Tagarchief: operatie

Van bh naar binder naar bloot

Wat een geweldige sensatie, de stof van mijn t-shirt rechtstreeks op de huid van mijn borst. Al ruim zeven weken geen bh meer en nu is de strakke binder, die ik moest dragen na mijn borstreconstructie, ook voorgoed verleden tijd. In huis loop ik zelfs af en toe verlekkerd rond met ontbloot bovenlijf, trots op mijn torso als ik ben. Het is haast niet te beschrijven wat voor een ballast ik kwijt ben. Letterlijk én figuurlijk.

De eerste dagen na de operatie gierden de gelukshormonen door mijn lijf. Pijnstillers waren niet eens nodig en ik voelde me opmerkelijk goed. Ik dacht dat mijn herstel een eitje zou zijn. Langzaamaan begon de pijn echter toe te nemen en merkte ik hoe moe ik was van de narcose, de ingrijpende operatie en later van alle emoties. Maar man, man, wat was ik gelukkig.

Dus toch…  ‘complicaties’. Ten eerste de lichamelijke. De pijn begon toe te nemen. Gek genoeg vond ik dat ergens wel fijn. In het begin brandde het constant, vooral op de plaats waar ooit mijn decolleté zat. “Brand maar, brand maar” zei ik dan tegen mezelf “dit zijn de laatste stuiptrekkingen en daarna ben ik voorgoed verlost. Wat is deze pijn nou eigenlijk in vergelijking met de psychische pijn die ik heb moeten doorstaan en die ik meer dan eens niet probeerde te voelen door mijn lichaam opzettelijk te pijnigen?”

Ook was ik, op de dag van de operatie al, blij met de binder die ik moest dragen. Verrassend wel vond ik. Het werd een symbool voor de periode waar ik nu in zat, de overgangsfase van mijn leven vóór de operatie tot mijn leven ná de operatie. Voor de operatie zag ik er enorm tegen op om zo’n kreng te moeten dragen. Het leek me verschrikkelijk, eindelijk van mijn gehate bh’s af en dan nog eens zes weken (wat langer werd) een nieuwe gevangenis voor mijn borst. Maar opnieuw, ik ervoer een haast prettig gevoel, het zou gewoon niet goed geweest zijn om met tieten het ziekenhuis in te gaan en er plat uit te komen net alsof er niets gebeurd was. Er was namelijk ontiegelijk veel gebeurd en dan heb ik het niet alleen over de zware lichamelijke ingreep van het verwijderen van twee enorme tieten en het construeren van een mannenborst. Het leven zomaar weer herpakken, daar was toch wat tijd voor nodig en ik werd letterlijk door mijn lichaam gedwongen hier de tijd voor te nemen.

Als eerste het besef dat deze operatie zo ontzettend veel meer was dan anderhalve kilo weggesneden tiet. Ongelooflijk en haast niet te bevatten wat er gebeurde, maar logisch ook eigenlijk welke ballast ik vooral in figuurlijke zin kwijt raakte. Een niet te beschrijven bevrijdende opluchting na zo’n intens conflict bijna iedere minuut van mijn leven. Hier ben ik altijd bewust of onbewust mee bezig geweest en ineens was er dan die platte borst die bij me hoort, die er altijd had moeten zijn. Ik hoefde niet te wennen. Ik miste niets. Het was gewoon meteen goed. Ik was thuis gekomen en ik merkte per direct welke ruimte en energie er ineens vrij kwamen, die niet meer nodig waren voor het dagelijkse gevecht tegen mijn vrouwelijke verpakking.

De binder kon de zwellingen en de vochtophopingen echter niet voorkomen, met als gevolg dat ik na een week bont en blauw was en gewoon weer tieten had. Wel een paar cupmaten kleiner, maar toch. Op zich was het een natuurlijke reactie van het lichaam. Holtes worden automatisch opgevuld door vocht. Na verloop van tijd voert je lichaam dat vocht ook weer af, maar in mijn geval was het zo veel dat er wel wat extra hulp nodig was en ik heel veel spanning op mijn borst(en) kreeg. In eerste instantie lukte het niet om het vocht weg te zuigen en ik voelde me steeds beroerder worden. Ik kon nog amper bewegen en lopen. Iedere stap gaf een steek in mijn borst en iedere trilling liet me ineenkrimpen van de pijn. Daarnaast was zeven weken half zittend op mijn rug slapen ook niet echt een lolletje. Maar goed, uiteindelijk, na ruim vier weken lukte het de chirurg een grote hoeveelheid vocht weg te zuigen en vanaf die dag ging het steeds beter.

