Tagarchief: T

Het klopt!

Na ruim twee maanden gebruik van T …

Ja, je leest het goed, om precies te zijn is het vandaag, 15 december, mijn 71e dag aan de T (testosteron). De laatste blogs heb ik geschreven met terugwerkende kracht omdat ik om verschillende redenen niet in staat was om eerder te schrijven. Eén ervan was dat ik in de gevoelloze fase gewoonweg niet kon communiceren en niet wilde communiceren. Die fase heeft overigens niet al te lang geduurd gelukkig.

lege tube TIn een woord: FANTASTISCH!

Het klopt. HET KLOPT!!! Het lijkt wel of alles nu op z’n plaats valt en ik nu krijg wat ik mijn leven lang ongemerkt miste. Heel bijzonder wat het juiste hormoon in een lichaam teweeg kan brengen. Ik voel me zó ontzettend goed, kan niet anders zeggen en dat is nu al ruim een maand zo. Heb een enorme rust in mijn hoofd, voel me stevig en in balans. Ik voel me ik.

Het was even behoorlijk schrikken toen ik me letterlijk en figuurlijk zo gevoelloos voelde, maar tegelijkertijd vertrouwde ik er ook op dat het wel goed zou komen. Ik wilde gewoon even met rust gelaten worden en niemand  die zich er tegen aan zou bemoeien en inderdaad, het is gebleken, het had gewoon even tijd nodig. Ik moest even wennen, me even resetten. Zoiets.

Sandra, die het tegenovergestelde proces meemaakt zegt het mooi: “Nuchterder. En wat meer seks door mijn lijf.” Gevoelloos ben ik zeker niet meer. Het voelt vooral puur en natuurlijk. Niets gemaakts meer. Rust in mijn hoofd. Een twittervriendin voegde mooi toe in een DM: “mannen voelen een boel dingen heel anders (aan) ja; maar een verarming is ’t niet echt….eerder een “niet druk maken over onbelangrijke dingen” (waar vrouwen nogal eens een overdreven punt van maken 😉 ) …” Heel raak verwoord door haar.

En dan de lichamelijke veranderingen. Ik vind het echt bizar. In zo’n korte tijd zo veel verandering. Dat had ik niet verwacht, nadat ik de informatie van de Genderpoli had gelezen. Zoals ik al schreef in mijn vorige blog ‘Klootzak’, DIRECT effect; grotere  en hardere spieren en een betere conditie. En dat is fijn, dat je meteen al merkt dat er iets gebeurt. Ik had gehoord van een andere transman dat het allemaal heel lang duurt, bij mij dus niet. Zo zie je maar weer, iedereen is anders en uitzonderingen bevestigen de regel.

Dames, om jullie even jaloers te maken (ja, echt leedvermaak): Ik ben in iets meer dan twee maanden bijna geheel van de cellulitis af! Geen putjes meer in mijn benen. Daarnaast ook geen meezwabberend vel meer onder mijn bovenarmen als ik zwaai. En wat ben ik trots op mijn spierballen.

Niet fraai om te zien, maar wel te zien (maar ik kijk er toch niet naar en ze gaan er te zijner tijd af) mijn tieten worden ook al slapper. Mannen hebben nu eenmaal minder vet. Straks cup E theezakjes denk ik. Gruwel.

En… ook heel geestig… Mijn spijkerbroek staat niet meer gespannen over mijn billen. Net onder mijn billen heb ik nu een klein beetje lubberende stof, wat je zo vaak ziet bij mannen. Van volle vrouwelijke billen naar een afgeplat achterwerk. Haha, ik ben er blij mee!

 

Advertenties

Klootzak

Na twee weken gebruik van T …

Jezuuuuus wat is dit eng. Ik ben mezelf totaal niet meer. Help, waar gaat dit heen?

Week 1: Euforie!

