Tagarchief: reis

Klaar!

Het is klaar.

Je raakt nooit uitgereisd, want het hele leven is één lange reis, maar dit gedeelte van mijn reis, de transitie van vrouw naar man is klaar.

Nog een paar puntjes op de i, maar dit was het dan.

Daarom ga ik per direct stoppen met mijn twitteraccount ´Eindelijk Rick´.

Dit blog laat ik voorlopig nog online staan, maar zal ik alleen gebruiken als ik nog iets te melden heb gerelateerd aan mijn transitie. Er zal best nog wel eens nieuws zijn, maar ik verwacht dat dat heel sporadisch zal zijn.

Mocht je op de hoogte willen blijven, laat dan even je mailadres achter onder het kopje ‘VOLG DIT BLOG VIA EMAIL’ rechtsboven in beeld. Heb je vragen, dan kun je me altijd mailen. Het adres vind je onder het kopje ‘over Rick‘.

Zoals ik schreef in mijn blogpost ‘Eén jaar Eindelijk Rick‘, schrijven zet voor mij dingen op een rijtje, geeft me de mogelijkheid mijn gevoelens te uiten en dient als uitlaatklep. Bovendien was het voor mij dé manier om te communiceren met de buitenwereld. Ik geniet ervan en ik schrijf ook alléén als ik de drang voel om dat te doen. Die drang voel ik nu niet meer. In ieder geval niet over het onderwerp transitie/transgenderzijn.

Het schrijven van dit blog heeft me enorm, maar dan ook enorm veel gegeven; steun, inzichten en vriendschappen. Daar ben ik heel erg dankbaar voor, maar nu is het tijd om verder te gaan.

Het is tijd voor een volgende etappe in mijn reis. Mensen die mijn verleden niet kennen hoeven niet te weten dat ik ooit gevangen zat in dat vervloekte vrouwenlijf. Niet dat het een geheim is, maar ik ga het ook niet aan de grote klok hangen. Ik wil nu gewoon Rick zijn, een man, en niet Rick, de man die ooit een vrouw was.

Vanaf heden treed ik uit de anonimiteit, want vooral daar ben ik  h e l e m a a l  klaar mee. Om verschillende redenen heb ik er toentertijd voor gekozen dit blog onder een pseudoniem te schrijven, maar nu ben ik er klaar voor; ik mag gezien worden!

Liefs,
Rick

.

.

Advertenties

De heerlijke draaglijke lichtheid van het bestaan

Tijdens het lanterfanten zat ik vanochtend wat te mijmeren. Vroeg ik me af wat nou precies het verschil is tussen mijn leven voor mijn transitie en mijn leven nu, nu ik passabel als man door het leven ga, Het is namelijk al weer ruim zes weken geleden dat iemand me met mevrouw aangesproken heeft en iedere keer weer voel ik een intense blijheid als ik meneer hoor.

Mijn leven is vooral licht nu. Zo kan ik het het beste omschrijven. Het is ontspannen, relaxed en rustig. Dat wil niet zeggen dat er nooit problemen zijn, maar het voelt enorm veel lichter. De dagelijkse dingen zijn zoals ze moeten zijn, dagelijks dus.

Voor mijn transitie was mijn leven als rijden met de handrem erop. Ik werd constant geremd. Ik moest constant extra inspanning leveren. Als fietsen pal tegen de wind in. Als een constant zwoegen tegen de natuurkrachten. Nu heb ik het gevoel dat ik wind mee heb. In mijn rug en nog lekker hard ook. Ik trap wel en ik moet wel wat doen, maar het gaat haast moeiteloos. Het gaat als vanzelf en iedere keer word ik daar weer door verrast. Het is best wennen, want ik merk het nu pas. Als je altijd tegenwind hebt gehad, dan weet je gewoon niet beter.

In het verleden heb ik me nooit laten kennen, van alles gedaan en mezelf altijd weer die spreekwoordelijke schop onder mijn kont gegeven, want altijd was er die straffe tegenwind. Het kostte me moeite naar buiten te gaan, het kostte me moeite mensen te ontmoeten, het kostte me moeite te praten, alles kostte moeite. Alles vrat energie en ik had altijd het gevoel in gevecht te zijn. Dan heb ik het over de gewone dagelijkse dingen. Van een brood bestellen bij de bakker, koffie drinken op een terrasje of op verjaardag gaan, zelfs bij mensen die ik heel goed ken.

