt mam, dat kan echt niet!!!!”

Maandag a.s. begin ik met een intensieve training van bijna vier weken. Daarna aan het werk ‘as one of the boys’!  Het is toch wel even heel anders om aan de slag te gaan als man dan als een man die ooit een vrouw was. Ik ben passabel, in ieder geval op mijn werk. Ik heb het hem gewoon geflikt!

Het is nog niet te bevatten…

.

,

,

Het klopt!

Na ruim twee maanden gebruik van T …

Ja, je leest het goed, om precies te zijn is het vandaag, 15 december, mijn 71e dag aan de T (testosteron). De laatste blogs heb ik geschreven met terugwerkende kracht omdat ik om verschillende redenen niet in staat was om eerder te schrijven. Eén ervan was dat ik in de gevoelloze fase gewoonweg niet kon communiceren en niet wilde communiceren. Die fase heeft overigens niet al te lang geduurd gelukkig.

lege tube TIn een woord: FANTASTISCH!

Het klopt. HET KLOPT!!! Het lijkt wel of alles nu op z’n plaats valt en ik nu krijg wat ik mijn leven lang ongemerkt miste. Heel bijzonder wat het juiste hormoon in een lichaam teweeg kan brengen. Ik voel me zó ontzettend goed, kan niet anders zeggen en dat is nu al ruim een maand zo. Heb een enorme rust in mijn hoofd, voel me stevig en in balans. Ik voel me ik.

Het was even behoorlijk schrikken toen ik me letterlijk en figuurlijk zo gevoelloos voelde, maar tegelijkertijd vertrouwde ik er ook op dat het wel goed zou komen. Ik wilde gewoon even met rust gelaten worden en niemand  die zich er tegen aan zou bemoeien en inderdaad, het is gebleken, het had gewoon even tijd nodig. Ik moest even wennen, me even resetten. Zoiets.

Sandra, die het tegenovergestelde proces meemaakt zegt het mooi: “Nuchterder. En wat meer seks door mijn lijf.” Gevoelloos ben ik zeker niet meer. Het voelt vooral puur en natuurlijk. Niets gemaakts meer. Rust in mijn hoofd. Een twittervriendin voegde mooi toe in een DM: “mannen voelen een boel dingen heel anders (aan) ja; maar een verarming is ’t niet echt….eerder een “niet druk maken over onbelangrijke dingen” (waar vrouwen nogal eens een overdreven punt van maken 😉 ) …” Heel raak verwoord door haar.

En dan de lichamelijke veranderingen. Ik vind het echt bizar. In zo’n korte tijd zo veel verandering. Dat had ik niet verwacht, nadat ik de informatie van de Genderpoli had gelezen. Zoals ik al schreef in mijn vorige blog ‘Klootzak’, DIRECT effect; grotere  en hardere spieren en een betere conditie. En dat is fijn, dat je meteen al merkt dat er iets gebeurt. Ik had gehoord van een andere transman dat het allemaal heel lang duurt, bij mij dus niet. Zo zie je maar weer, iedereen is anders en uitzonderingen bevestigen de regel.

Dames, om jullie even jaloers te maken (ja, echt leedvermaak): Ik ben in iets meer dan twee maanden bijna geheel van de cellulitis af! Geen putjes meer in mijn benen. Daarnaast ook geen meezwabberend vel meer onder mijn bovenarmen als ik zwaai. En wat ben ik trots op mijn spierballen.

Niet fraai om te zien, maar wel te zien (maar ik kijk er toch niet naar en ze gaan er te zijner tijd af) mijn tieten worden ook al slapper. Mannen hebben nu eenmaal minder vet. Straks cup E theezakjes denk ik. Gruwel.

En… ook heel geestig… Mijn spijkerbroek staat niet meer gespannen over mijn billen. Net onder mijn billen heb ik nu een klein beetje lubberende stof, wat je zo vaak ziet bij mannen. Van volle vrouwelijke billen naar een afgeplat achterwerk. Haha, ik ben er blij mee!

 

Klootzak

Na twee weken gebruik van T …

Jezuuuuus wat is dit eng. Ik ben mezelf totaal niet meer. Help, waar gaat dit heen?