Meteen al allerlei effecten te merken in mijn lijf. De T (testosteron dus) heeft gewoon DIRECT effect. Ik merk meteen dat ik gemakkelijker de trap op kan lopen en dat fietsen in plaats van ploeteren een leuk ritje wordt. Ik trek zelfs extra sprintjes. Ik voel een algehele verbetering van mijn conditie.

Wow, dat dit al kan met maar een paar dagen smeren van zo’n klein tubetje met 50 milligram testosteron. Ook merk ik dat mijn spieren steviger, groter en harder worden. Ongelooflijk na een week al grotere spierballen. Mannen zijn dus echt sterker, gewoon van nature. Wat een geluk. En dat zonder sportschool. En ook, ja dames, het libido is echt anders. Grappig wel.

Maar dan… week 2: Help!

Heb het gevoel dat ik in een soort wolk loop. In een mist als het ware. Ik voel me letterlijk en figuurlijk een beetje afgesloten van de wereld. Heb geen zin in andere mensen, geen zin om te praten en voel me in een constante boeiuuuuuuuh-modus. Laat mij mijn gang maar gaan. En laat me vooral met rust. Bemoei je er niet mee. Hup, wegwezen.

Ik voel ook dat ik minder voel. Letterlijk bedoel ik dat dan. Ik heb normaal gesproken hele gevoelige vingertoppen waarmee ik bijvoorbeeld feilloos kan voelen of er onnatuurlijke stoffen in kledingstoffen zitten (zoals polyester of nylon). Ineens lukt dat niet meer zo goed. Het lijkt net of ik hele dunne plastic handschoenen aan heb. Ik voel wel, maar er zit een laagje tussen.

Verschillende mensen hadden me gewaarschuwd, je weet nooit wat hormonen met je doen, je karakter zou behoorlijk kunnen veranderen. Ik dacht dat het wel los zou lopen. Ik vertrouwde er blind op dat testosteron gewoon bij me past, dat ik dat altijd gemist heb, maar help, wat gebeurt er nu? Heb ik er te licht over gedacht? Word ik gevoelloos? Of komen bepaalde dingen niet meer binnen? Word ik de man, die ik juist niet worden wil?

Word ik een ongevoelige en ongeïnteresseerde klootzak???

.

.

.

Het uur T

Na mijn paniekaanval is de rust weer terug gekeerd. Mijn beslissing was simpelweg de juiste; ik doe niets, maar dan ook niets wat niet goed voelt of waar ik niet achter sta, hoe raar dat misschien ook lijkt nadat ik zoveel in gang gezet heb. Ik vond vooral even dat ik het voor mezelf niet kon maken om eventueel te stoppen met mijn transitie. Dat zou toch niet te verteren zijn na alles wat het teweeg gebracht heeft?

Ik slaap heerlijk en dan is dé dag aangebroken. Als alles goed is ligt de T (testosteron) nu klaar bij de apotheek. In alle rust sta ik op en ga ik er naar toe. Het valt me op dat ik nu helemaal niet nerveus ben. En waarom ook? Ik haal de doos alleen maar op. Nog steeds weet ik niet of ik ga smeren of niet. Eigenlijk interesseert me dat ook nog niet. Ik wil het gewoon in huis hebben en dan zie ik wel wat er gebeurt.

De doos staat klaar. Genoeg voor een maand. “We geven u niet meteen 100 tubetjes mee” zegt de apothekersassistente “eerst maar eens kijken of u er tegen kan”. Lijkt me een goed plan en met 30 tubetjes Testim (“We geven u geen Androgel, maar een ander merk, wat hetzelfde is” en dat geloof ik dan maar) en een herhaalrecept loop ik de deur uit.

Testim

Thuis aangekomen maak ik de doos rustig open. Dertig grappige kleine tubes. Ik lees de gebruiksaanwijzing aandachtig door. Iedere dag een tubetje smeren op bovenarmen, schouders en rug. Ik lees  wat ik moet weten over Testim voordat ik het ga gebruiken. Ik lees over de mogelijke bijwerkingen. 50 mg testosterongel per dag. Dát gaat het verschil maken. Toch ongelooflijk hoe dat werkt en wat hormonen kunnen doen!*

Terwijl ik hier mee bezig ben, voel ik een enorme rust en vrede in mezelf. Al lezende valt de beslissing als vanzelf. Dit is mijn weg. Geen twijfel meer. Geen bedenkingen. Geen angst. Gaan.