Naast de lichamelijke ongemakken waren er ook de emotionele ‘complicaties’. Die zorgden ervoor dat ik me tijdelijk terug getrokken heb van mijn blog en van twitter. Ik voelde dat ik dit alleen door moest maken. Hoogstens met wat bijstand van een aantal zeer goede vrienden en af en toe wat contact via DM. Dat is een goede beslissing geweest. Het was heel zwaar, maar wel voor mij alleen om op te lossen. Het was mooi en boeiend, het was heftig en pijnlijk, het was een constante afwisseling van pijn, van verdriet en van intens geluk.

Een berg van gevoelens, emoties en gedachten passeerden de revue en die moesten allemaal verwerkt worden en indalen. Mijn kinderen die het eng vonden om me weer te zien, hun ruimte nodig hadden en die hun angsten hebben over wat er nu gaat komen. Mijn zussen die best moeite hebben met mijn transitie en nog vol in een soort van rouwproces zitten. Het besef dat een transitie een heel eenzaam proces is, voor niemand echt te begrijpen en dat het voor mensen in de nabije omgeving heel moeilijk is om blij voor je te zijn, omdat het ook bij hen hun wereld op zijn kop zet en heftige emoties losmaakt. Het verdriet omdat ik mijn hele leven zoveel energie heb gestoken in een zinloos doel namelijk vrouw zijn. De pijn om de grote offers die ik heb moeten maken om mezelf te mogen zijn. Dát en nog veel meer. Misschien schrijf ik er nog wel over, misschien niet. Dat kan ik nu nog niet zeggen.

Vandaag voelt als een nieuw begin. Alsof ik het startsein gehoord heb. Ik stond klaar in de startblokken en nu is de race begonnen. Vanochtend heb ik me beter gemeld bij het UWV. Ik voel me klaar voor mijn nieuwe leven met een ander lijf, een andere naam en ander werk (snel hoop ik). Ik ben er klaar voor om naar buiten te treden, me te presenteren aan de buitenwereld en te laten zien wie ik werkelijk ben. In al mijn naaktheid.

Van bh naar binder naar bloot.

Amen.

.

.

Advertenties

Zo plat als een dubbeltje

8 januari 2015 om 11:15 uur

Ik word wakker. Heb het gevoel dat ik heerlijk geslapen heb. Soms heb je dat, dat je wakker wordt en meteen denkt “Oooh, wat heb ik héérlijk geslapen!”. Dát dus.

Meteen weet ik waar ik ben. Ik voel me niet gedesoriënteerd of slaperig. Ben klaarwakker. Heb ook helemaal geen pijn. Alleen maar “Wat heb ik toch heerlijk geslapen!” Ik kijk naar beneden en het lijkt een droom, maar het is geen droom. IK BEN PLAT!

Met mijn linkerhand streel ik over mijn borst. “Het is gebeurd” fluister ik ontroerd “ze zijn er af, eindelijk!” Ik voel een intens geluksgevoel mijn lichaam binnenstromen. “Oooh, wat ben ik blij…. wat ben ik blij!” blijf ik maar zeggen. Verschillende verplegers en verpleegsters komen naar mijn bed toe lopen. “Fijn hè?” zeggen ze. Ik zie alleen maar lachende gezichten. Allemaal om mijn bed. Zelf geef ik licht. Ik straal. Een van de verpleegsters aait over mijn schouder en wang en ik zie dat ook zij zo blij is voor mij. Ik lees de ontroering op haar gezicht. “Het is gebeurd” zegt ze “en alles is goed gegaan!”

