Tagarchief: ruimte

Gedwongen vakantie

Gedwongen vakantie.
Ik zit namelijk weer zonder werk.
Luister en huiver.
En juich!

Zoals ik schreef in mijn blogpost One of the boys was het me gelukt om (zo goed als) passabel een baan te verwerven. Ik was de koning te rijk. Weg dat afschuwelijke ‘zwaard van Damocles’ dat financiële onzekerheid heet. Met recht een nieuwe start. Eindelijk h e l e m a a l Rick.
Wat een geweldige overwinning. 

Vol goede moed en met alle inzet van de wereld startte ik de interne opleiding die nodig was om deze job uit te kunnen voeren. Een gedegen voorbereiding was nodig, ik moest veel parate kennis hebben en uitgebreide protocollen uit mijn hoofd leren. Veel stampwerk dus, maar ik zou dit varkentje wel even wassen.

Jezus, wat viel dát tegen. Ik werd overladen met informatie, had lange trainingsdagen, onregelmatige werktijden (vaak om 04.30 op), veel reistijd en al voel ik me piep en vol energie, ik merkte toch wel dat ik geen achttien meer ben. Ik liet me daar echter niet door ontmoedigen, al was het behoorlijk uitputtend en soms nogal frustrerend.

Na twee weken opleiding kreeg ik plotseling een telefoontje van een oude werkgever waar ik nog een sollicitatie had lopen, maar eigenlijk niet meer aan gedacht had. Vorig jaar had ik daar heel graag willen beginnen, maar ik werd tweede na een intensieve sollicitatieprocedure en het was toen best een hele dobber om dat te verwerken (lees: ik was hevig teleurgesteld en tegen het depressieve aan). Ik werd uitgenodigd voor een open dag om het bedrijf te leren kennen en door middel van speeddates kennis te maken met enkele werknemers. Daar ik het bedrijf al ken, ik had daar immers al negen maanden ingevallen wegens ziekte, deel ik mee dat ik zeker interesse heb om te solliciteren, maar nu geen tijd vrij kan maken voor zo’n dag. Ik heb nu namelijk zo goed als zeker een baan en daar moest ik het natuurlijk nog maar zien. Bovendien, wat zouden mijn kansen nu zijn? Ik schatte ze niet zo groot in met zoveel concurrentie en bij een andere directeur die ik wel eens gezien had, maar niet echt kende.

Gelukkig was mijn afwezigheid op die dag geen reden voor de directeur om me niet uit te nodigen voor een persoonlijk sollicitatiegesprek. Ondertussen ging mijn opleiding natuurlijk gewoon door. Het bleef enorm bikkelen en afzien. Gelukkig hadden ze zelf wel gezien dat het allemaal te intensief was en ik kreeg toestemming om het examen uit te stellen. Ze waren ervan overtuigd dat ik deze functie aankon, maar het was gewoon allemaal te veel in zo’n korte tijd en er waren een aantal zaken die niet goed liepen. Door technische problemen was het o.a. niet mogelijk om goed te kunnen oefenen in een proefsituatie met de systemen die je wel feilloos onder de knie moest hebben.

Vooral nieuwsgierig ga ik op sollicitatiegesprek. Als man naar binnen bij een organisatie die ik twee en een half jaar geleden als vrouw verlaten had, al worstelde ik toen wel enorm met mijn identiteit en was de geest uit de fles, al hadden ze daar geen weet van. Eigenlijk dacht ik dat ik geen schijn van kans maakte voor deze functie, hoewel ik hem al eerder bekleed had. Dat was immers bij die andere directeur en er waren stapels met sollicitatiebrieven ontvangen van goede kandidaten. Maar wat maakte het ook uit, ik had niets te verliezen en had toch al een baan. Alleen nog even dat examen dan. Ik wist dat het moeilijk zou zijn en dat het percentage afvallers bijna 50% was, maar ik schatte mezelf zeker in staat het goed af te ronden, wat mijn opleiders overigens ook beaamden.

Het sollicitatiegesprek verliep werkelijk geniaal. Er was een enorme klik tussen deze directeur en mij en we zaten totaal op één lijn. De functie was nog veel leuker dan ik had gedacht omdat ze liet doorschemeren dat er ook allerlei andere mogelijkheden voor me zouden zijn bij een nieuw te openen vestiging. Ik zou aan het werk gaan in een geheel nieuw te formeren team dat met heel veel zorg door haar was samengesteld met een visie waar ik helemaal achter sta. Superenthousiast en met een heel goed gevoel verliet ik het gesprek. Wow, hier was ineens een andere optie ontstaan, dat kon haast niet anders. Straks zou ik nog kunnen kiezen uit twee banen! Eigenlijk drie, want mijn werkgever van het afgelopen jaar belde me ook of ik nog terug wilde komen, maar dat vond ik minst interessante optie.