Langzaam ontbloot ik mijn bovenlijf, pak ik een tubetje en prik ik het open met de achterkant van het dopje. Het ruikt heel sterk, alcoholachtig, maar dat is ethanol lees ik later. Ik hoef niet meer te denken, het is goed, ik ben klaar voor de volgende stap. Langzaam smeer ik de dunne gel op mijn rechterschouder. Het wordt verrassend snel en gemakkelijk opgenomen door mijn huid. Ik had van te voren gedacht dat het een vervelende lange handeling zou zijn van lang inmasseren en plakkerig gedoe, maar het tegendeel is waar. Het is zo gepiept. Dit is een eitje!

Ik ben begonnen. Het is begonnen. De eerste dag van nog meer vrijheid. Tenminste daar vertrouw ik op, want in feite is het een incognito, ik weet niet precies hoe ik ga reageren op de dagelijkse dosis T, hoe deze ‘puberteit’ zal zijn, ik weet niet hoe ik ga veranderen, ik weet niet wat de effecten precies zullen zijn. Ik weet alleen dat het onomkeerbaar is en dat ik er vrede mee heb. Het uur T is daar!

 

*wat doet T (testosteron) precies? Hoe gaat die zgn. masculinisatie in zijn werk?
Te verwachten effecten: acné (na 1 tot 6 mnd, max. 1 tot 2 jr), baardgroei en lichaamsbeharing (na max. 3 tot 6 mnd, max effect na 3 tot 5 jr), hoofdhaar- en haarverlies (na 12 mnd, genetisch bepaald), toegenomen spiermassa en kracht (na max. 6 tot 12 mnd, max effect na 2 tot 5 jaar), vetredistributie (na max. 3 tot 6 mnd, max. effect na 2 tot 5 jaar), stoppen menstruatie (na max 2 tot 6 mnd), clitorisgroei (na max. 3 tot 6 mnd,  max effect na 1 tot 2 jr), vaginale atrofie (na max 3 tot 6 mnd, max. effect na 1 tot 2 jr), daling stemgeluid (na max 3 tot 4 mnd, max. effect na 1 tot 2 jr) 

Twijfel

Het recept is binnen. De Androgel (T, testosteron) is besteld. Nu kan ik de uren af gaan tellen. Als het goed gaat, is dit mijn laatste weekend zonder T. Eigenlijk wel heel bijzonder en een historisch moment, dat realiseer ik me maar al te goed.

Als ik wegloop bij de apotheek, barst ik spontaan in tranen uit. Zonder er verder geluid bij te maken stromen de tranen over mijn wangen. Niemand ziet me, maar dat had me ook niets kunnen schelen. Ik denk dat het de ontlading is van alle spanning en eigenlijk voelt het wel fijn. Ik huil beslist niet omdat ik de T nog niet mee kan nemen, hoewel er voorraad leek te zijn, maar ‘gewoon’ omdat ik zo ontzettend opgelucht ben en me ontzettend gelukkig en bevoorrecht voel, ook omdat de apothekersassistente zo bijzonder reageerde toen ze begreep dat de T voor mij was.

Daar mijn geslacht in het systeem van het VUmc al veranderd is en er op alle stickertjes die ze uitprinten nu automatisch ‘Dhr.’ komt te staan, staat er ook ‘Dhr.’ op dit recept. In eerste instantie dacht de apothekersassistente dus dat het recept niet voor mij bestemd was. Logisch uiteraard, omdat ze een persoon met niet te verbergen borsten aan de balie ziet staan en ik in hun administratie geregistreerd sta als vrouw en bovendien ook nog onder mijn getrouwde naam.