Die ochtend was ik alleen vertrokken naar de Jan van Goyen Kliniek. Met gezonde spanning, maar zonder noemenswaardige stress, angst of twijfel. Een memorabele treinreis tussen de chagrijnige vroege treinreizigers op weg naar hun werk.

Op mijn weg naar het station heb ik keihard op straat een zelfverzonnen tekst lopen zingen. Weet niet wat passerende fietsers gedacht moeten hebben om zes uur ’s ochtends, maar vast dat ik dronken was of zo. In de trein heb ik nog de laatste berichtjes gestuurd naar mijn kinderen en familieleden. Voor ik het wist was ik in Amsterdam. Om 7:35 meldde ik me bij de kliniek en om 8:00 huppelde ik, voor zover als dat dan kan met die gekke ziekenhuisslofjes, naar de operatiekamer.

Op naar de bevrijding!

De rest van de dag was ronduit geniaal. Nauwelijks pijn en ik voelde me alleen maar goed en gelukkig. Het geluksgevoel kan ik eigenlijk maar op één manier beschrijven, namellijk met het gevoel dat ik had toen mijn kinderen geboren werden. Een enorm intens geluksgevoel dat nergens mee te vergelijken is….

Zooooooooooooooo blij
Zoooooooooooooooooooooooooo gelukkig
Zoooooooooo dankbaar dat alles gezond is.

Dát dus!

Ik heb een prachtige platte borst.
(en het voelt niet gek en ik hoefde niet te wennen, want dit ben ik)

.

.

* * * * * * * *
Toelichting:
Volgens de richtlijnen van het Genderteam van het VUmc kom je pas een jaar na de start van de hormoonbehandeling in aanmerking voor evt. operaties. Vanaf het begin van het traject heb ik hier tegen geageerd omdat ik het in mijn geval een bespottelijke en onmenselijke regel vind. Ik kan doen wat ik wil (haren afknippen, mannenkleding dragen, een baard laten groeien), maar men blijft me zien als een vrouw omdat mijn bustemaat Cup E nou eenmaal nooit te verbergen is. Zulke grote borsten zijn gewoonweg niet in te binden of plat te drukken.

Ik leef al geruime tijd als man, in ieder geval bij vrienden en op mijn werk, maar ik word in het dagelijkse leven altijd beoordeeld op mijn uiterlijk en men zal mij nooit als een man zien met zo’n voorgevel, terwijl wel van je verwacht wordt dat je de gewenste genderrol aanneemt in de RLE-fase (Real Life Experience)

In het begin hielden ze voet bij stuk bij het Genderteam en zeiden ze ‘regels zijn regels’. Ik heb er echter steeds op gehamerd dat de regels veranderd zouden moeten worden, helemaal omdat de meeste regels gemaakt zijn voor Man naar Vrouw transgenders en dat is niet eerlijk. Als je als man een jurk aantrekt, een opgevulde bh draagt, je haar laat groeien, make-up op doet en het geluk hebt er niet al te mannelijk uit te zien, dan kan je al gauw door als vrouw. Ik kan doen wat ik wil, maar ik word door de buitenwereld altijd als vrouw gezien en nooit als man. Als ik een baard laat groeien ben ik een vrouw met een baard, terwijl men bij het Songfestival óók sprak over de vrouw met de baard, waarom niet over de man met de jurk??? Om maar even een voorbeeld te geven.

Om een lang verhaal kort te houden, o.a. door mijn toedoen is uiteindelijk het protocol aangepast. Er is nu een nieuwe regel: als je een rapport van je psycholoog kunt overleggen dat er sprake is van psychisch lijden én je borsten minstens 600 cc per stuk zijn, dan kun je in aanmerking komen voor een vervroegde operatie. Een hele mooie vooruitgang dus en voor mij een prima regel, al vind ik eigenlijk dat psychisch lijden voldoende zou moeten zijn. 600 cc is een best forse maat. Dus als je 590 cc hebt is het jammer?