Moeiteloos doe ik ze nu, al deze gewone dagelijkse zaken. Op straat lopen. Boodschappen doen. Een praatje aangaan op een verjaardag. Zomaar iemand aanspreken op straat. Een grapje maken. Een voorstelrondje. Een vraag stellen in het openbaar. Noem maar op. Zaken die ik altijd al deed, maar waarbij ik altijd maar weer die drempel over moest omdat ik me altijd onzeker voelde, me schaamde en er eigenlijk niet wilde zijn.

Eindelijk.
Niet-geremd.
Licht.
Bevrijd.
Benieuwd waar dit me gaat brengen.
Wat een boeiende reis!

De spiegel van mijn ziel

Van de week ineens die drang. Ik wilde weer eens ervaren. Hoe het was. Zien wat er met me zou gebeuren als ik lippenstift op zou doen. Daar ik al mijn make-up al geruime tijd geleden weggedaan heb, “leende” ik er eentje van mijn tante, bij wie ik in huis woon (lieve tante, als je dit leest nu, uit het laatje van de schuursleutel, heb niet in je spullen lopen rommelen hoor 😉 ).

Volkomen rustig smeerde ik het op. Behendig als altijd. Net als fietsen zal je dat wel nooit verleren. Vroeger ging ik namelijk zelden de deur uit zonder make-up. Ik vind dat nou eenmaal fijn, een vrouw die subtiel opgemaakt is en zich mooi maakt. Ik voelde eigenlijk niets. Zag wel dat ik ervan opknapte, maar ach… lekker belangrijk. Ik haalde het van mijn lippen af en ging verder met waar ik mee bezig was.

De laatste weken worstel ik nogal. Met mijn lijf. Meer nog dan daarvoor. Ruzie heb ik er mee. Ik walg van mezelf als ik in de spiegel kijk. Want als ik in de spiegel kijk zie ik een vrouw. Ik herken mezelf dan niet. Bovendien zie ik een vrouw zoals ik die zelf niet aantrekkelijk vind. Zonder make-up, in neutrale sobere kleding, in jeans of in aardse tinten. Mannelijk en aangepast aan mijn Rubensvrouwenlichaam met grote boezem. De kleding waar ik me op het moment het meest prettig in voel, want vrouwenkleding is totaal geen optie meer. Maar iedere keer schrik ik als ik kijk in de spiegel. Raar wijf.

Ik mis het om er goed uit te zien. Dat is het denk ik, bedenk ik me net. In een handomdraai zou ik er voor kunnen zorgen om er goed uit te zien. Wat make-up, een mooie blouse en een elegante broek, wat leuke schoentjes. Klaar. Dan zou ik het leuk vinden wat ik in de spiegel zou zien. Maar dan voel ik me weer afgrijselijk. Een man met vrouwenkleding.

Het is een nare strijd. Het kan op dit moment gewoon nooit goed zijn. Vrouwenkleding en make-up kan ik niet meer dragen. Die verdraag ik niet, maar met de kleding die ik nu draag zie ik er uit als een vrouw die ik totaal onaantrekkelijk vind.

Een half uurtje geleden probeerde ik het weer. Vraag me niet waarom, maar ik heb geleerd toe te geven aan dit soort invallen. Ze zijn altijd ergens goed voor. Ze willen me meestal iets vertellen. Lippenstift, oogpotlood, mascara. Wow, mijn gezicht knapte ervan op! Wat ik daaronder zag in mijn ogen afschuwelijk, vooral mijn tieten, waarvan ik weet dat er drommen vrouwen zijn die duizenden en duizenden euro’s uitgeven om die maat te verkrijgen, maar dat even terzijde.

Maar toen keek ik beter. Keek ik mezelf in de ogen. Diep. En schrok me halfdood. Ik schrok van mezelf. Van mijn blik. Niet om aan te zien. Wat een doodse en verdrietige ogen vol met pijn. Genoeg gezien.

Snel verwijderde ik de make-up en meteen keek ik weer in de spiegel. Mijn ogen duidelijk anders nu. Rustig, sereen, open en helder. Een vage glimlach op mijn gezicht. Geluk van binnen. Dit ziet er goed uit! Zo hoort het. Nu. Op dit moment van mijn reis. En ik weet, er zijn momenten dat ik dit uitstraal naar buiten en dan hoor ik zelfs “wat zie je er goed uit!”, vooral van de mensen die mijn verhaal kennen.

Terwijl ik dit denk schiet me een Spaanse uitdrukking te binnen: Los ojos, el espejo del alma (de ogen, de spiegel van de ziel). Beter omschrijven kan ik het niet.