Drie dagen daarna het verlossende telefoontje. “Geen enkele twijfel, ik wil jou in mijn team!” zegt mijn nieuwe directeur. Ik spring een gat in de lucht, deze baan past veel beter bij me, is voor langere tijd, misschien t.z.t. wel voor vast en biedt meer mogelijkheden voor de toekomst. Bovendien dicht bij huis en ideaal te combineren met de schooltijden van mijn kinderen en eventuele andere zaken die ik wil gaan ondernemen. Ongelooflijk hoe dingen dan ineens kunnen gaan lopen. Je hebt niets en dan ineens de keus uit drie banen en de leukste en de beste in the pocket.

De ingangsdatum van deze baan echter pas per 1 oktober, misschien zelfs later, maar dat maakte me niet zo uit. In de tussentijd had ik natuurlijk die andere baan. Alleen nog even dat examen dan. Maar dan gebeurt er wat ik nooit verwacht had. Ik zak voor het examen. Als een baksteen. Niet eens een herkansing. Van de één op de andere dag sta ik op straat, want zo werkt dat als je via een uitzendbureau wordt geplaatst. Ik kan het niet geloven. Moet minstens vier dagen als een halve mongool met open mond rond hebben rondgelopen. Nog nooit ben ik gezakt voor een examen. Nog nooit ben ik ontslagen vanwege ondermaats presteren. Nu dus wel. Ik baal als een stekker. Hoe kon dit gebeuren?

Natuurlijk heb ik  g o d z i j d a n k  een betere baan in het verschiet, maar dat wil wel zeggen dat ik minstens drie maanden geen inkomsten heb als ik niets anders vind in de tussentijd. Dat wordt dus wederom interen op mijn spaargeld. Balen. Na een dag of vijf lukt het me echter om de situatie te accepteren zoals die is en de voordelen ervan in te zien. Ik ben nu vrij. Voor het eerst in jaren ‘moet’ ik niets en heb ik geen druk van per se moeten solliciteren, van psychologische tests, van lichamelijke onderzoeken, van operaties, van herstel, van wat dan ook…
lekker-lanter-fanten-CoachSander.nl_Wat een ruimte,
wat een rust,
wat een vrijheid.
Wat een cadeau!

Zo zie ik het dan maar. Ik heb vervolgens een heerlijke twee weken bijna fulltime met mijn kinderen voordat ze vijf weken naar het buitenland vertrekken om de zomer door te brengen bij mijn ex-schoonfamilie. We genieten. Het is echt heerlijk. Quality time met een hoofdletter. Wat ben ik dankbaar voor deze extra tijd zo samen, helemaal nu ze zo lang weg zijn.

Later analyseer ik wat er precies gebeurd is. Hoe dat examen ging. Ik was haast niet zenuwachtig, daar lag het dus niet aan, maar alles wat mis kon gaan ging mis. Ook wat nog nooit eerder mis ging. Het was een praktisch examen en zelfs het inloggen in het systeem ging niet goed. Een enorme blonde actie, want hoe kan zoiets nou mis gaan? Gewoon computer aandoen met wachtwoorden. Vijf schermen dat wel, maar toch? Zou ik onbewust aangestuurd hebben op deze mislukking? Ik zal het nooit weten, maar vreemd is het allemaal wel. Zoiets heb ik echt nog nooit meegemaakt.

Het resultaat is nu dus dat ik gedwongen vakantie heb, waarin ik tijd heb om te lanterfanten, te lanterfanten en te lanterfanten, de kamers van mijn kinderen te schilderen, af te spreken met vrienden, te sporten (ja, ik ben er weer mee gestart), te lezen, te schrijven en vooral te genieten. Een ongekende weelde en misschien is dat wat ik eigenlijk wel heel erg nodig had na al deze jaren van kei- en keihard vechten om te komen waar ik nu ben.

En  mijn nieuwe baan? Weer een meevaller, die start eerder.
Hoogstwaarschijnlijk per 1 september aan de slag. Het kan niet beter.

.

.

.

Advertenties

Ik tel mijn zegeningen

Natuurlijk is niet alles koek en ei, zijn er nog veel hobbels te nemen, is het soms ook nog heel verdrietig hier thuis (zie update), maar vandaag tel ik mijn zegeningen!