In oktober ben ik begonnen met de hormonen, eind oktober is het protocol gewijzigd. Eind november kreeg ik toestemming voor de operatie en nu is het gebeurd. Voor zover ik weet ben ik de eerste transman in Nederland die in aanmerking is gekomen voor een vervroegde borstreconstructie om niet-medische redenen.
.
.
.

Terugbouwen

Terugbouwen. Een nieuwe term die ik zou willen introduceren. Bij deze.

Ombouwen, dat is de term die je vaak hoort als er over transseksuelen gesproken wordt. Door veel transgenders wordt dat als zeer kwetsend ervaren. Ze worden omgebouwd van man naar vrouw of van vrouw naar man. Snap dat kwetsende wel, want het lijkt net of er over machines gesproken wordt. We hebben het alleen over mensen en wel over mensen die over het algemeen lang en intens geleden hebben en van alles hebben geprobeerd om te (over)leven met en in hun verkeerde lichaam.

Het is dan ook beter om over (geslachtsaanpassende) operaties te spreken. Operaties die nodig zijn om een afschuwelijke en wrede speling van de natuur recht te zetten. Geen cosmetische operaties dus, maar helende operaties. Het is niet het snijden in gezonde lichamen, maar het verhelpen/zoveel mogelijk corrigeren van verminkingen, zonder dat je overigens ooit zeker bent van het te verwachtte resultaat.

Zelf kan ik me daar trouwens niet zo druk over maken, over de term ombouwen, het heeft namelijk alles te maken met een gebrek aan informatie en kennis omtrent het thema en mensen hebben vaak simpelweg geen idee van wat ze zeggen en kwetsen bijna nooit met opzet. Mijn ervaring tenminste. Je kan het ze dus ook eigenlijk niet kwalijk nemen. Goede informatie in deze is dus essentieel.

Het zou natuurlijk mooi zijn als men zich gaat  realiseren dat ombouwen een verkeerd gebruikt woord is in deze. Het is helaas een begrip dat ingesleten is in onze maatschappij. Maar hoe dan ook, ik vind de term ‘ombouwen’ sowieso de lading niet dekken.

Loesje transgenderOmbouwen impliceert dat je iets maakt dat er niet is of was. Ik ben echter al sinds mijn geboorte een man, hoewel ik er aan de buitenkant als een perfect geschapen meisje uitzag en daarna om aan dat beeld te voldoen altijd verschrikkelijk mijn best heb gedaan om die vrouw te spelen.

In de embryonale fase is er namelijk iets faliekant mis gegaan. De hersenen worden als eerste gevormd. In mijn geval is er toen een mannelijk brein gevormd. Daarna pas wordt het lichaam gevormd en om het even versimpeld te zeggen, is er toen iets verwisseld in de bedrading in mijn hersenen en, domme pech, bij mijn mannelijke brein werd een vrouwelijk lichaam gevormd.

Natuurlijk voelde ik dat wel, dat er iets niet klopte, maar mijn verstand kon er niet bij. Ik zag toch een meisje en later een vrouw? En iedereen zei toch dat ik een meisje was? En dat meisje zag er toch goed uit?  Daar was toch niets mis mee?

Vervolgens, om mezelf te beschermen, ontwikkelde ik een ijzersterk overlevingsmechanisme waarbij ik mijn werkelijke gevoelens verdrong of zelfs helemaal blokte. Uit het psychologische traject dat ik heb moeten volgen het afgelopen jaar is o.a. naar voren gekomen dat ik bijvoorbeeld geen enkele herinnering over mijn borsten heb totdat ik zo’n 25 jaar oud was. Geen enkele herinnering dus. Ze zijn totaal weg, verdrongen en uitgewist.

Het is dus niet zo dat ik een man wil WORDEN. Ik BEN een man. En dat ben ik altijd al geweest. al was ik me daar niet altijd meer van bewust door die verdringing. Mijn omhulsel was vrouwelijk en daar kan ik nu absoluut niet meer mee leven. Dat heb ik lang genoeg geprobeerd. Ook kan het niet meer omdat mijn overlevingsmechanisme niet meer werkt. Helemaal kapot is.