Eén jaar Eindelijk Rick

Precies een jaar geleden schreef ik de eerste zinnen op dit blog. Ik had mijn man drie maanden daarvoor verteld dat ik het vechten moe was, dat ik niet meer verder kon en wilde leven als man in een vrouwenlijf en dat ik eindelijk wilde gaan leven zoals ik werkelijk ben. Met alle consequenties van dien, want ik vermoedde dat mijn man dat niet zomaar zou accepteren. Een vermoeden dat helaas maar al te waar geworden is.

Ik had drie dingen voor ogen met dit blog; communiceren met mijn man (want praten lukte niet of nauwelijks en schrijvend kan ik mijn gevoelens wel goed uiten), in contact komen met andere transgenders (ik was namelijk nog nooit andere transmannen of -vrouwen tegengekomen) en eventueel nog wat feedback ontvangen van andere mensen. Het was echter nooit mijn uitgangspunt om veel lezers te trekken of om te trakteren op literaire hoogstandjes.

Dit blog is van en voor mij, voor Rick, want schrijven zet dingen op een rijtje, geeft me de mogelijkheid mijn gevoelens te uiten en dient als uitlaatklep. Ik geniet ervan. Ik schrijf ook alleen als ik de drang voel om dat te doen. Heb dan ook geen idee hoe lang dit blog nog zal blijven bestaan, het is echt voor mezelf. Een puur egoïstische daad zou je het kunnen noemen (ja, ik leer het al!).

Nog steeds kan ik het niet helemaal bevatten wat een jaar bloggen en twitteren als ‘Eindelijk Rick’ me heeft gebracht. Zoveel mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in mijn verhaal, zoveel reacties en zoveel steun. Sommige volgers die het aanvoelden wanneer ik het heel moeilijk had en me onverwacht privé-berichtjes stuurden om me een hart onder de riem te steken. Mensen die me (virtuele) cadeautjes stuurden in de vorm van humor, muziek, gedichten, quotes en foto’s. Volgers die ik ook IRL ben gaan ontmoeten. Transgenders die spontaan hun ervaringen met me deelden. Een twitteraar die me zelfs geheel belangeloos haar huis aanbood, zonder dat ze me ooit gezien heeft, Te veel om op te noemen. Het is werkelijk hartverwarmend en het heeft me enorm gesteund en gesterkt.

Geregeld zeiden mensen me “ik wou dat ik je kon helpen, maar ik kan slechts met je meeleven en je sterkte wensen”, maar juist al deze twitter- en blogvolgers hebben me gesterkt. Iedere kleine geste rechtstreeks uit het hart van iemand, ook al kende ik hem of haar nauwelijks ís groots, is een steentje dat heeft bijgedragen aan mijn succes, aan het volbrengen van dit barre gedeelte van mijn reis. Menselijke warmte, ook al is het virtueel, is altijd heel waardevol en ik ben ontzettend dankbaar dat ik dat heb mogen ontvangen.

Dat ik met dit blog ook andere mensen blijk te inspireren, dat vind ik werkelijke prachtig, maar is nooit mijn uitgangspunt geweest en is het nog steeds niet. Wel kom ik steeds meer tot de ontdekking dat dit blog eigenlijk gaat over ‘het jezelf worden en zijn’. Dat ik een transman ben is bijzaak.  Ontzettend veel mensen worstelen op allerlei verschillende manieren met het zichzelf kunnen zijn. Te pas en te onpas wordt er geroepen “Je moet gewoon jezelf zijn en je hart volgen!”, maar zeg eens heel eerlijk hoeveel mensen doen dat werkelijk? En jij, jij die dit nu leest, ben jij gewoon jezelf? Gewoon jezelf zijn is namelijk helemaal niet zo gewoon.

Gewoon jezelf zijn betekent je gevoel toelaten (inderdaad de fijne én de nare gevoelens), luisteren naar jezelf (veel moeilijker dan je denkt, omdat je vaak niet eens weet dat er iets te luisteren valt), je werkelijke behoeftes leren kennen (een hele klus), ontdekken, herkennen, erkennen, in je valkuilen stappen, er weer uit klimmen (en er vervolgens wéér invallen), experimenteren, angsten overwinnen, de confrontatie met jezelf aangaan, vallen en weer opstaan. Gewoon jezelf zijn kan alleen wanneer je jezelf accepteert en je van jezelf houdt, helemaal zoals je bent. As it is in heaven!

Gewoon mijn kind

Ach lieverd toch, maar mij maakt het niet uit hoor, je bent gewoon mijn kind! (mijn moeder, 16-11-2013)

“Ach lieverd toch, maar mij maakt het niet uit hoor, je bent gewoon mijn kind!” zegt mijn moeder terwijl ze mijn hand constant stevig vasthoudt en streelt en liefdevol en geïnteresseerd naar mijn verhaal luistert.