Week 1: Euforie!

Meteen al allerlei effecten te merken in mijn lijf. De T (testosteron dus) heeft gewoon DIRECT effect. Ik merk meteen dat ik gemakkelijker de trap op kan lopen en dat fietsen in plaats van ploeteren een leuk ritje wordt. Ik trek zelfs extra sprintjes. Ik voel een algehele verbetering van mijn conditie.

Wow, dat dit al kan met maar een paar dagen smeren van zo’n klein tubetje met 50 milligram testosteron. Ook merk ik dat mijn spieren steviger, groter en harder worden. Ongelooflijk na een week al grotere spierballen. Mannen zijn dus echt sterker, gewoon van nature. Wat een geluk. En dat zonder sportschool. En ook, ja dames, het libido is echt anders. Grappig wel.

Maar dan… week 2: Help!

Heb het gevoel dat ik in een soort wolk loop. In een mist als het ware. Ik voel me letterlijk en figuurlijk een beetje afgesloten van de wereld. Heb geen zin in andere mensen, geen zin om te praten en voel me in een constante boeiuuuuuuuh-modus. Laat mij mijn gang maar gaan. En laat me vooral met rust. Bemoei je er niet mee. Hup, wegwezen.

Ik voel ook dat ik minder voel. Letterlijk bedoel ik dat dan. Ik heb normaal gesproken hele gevoelige vingertoppen waarmee ik bijvoorbeeld feilloos kan voelen of er onnatuurlijke stoffen in kledingstoffen zitten (zoals polyester of nylon). Ineens lukt dat niet meer zo goed. Het lijkt net of ik hele dunne plastic handschoenen aan heb. Ik voel wel, maar er zit een laagje tussen.

Verschillende mensen hadden me gewaarschuwd, je weet nooit wat hormonen met je doen, je karakter zou behoorlijk kunnen veranderen. Ik dacht dat het wel los zou lopen. Ik vertrouwde er blind op dat testosteron gewoon bij me past, dat ik dat altijd gemist heb, maar help, wat gebeurt er nu? Heb ik er te licht over gedacht? Word ik gevoelloos? Of komen bepaalde dingen niet meer binnen? Word ik de man, die ik juist niet worden wil?

Word ik een ongevoelige en ongeïnteresseerde klootzak???

.

.

.

Het uur T

Na mijn paniekaanval is de rust weer terug gekeerd. Mijn beslissing was simpelweg de juiste; ik doe niets, maar dan ook niets wat niet goed voelt of waar ik niet achter sta, hoe raar dat misschien ook lijkt nadat ik zoveel in gang gezet heb. Ik vond vooral even dat ik het voor mezelf niet kon maken om eventueel te stoppen met mijn transitie. Dat zou toch niet te verteren zijn na alles wat het teweeg gebracht heeft?

Ik slaap heerlijk en dan is dé dag aangebroken. Als alles goed is ligt de T (testosteron) nu klaar bij de apotheek. In alle rust sta ik op en ga ik er naar toe. Het valt me op dat ik nu helemaal niet nerveus ben. En waarom ook? Ik haal de doos alleen maar op. Nog steeds weet ik niet of ik ga smeren of niet. Eigenlijk interesseert me dat ook nog niet. Ik wil het gewoon in huis hebben en dan zie ik wel wat er gebeurt.

De doos staat klaar. Genoeg voor een maand. “We geven u niet meteen 100 tubetjes mee” zegt de apothekersassistente “eerst maar eens kijken of u er tegen kan”. Lijkt me een goed plan en met 30 tubetjes Testim (“We geven u geen Androgel, maar een ander merk, wat hetzelfde is” en dat geloof ik dan maar) en een herhaalrecept loop ik de deur uit.