Nu een kwestie van terugbouwen dus. Een andere optie is er niet meer.Terug naar zoals het was in den beginne. Terug naar zoals het had moeten zijn. Van binnen een man. Van buiten een man. Voor zover als dat nog kan tenminste. Perfect worden zal het nooit, maar daar neem ik genoegen mee.

,

,

 

Lekker in bad

Ben grieperig en vandaag heb ik ook nog eens last van pijnlijke spieren. Weet je wat ik doe, denk ik, Ik ga lekker in bad. Eigenlijk dacht ik daar helemaal niet bij na, want ik ga nooit in bad, anders had ik het namelijk niet gedaan. Wat een ‘drama’.

Ik laat het bad vollopen met heet dampend water, ik kleed me uit en ga liggen. Neeeeeeee, daar had ik niet aan gedacht, zo zie ik mijn lijf helemaal en hartstikke naakt nog wel. Vooral die walgelijke memmen van me die zelfs boven het water uitsteken tussen het schuim door. Verdomme, waarom had ik daar nou van te voren niet aan gedacht?

Als ik in de spiegel kijk, dan bekijk ik tegenwoordig alleen nog maar het gedeelte boven mijn buste, mijn schouderpartij en mijn gezicht dus. Spiegels vermijd ik sowieso, want als ik mezelf toevallig eens helemaal zie, dan zie ik alleen maar enorme tieten, de rest valt in het niet. Het is afschuwelijk en ik wil dat gewoon niet zien, ik wil niet constant nog eens extra herinnerd worden aan mijn vrouwelijke verpakking.

Ik heb de neiging meteen weer uit bad te springen. Snel douchen dan maar en niet naar beneden kijken, maar het warme water doet mijn pijnlijke spieren zo goed. Ik denk aan wat ik altijd zeg en ook zoveel mogelijk navolg, je moet niet weglopen voor pijn of een nare emotie en %$#%$###&*Grrrrr hier heb ik me er toch één te pakken…

Ik wil mezelf niet zien, ik wil het niet voelen, ik wil niet wéér deze walging, dit klotegevoel, maar ik dwing me te blijven liggen, want ik realiseer me ook, ik moet hier iets mee. De afkeer voor mijn eigen lichaam wordt steeds groter en het zal nog heel lang duren voordat er echt iets aan gaat gebeuren of ik moet toch die loterij winnen of een geldschieter vinden (donaties welkom!!!).

Ik kijk naar mijn volle naaktheid en probeer helemaal binnen te laten komen wat ik voel, wat overigens niet helemaal lukt. Afkeer. Walging. Dat voel ik. Dit ben ik niet. Dit is een rotstreek. Dit is niet van mij. Ik blijf kijken en voelen, maar moet af en toe echt mijn ogen dichtdoen. Ik kan het niet aanzien. Ik krijg de neiging mezelf te pijnigen, mezelf te slaan of te krassen. Het zou niet de eerste keer zijn, maar ik doe het niet. Woede zit er. Zóvéél woede.

Er is niets mis met mijn lijf. Integendeel. Het is een gezond en best mooi vrouwenlijf, zoals Rubens ze geschilderd heeft met wulpse rondingen en zoals ik vrouwen ook graag zie. Inderdaad zoals IK vrouwen ook graag zie. Ik kijk graag naar vrouwenlichamen, ik vind ze prachtig, kan daar erg van genieten, maar niet bij mij. Integendeel zelfs, dan is het een ander verhaal. Mijn eigen lichaam is een waar martelwerktuig geworden.

Dat ik hier wat mee moet is duidelijk. anders wordt de wachttijd te lang en te ondraaglijk. Ik kan niet met opgekropte woede blijven leven. Lijkt me niet gezond. Voordat ik een keer in aanmerking kom voor een operatie ben ik denk ik wel twee jaar verder en ik wil niet weer mijn gevoel in de ijskast stoppen. Dat nooit meer.