Sinds ik mijn verpletterende geheim geopenbaard heb aan mijn kinderen, sinds zij weten dat hun moeder een transman is, is alles gaan stromen. Het gaat bijna als vanzelf. Ik kan het gewoonweg nog niet bevatten…

groei doet pijn

Mijn kinderen laten hun liefde voor mij constant blijken. Mijn dochter wil alles weten over genderdysforie en transgenders en stelt heel veel vragen, Ze zegt zo blij te zijn dat er geen geheimen meer zijn. Mijn zoon zegt dat hij het allemaal niet zo erg vindt, zolang ik maar niet zijn kleding aantrek. Mijn dochter denkt haar werkstuk te gaan maken over transgenders. Ik woon nog steeds thuis, we laten de kinderen langzaamaan wennen aan de situatie. Er is rust in huis, er wordt gepraat, er zijn geen ruzie’s meer. Ik ben ontzettend trots op mijn man dat hij deze stap gemaakt heeft. We kunnen allebei laten zien hoeveel we van onze kinderen houden. Er is duidelijkheid, er is open- en eerlijkheid.

Ik slaap weer. Ik voel me energiek,  heb overzicht en kan weer dingen ondernemen. Het huishouden is eindelijk weer op orde en achterstallige klusjes pak ik aan. Ik ben weer flink aan het solliciteren en heb een freelance opdracht binnen gesleept, waardoor we weer even wat inkomsten hebben en er minder financiële druk is.

Mijn moeder zegt dat het wel lijkt dat ze nog meer van me is gaan houden. Mijn vader heeft gezegd dat hij ontzettend trots op me is. Uit onverwachte hoeken krijg ik constant steun aangeboden. Ik heb de beste vrienden en de liefste zussen.

Er is een prachtig interview met mij gepubliceerd in het AD en als klap op de vuurpijl kreeg ik gisteren bericht van het Genderteam van het VUmc dat ik ruim een half jaar eerder in behandeling ga dan gepland!!!

Het is onwerkelijk wat er allemaal gebeurd is in slechts tien dagen tijd. Van totale uitputting en wanhoop naar een situatie waarin ik me energiek voel, waarin het stroomt, waarin het geluk me toe lijkt te komen waaien. Ik voel ruimte. Ik voel de vrijheid waar ik altijd zo naar verlangde. Ik Leef!

Balans

Ik maak de balans op. Vijf dagen geleden ben ik uit huis vertrokken. Tijdelijk weg bij mijn man, mijn zoon en mijn dochter. Vier nachten in een vreemd huis, in een vreemd bed, in een huis dat geen thuis is.

Bij het afscheid van mijn gezin doe ik stoer en vrolijk, we hebben verteld dat ik een tijdje ga logeren in het huis van K., die op vakantie is. Het is belangrijk dat ik zo snel mogelijk een nieuwe baan of meer werk vind en thuis kan ik me niet goed concentreren. Geen leugen, maar niet de hele waarheid. De kinderen hebben er nog geen idee van dat ik in transitie wil, dat ik niet langer meer wil leven met mijn vrouwenlijf. Ik vertrek omdat mijn man en ik een time-out nodig hebben, anders gaan we er aan onderdoor.

De kinderen snappen het. Mijn zoon zegt dat het een goed idee is, “Je hebt ruimte nodig mama!” Ik ben verbaasd over zijn wijze opmerking. Hij voelt het haarfijn aan. Mijn dochter moet een beetje huilen, “Ik zal je missen mam!”

Aan het einde van de straat, als ik uit het zicht van de kinderen ben, stromen de tranen over mijn wangen. Ik voel me opgelucht en kloten tegelijk. Dit moet. Dit kan niet anders, maar het idee de aankomende week wakker te worden zonder mijn kinderen voelt als een open wond waar citroen in gedruppeld wordt.

Na mijn vertrek heb ik meteen een afspraak bij een cliënt, een fijne afleiding. Verstand op nul en gaan met die banaan. Dat lukt me goed. Als ik drie uur later het logeerhuis binnenkom is de confrontatie daar. Een donker en vreemd ruikend huis, onvindbare lichtknoppen, maar vooral een kille sfeer. Ik loop wat doelloos rond. Probeer mijn draai te vinden, maar vind die niet. Vraag me af hoe ik het hier uit kan houden. Huilend val ik in het vreemde bed in slaap. Mijn eigen kussen, dat ik meegenomen heb van huis, is het enige dat vertrouwd aanvoelt.

Slapen gaat niet zo best die eerste nacht, vooral omdat ik moet wennen aan het bed en omdat ik nog wat verkouden ben. Desondanks ontspan ik steeds meer en sta ik best relaxed op de volgende ochtend. Ik besef ineens goed dat ik nu echt tijd en ruimte voor mezelf heb. Dat is ongekend. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Ik ben nog nooit langer dan een nacht zonder mijn kinderen geweest en eigenlijk heb ik altijd wel iemand om me heen gehad.

Dit is belangrijk, van levensbelang, schiet het plotsklaps door mijn hoofd. Ik moet dit ervaren, ik moet ervaren wat het is om helemaal alleen te zijn. Ik moet niet bang zijn. Ik moet het gewoon laten gebeuren. Van te voren had ik nog gedacht dat ik af zou gaan spreken met vrienden of met mijn zussen, maar nu merk ik dat ik dat vooral niet moet doen. Deze tijd is voor me, myself and me.