Testim

Thuis aangekomen maak ik de doos rustig open. Dertig grappige kleine tubes. Ik lees de gebruiksaanwijzing aandachtig door. Iedere dag een tubetje smeren op bovenarmen, schouders en rug. Ik lees  wat ik moet weten over Testim voordat ik het ga gebruiken. Ik lees over de mogelijke bijwerkingen. 50 mg testosterongel per dag. Dát gaat het verschil maken. Toch ongelooflijk hoe dat werkt en wat hormonen kunnen doen!*

Terwijl ik hier mee bezig ben, voel ik een enorme rust en vrede in mezelf. Al lezende valt de beslissing als vanzelf. Dit is mijn weg. Geen twijfel meer. Geen bedenkingen. Geen angst. Gaan.

Langzaam ontbloot ik mijn bovenlijf, pak ik een tubetje en prik ik het open met de achterkant van het dopje. Het ruikt heel sterk, alcoholachtig, maar dat is ethanol lees ik later. Ik hoef niet meer te denken, het is goed, ik ben klaar voor de volgende stap. Langzaam smeer ik de dunne gel op mijn rechterschouder. Het wordt verrassend snel en gemakkelijk opgenomen door mijn huid. Ik had van te voren gedacht dat het een vervelende lange handeling zou zijn van lang inmasseren en plakkerig gedoe, maar het tegendeel is waar. Het is zo gepiept. Dit is een eitje!

Ik ben begonnen. Het is begonnen. De eerste dag van nog meer vrijheid. Tenminste daar vertrouw ik op, want in feite is het een incognito, ik weet niet precies hoe ik ga reageren op de dagelijkse dosis T, hoe deze ‘puberteit’ zal zijn, ik weet niet hoe ik ga veranderen, ik weet niet wat de effecten precies zullen zijn. Ik weet alleen dat het onomkeerbaar is en dat ik er vrede mee heb. Het uur T is daar!

 

*wat doet T (testosteron) precies? Hoe gaat die zgn. masculinisatie in zijn werk?
Te verwachten effecten: acné (na 1 tot 6 mnd, max. 1 tot 2 jr), baardgroei en lichaamsbeharing (na max. 3 tot 6 mnd, max effect na 3 tot 5 jr), hoofdhaar- en haarverlies (na 12 mnd, genetisch bepaald), toegenomen spiermassa en kracht (na max. 6 tot 12 mnd, max effect na 2 tot 5 jaar), vetredistributie (na max. 3 tot 6 mnd, max. effect na 2 tot 5 jaar), stoppen menstruatie (na max 2 tot 6 mnd), clitorisgroei (na max. 3 tot 6 mnd,  max effect na 1 tot 2 jr), vaginale atrofie (na max 3 tot 6 mnd, max. effect na 1 tot 2 jr), daling stemgeluid (na max 3 tot 4 mnd, max. effect na 1 tot 2 jr) 

Twijfel

Het recept is binnen. De Androgel (T, testosteron) is besteld. Nu kan ik de uren af gaan tellen. Als het goed gaat, is dit mijn laatste weekend zonder T. Eigenlijk wel heel bijzonder en een historisch moment, dat realiseer ik me maar al te goed.

Als ik wegloop bij de apotheek, barst ik spontaan in tranen uit. Zonder er verder geluid bij te maken stromen de tranen over mijn wangen. Niemand ziet me, maar dat had me ook niets kunnen schelen. Ik denk dat het de ontlading is van alle spanning en eigenlijk voelt het wel fijn. Ik huil beslist niet omdat ik de T nog niet mee kan nemen, hoewel er voorraad leek te zijn, maar ‘gewoon’ omdat ik zo ontzettend opgelucht ben en me ontzettend gelukkig en bevoorrecht voel, ook omdat de apothekersassistente zo bijzonder reageerde toen ze begreep dat de T voor mij was.

Daar mijn geslacht in het systeem van het VUmc al veranderd is en er op alle stickertjes die ze uitprinten nu automatisch ‘Dhr.’ komt te staan, staat er ook ‘Dhr.’ op dit recept. In eerste instantie dacht de apothekersassistente dus dat het recept niet voor mij bestemd was. Logisch uiteraard, omdat ze een persoon met niet te verbergen borsten aan de balie ziet staan en ik in hun administratie geregistreerd sta als vrouw en bovendien ook nog onder mijn getrouwde naam.