“Maar hier staat meneer op het recept” zegt ze, terwijl ze me vragend aankijkt.
“Ja” antwoord ik “dat klopt, maar het is voor mij, ik ben namelijk transgender”.
“Oooh”, antwoordt ze met alle natuurlijkheid van de wereld “dan snap ik het! Zal ik uw geslacht hier dan ook meteen maar aanpassen?”
“Nou, als dat zou kunnen, zou dat heel fijn zijn” zeg ik verrast.
“Ach” zegt ze “het kan eigenlijk niet zomaar, maar met een beetje creatief boekhouden krijg ik dat wel voor elkaar hoor!”.

Ze gaat geconcentreerd aan de slag op de computer, typt als een razende. Ik sta perplex, slik een brok weg en voel de tranen prikken. Wat een ongelooflijk bijzondere reactie van deze assistente. Ze handelt alles af alsof het een simpele adreswijziging betreft. Ze kijkt me verder ook niet aan en stelt geen vragen, hoewel er verder geen wachtenden zijn. Het is gewoon zoals het is en klaar. Ze maakt het niet groter dan het is. Maandag liggen de medicijnen voor me klaar.

Maar dan, in het weekend gebeurt er iets dat ik nooit, maar dan ook nooit verwacht had. Ineens ben ik hevig in paniek. Ik weet niet waar ik het moet zoeken. Loop als een gekooide tijger rond in mijn kleine woonkamer. “Ik wil dit helemaal niet, ik wil dit niet!” schreeuw ik van binnen. Het is heel angstaanjagend. Ik snap er niets van. Ik ben altijd zo zeker van mijn zaak geweest, zo overtuigd van wat ik wil en wat goed voor me is. En nu dit? Ben ik gek geworden? Waarom dit?

In blinde paniek bel ik mijn vriend Marcel, bij wie ik altijd terecht kan. “Ik wil het niet, ik wil het niet!” schreeuw ik haast. Hij begrijpt natuurlijk niet waar ik het over heb, maar kan me uiteindelijk rustig mijn verhaal laten doen. “Het is ook onomkeerbaar” zegt hij “het is ook een hele stap en je weet niet wat er gaat gebeuren, het is niet te voorspellen wat die hormonen met je zullen doen.” Dat weet ik inderdaad allemaal, maar ik weet ook dat er geen weg terug is. Ik weet ook dat ik dit wél wil. Ik ben helemaal in de war. Snap er echt helemaal niets van. Vrijdag was ik in staat om meteen te beginnen, zonder enige bedenking of wat dan ook en nu dit? Nu wil ik ineens niet meer???

Gelukkig weet ik uit ervaring dat rationele beredeneringen van wat me nu overkomt geen zin hebben. Paniek is paniek en dat heeft niets met rationaliteit te maken. Ik moet het maar beleven, hoe eng het ook is. Ik ben bang en angstig, maar besluit er niet voor weg te lopen. Want ook dat weet ik, dat werkt averechts. Langzaamaan word ik weer rustiger. Antwoorden op mijn twijfel krijg ik nu toch niet. Antwoorden op het waarom ook niet. Daarom laat ik het maar gebeuren. De twijfel mag er zijn. De twijfel en de angst mogen er zijn en moet ik voelen.

Dan neem ik een beslissing die de rust in mijn hoofd en lijf terug laat keren:
Ik ga GEEN T gebruiken als ik er niet voor honderd procent achter sta of als het niet goed voelt.
Ik ga NIETS tegen mijn zin in doen.
Ik moet NIETS.

Maandag haal ik de T gewoon op bij de apotheek en dan zie ik wel. Ik krijg het antwoord vast wel als ik het spul in huis heb en de keus echt kan maken. Daar moet ik dan maar op vertrouwen. En zo ga ik dan ook die maandag naar de apotheek om mijn doos T op te halen. Ik weet van te voren nog steeds niet wat ik er mee ga doen, maar het geeft een enorme rust om niet vooruit te denken. Het NU telt en nu weet ik het gewoon even niet. Of eigenlijk weet ik het wel. Zo kan ik niet beginnen.