En zo is het gegaan. Het is nu dag vijf en ik heb nog niemand gezien, alleen in de supermarkt, maar dat telt niet vind ik. En ik wil ook niemand zien. Alleen mezelf. En die zie ik. En hoe! Die zie ik echt. En ik voel me fijn. Met mezelf. Met mijn eigen ik. Mijn echte ik, helemaal Rick. Eindelijk.

Ik vind het best lastig uit te leggen wat er nou precies gebeurd is en gisteren voelde ik me haast schuldig om het geluksgevoel dat ik momenteel voel. Soms voel ik me gewoonweg overdonderd en begrijp ik niet dat dit kan. Ik heb nog nooit in mijn leven zo’n rust ervaren. Het is stil in mijn hoofd! Nu ik dit schrijf biggelen de tranen over mijn wangen. Van ontroering. Van ongeloof. Van geluk. Het is stil en ik voel ruimte. Het is zo leeg in me dat het vol is.

Ik ben hier alleen en ik zie en voel mezelf zoals ik ben. Vrij, ongedwongen en in rust. Er zijn geen mensen om me heen die me niet zien zoals ik ben of die me niet willen of kunnen accepteren. Er wordt niet op me ingepraat en ook mijn stem is er niet. Niet die stem in me die brult “ik kan zo niet verder, ik wil de waarheid op tafel, ik word gek van deze poppenkast, ik wil uit de kast.”

Natuurlijk mis ik de kinderen enorm, maar de ondraaglijke verscheurende pijn die ik verwachtte is er niet. Ik voel me echt heel goed. Ik slaap goed, ik adem dieper, mijn borstkas lijkt veel breder, ik voel me ontspannen, ik barst van de energie. Nooit was ik alleen, maar zo vaak voelde ik me eenzaam en alleen. Nu ben ik alleen, maar ik voel me niet alleen. Ik heb genoeg aan mezelf.

DE DEURBEL…

Tot hier had ik geschreven toen de bel ging. Mijn man staat voor de deur met onze zoon. Mijn zoon huilt. Hij mist me verschrikkelijk. Mijn moederhart breekt. Ik neem hem in mijn armen, troost hem, knuffel hem, stel hem gerust. We spreken af dat ik even mee ga naar huis. Ik eet wat met ze mee, help met huiswerk en breng de kinderen naar bed. Heerlijk is het om weer even bij ze te zijn, ze te voelen, naar ze te luisteren en ze te knuffelen.

Maar ook, ik voel meteen weer de druk en de onrust. Mijn man die opnieuw aandringt om alles bij het oude te laten. De stilte in mijn hoofd is abrupt verstoord. Als door een straaljager die laag over de vredige heide raast.

Ik heb wat te verwerken. Ik ben weer uit balans.

Time-out

Ik ga zo mijn spullen pakken en tijdelijk ons huis uit. Ik ben nerveus en verdrietig, maar tegelijkertijd opgelucht. Ik denk dat het een verstandige beslissing is.

We hebben ruimte nodig. Rust. Tijd voor reflectie. Mijn man en ik komen er namelijk niet uit met zijn tweeën. We blijven maar in cirkeltjes ronddraaien en dat is niet goed. We raken uitgeput en wanhopig en als dit nog lang zo doorgaat is het niet ondenkbaar dat we de ‘controle’ verliezen en uit onmacht dingen doen die niet terug te draaien zijn. Dat wil ik niet. Daarvoor zijn mijn man en mijn kinderen me te lief.

Over één ding zijn we het roerend eens. We vinden dat onze kinderen een moeder én een vader nodig hebben. Over de uitvoering zijn we het echter totaal oneens.

Mijn man vindt dat het gezin hoe dan ook bij elkaar hoort te blijven en dat ik mijn transitie in de koelkast moet zetten (vijf jaar of nog wat langer) totdat de kinderen ouder zijn. Ik ben van mening dat je juist een goede vader en moeder bent als je open en eerlijk over je problemen spreekt, vertelt wat er werkelijk aan de hand is en onder ogen ziet dat we niet meer bij elkaar passen omdat hij me nooit zal kunnen accepteren zoals ik ben en wil zijn, een man, van binnen én van buiten.

Uit elkaar gaan is altijd moeilijk en pijnlijk, dat zal ik nooit ontkennen en weet ik uit ervaring als kind van gescheiden ouders, maar de waarheid en een goed contact tussen vader en moeder, die samen, ook al wonen ze niet bij elkaar, voor een liefdevolle opvoeding zorg dragen verzachten de pijn en zullen de kinderen sterk en weerbaar maken.

Het is tijd voor een time-out. Ik vertrek. Ondertussen hoop ik op een wonder.