Ik heb mijn moeder zojuist verteld dat haar oudste dochter een zoon is en als man verder wil leven. Ze vraagt me hoe ze me kan helpen, wat ze kan doen en roept daarna ook nog blij verrast “Oooh, dan heb ik toch nog een zoon!”

In een flits denk ik terug aan het zinnetje dat ze vroeger vaak zei in ons meidengezin “Oh, wat ben ik blij dat ik geen jongens heb“,  een waarschijnlijk onschuldig zinnetje dat haast een eigen leven is gaan leiden. Het maakt me nu niet meer uit, ik zie en voel dat ze het meent, ik ben gewoon haar kind. Jongen of meisje, dat maakt niet uit.

Heel gelukkig ga ik een paar uur later weer bij haar weg. Ik had nooit gedacht dat ze me zou verstoten of zo, maar deze reactie had ik ook niet verwacht. Ze hoorde alles zo rustig aan en ze had vooral zo te doen met de strijd die ik heb moeten leveren en wat me nog te wachten staat.  Dat was echt ontzettend fijn en hartverwarmend.

Na een gesprek met mijn man, die ze na ons gesprek heel graag wilde zien en spreken, en een nachtje slapen is nu echter het besef gekomen wat dit alles wil zeggen en wat de consequenties zijn. Niet alleen voor mij, maar vooral ook voor mijn man en de kinderen. Daar heeft ze het erg moeilijk mee op dit moment en daar maakt ze zich zorgen over. Dat snap ik en had ik haar graag willen besparen, maar ik ben blij dat ik eindelijk open en eerlijk heb kunnen zijn. Dat voelt enorm bevrijdend en mijn geheim is weer wat minder verpletterend.

Ik heb weer een belangrijk stap gemaakt in mijn reis op weg naar wie ik werkelijk ben.

Openheid

twitter

Op 3 juli kwam er een tweet voorbij over openheid op twitter (en in blogs). Al een tijdje ben ik een beetje aan het worstelen met mijn blog. Er gebeurt ontzettend veel in mijn leven, maar heel veel dingen laat ik niet zien. Niet dat dat moet, maar ik denk wel dat openheid me uiteindelijk meer kan brengen en dat ik met openheid vooral veel meer kan bieden.

De tweet van Gré deed me besluiten om nog meer open te zijn. Maar ja, zeggen is makkelijker dan doen. Er gebeurt zoveel dat ik niet goed weet hoe het aan te pakken. Wat me bijvoorbeeld tegenhoudt is dat ik niet alleen over moeilijke zaken wil bloggen. Niet alleen over verdriet, over pijn en over moeilijke dingen, maar vooral ook over leuke zaken. Ik wil niet alleen maar zware onderwerpen behandelen, maar de laatste weken is dat wel wat er is en dan lukt het me niet om een frivool blogje te typen, terwijl ik wel zou willen laten zien dat het niet alleen maar kommer en kwel is.

Ik merk dat ik toch ergens bang ben om mensen te vervelen met mijn ‘problemen’, terwijl ik uit ervaring weet, van andere bloggers die heel persoonlijk bloggen, dat dat helemaal geen probleem is en zelfs een enorme meerwaarde heeft. Je kwetsbaar opstellen is juist heel krachtig.

Vandaag is de eerste dag van meer openheid en ik ga het anders aanpakken. Vanaf nu meer blogs, maar ook hele korte. Ik wil laten zien waar ik tegen aanloop tijdens mijn reis naar mezelf, want wie maakt deze reis nou eigenlijk niet? Ik zal vaker gewoonweg mijn gedachten en gevoelens de ether in slingeren. Het hoeven geen prachtige afgeronde verhalen te zijn. Jullie mogen me zien twijfelen, piekeren of huilen en ja, ook de vreugde- en geluksmomenten zal ik jullie niet onthouden.

Sandra reageerde heel mooi op mijn Over Rick pagina: “Wat schrijf je prachtig en wat zijn je verhalen herkenbaar. De onontkoombaarheid van het jezelf mogen/moeten zijn en je verhouden tot hen die je liefhebt. Deze zin koester ik, want daar draait het om op deze reis en op mijn blog. Dat is eigenlijk de rode draad.

Ik hoop jou te kunnen inspireren ‘op jouw reis naar jezelf mogen/moeten zijn’ door mijn ervaringen, mijn verhalen, mijn twijfels, mijn pieken en mijn dalen met je te delen. Hoewel je zelf moet lopen is samen reizen vaak zoveel aangenamer.