“Maar hier staat meneer op het recept” zegt ze, terwijl ze me vragend aankijkt.
“Ja” antwoord ik “dat klopt, maar het is voor mij, ik ben namelijk transgender”.
“Oooh”, antwoordt ze met alle natuurlijkheid van de wereld “dan snap ik het! Zal ik uw geslacht hier dan ook meteen maar aanpassen?”
“Nou, als dat zou kunnen, zou dat heel fijn zijn” zeg ik verrast.
“Ach” zegt ze “het kan eigenlijk niet zomaar, maar met een beetje creatief boekhouden krijg ik dat wel voor elkaar hoor!”.

Ze gaat geconcentreerd aan de slag op de computer, typt als een razende. Ik sta perplex, slik een brok weg en voel de tranen prikken. Wat een ongelooflijk bijzondere reactie van deze assistente. Ze handelt alles af alsof het een simpele adreswijziging betreft. Ze kijkt me verder ook niet aan en stelt geen vragen, hoewel er verder geen wachtenden zijn. Het is gewoon zoals het is en klaar. Ze maakt het niet groter dan het is. Maandag liggen de medicijnen voor me klaar.

Maar dan, in het weekend gebeurt er iets dat ik nooit, maar dan ook nooit verwacht had. Ineens ben ik hevig in paniek. Ik weet niet waar ik het moet zoeken. Loop als een gekooide tijger rond in mijn kleine woonkamer. “Ik wil dit helemaal niet, ik wil dit niet!” schreeuw ik van binnen. Het is heel angstaanjagend. Ik snap er niets van. Ik ben altijd zo zeker van mijn zaak geweest, zo overtuigd van wat ik wil en wat goed voor me is. En nu dit? Ben ik gek geworden? Waarom dit?

In blinde paniek bel ik mijn vriend Marcel, bij wie ik altijd terecht kan. “Ik wil het niet, ik wil het niet!” schreeuw ik haast. Hij begrijpt natuurlijk niet waar ik het over heb, maar kan me uiteindelijk rustig mijn verhaal laten doen. “Het is ook onomkeerbaar” zegt hij “het is ook een hele stap en je weet niet wat er gaat gebeuren, het is niet te voorspellen wat die hormonen met je zullen doen.” Dat weet ik inderdaad allemaal, maar ik weet ook dat er geen weg terug is. Ik weet ook dat ik dit wél wil. Ik ben helemaal in de war. Snap er echt helemaal niets van. Vrijdag was ik in staat om meteen te beginnen, zonder enige bedenking of wat dan ook en nu dit? Nu wil ik ineens niet meer???

Gelukkig weet ik uit ervaring dat rationele beredeneringen van wat me nu overkomt geen zin hebben. Paniek is paniek en dat heeft niets met rationaliteit te maken. Ik moet het maar beleven, hoe eng het ook is. Ik ben bang en angstig, maar besluit er niet voor weg te lopen. Want ook dat weet ik, dat werkt averechts. Langzaamaan word ik weer rustiger. Antwoorden op mijn twijfel krijg ik nu toch niet. Antwoorden op het waarom ook niet. Daarom laat ik het maar gebeuren. De twijfel mag er zijn. De twijfel en de angst mogen er zijn en moet ik voelen.

Dan neem ik een beslissing die de rust in mijn hoofd en lijf terug laat keren:
Ik ga GEEN T gebruiken als ik er niet voor honderd procent achter sta of als het niet goed voelt.
Ik ga NIETS tegen mijn zin in doen.
Ik moet NIETS.

Maandag haal ik de T gewoon op bij de apotheek en dan zie ik wel. Ik krijg het antwoord vast wel als ik het spul in huis heb en de keus echt kan maken. Daar moet ik dan maar op vertrouwen. En zo ga ik dan ook die maandag naar de apotheek om mijn doos T op te halen. Ik weet van te voren nog steeds niet wat ik er mee ga doen, maar het geeft een enorme rust om niet vooruit te denken. Het NU telt en nu weet ik het gewoon even niet. Of eigenlijk weet ik het wel. Zo kan ik niet beginnen.