Stap 1 is (h)erkennen dat ik woedend ben, hoewel ik me naar buiten toe rustig opstel en het maar een beetje weg lach met de opmerking dat het toch geen zin heeft om me er druk om te maken, dat het nou eenmaal zo is. Tsja, verstandelijk kan ik het allemaal prima beredeneren. Emotioneel is er nog het een en ander te verwerken. Dat is wel duidelijk. Ik ben razend en het zal me niets verbazen als hier nog veel meer onder zit, waar ik nu nog niet bij kan.

Badeendjes kopen maar?

Bink & Zink

Onlangs kwam ik op een transmannenbijeenkomst twee mannen tegen. Ik noem ze even Bink en Zink. Voor wie het niet weet, ik ben net als Bink en Zink een transman, d.w.z. een transgender man,  iemand die lichamelijk als vrouw geboren is, maar als man leeft of wenst te leven. Beide mannen staan op de wachtlijst bij het Genderteam van het VUmc te Amsterdam. De wachtlijsten voor transseksuelen zijn echter lang. Eer overgegaan kan worden tot geslachtsaanpassende operaties en/of hormoonbehandelingen kunnen ze zomaar twee jaar verder zijn. Mensonterend lang dus eigenlijk. Maar goed, over Bink en Zink, dit zijn hun verhalen, veel overeenkomsten, veel verschillen:

Zink Bink
Ruim 25 samen met partner. Twee kinderen. Partner voelt zich belazerd, schaamt zich, wil nieuwe situatie niet onder ogen zien. 14 jaar getrouwd. Twee kinderen. Man kan het niet accepteren dat zijn vrouw een man blijkt te zijn.
HBO-geschoold. Werkeloos. Geen recht op uitkering. Solliciteren is een ramp op het moment. Hoe treedt hij naar buiten? Wat wil hij? Wat past? Wat zeg je? Was directeur/eigenaar van succesvolle onderneming. Met bedrijf gestopt, mede doordat het door zijn transitie duidelijk werd dat deze werkzaamheden niet meer pasten. Daarna negen maanden in loondienst gewerkt. Bedrijf was zeer tevreden over zijn werkzaamheden, maar verlenging contract was om budgettaire redenen niet meer mogelijk. Slechts recht op uitkering van drie maanden. Inmiddels geen inkomsten meer. Wil graag weer aan het werk. Is er ook van overtuigd dat het gaat lukken om binnenkort weer aan de slag te gaan, ondanks leeftijd, crisis of andere ‘belemmeringen’.
Financieel afhankelijk van partner. Dat vindt hij een lastig gegeven, vooral omdat zijn partner hem dat verwijt. Spaargeld achter de hand. Had dat liever aan andere dingen besteed, maar het is niet anders.
Overspannen, moet pas op de plaats maken om niet onderuit te gaan. Ondanks de emotionele achtbaan waarin hij zich bevindt, heeft hij het volste vertrouwen in zichzelf en de toekomst
Heeft sombere gedachten. Ziet depressieve gedachten als een waarschuwing, is er niet bang voor. Het is ‘slechts’ een signaal dat er iets niet klopt in je leven. Hij laat deze gevoelens toe.
Weet af en toe niet meer waar te beginnen wat te doen en raakt dan het overzicht kwijt. Zoekt hulp, schaamt zich daar niet (meer) voor. Sommige problemen zijn gewoon te groot om alleen aan te pakken.
Heeft in het verleden nooit echt verbinding kunnen maken, hoewel hij dat goed kon verbloemen. Vriendschappen en familiebanden waren oppervlakkig. Weet dat vriendschappen van onschatbare waarde zijn. Durft zich aan zijn vrienden (en meeste familieleden) helemaal te laten zien, als het goed gaat, maar ook als het slecht gaat.
Heeft meer dan eens zo’n afkeer van zijn eigen (nog vrouwelijke) lijf dat hij haast moet kotsen of zichzelf wel pijn zou willen doen. Vindt het moeilijk te leven met zijn vrouwenlichaam, maar weet ook dat hij dit lichaam nu moet accepteren. Het onderkennen van zijn afschuw haalt de scherpe kantjes eraf. Hij zoekt actief de manieren om er zo goed mogelijk mee om te gaan.
Dreigt in isolement te geraken omdat hij niet meer gezien wil worden als vrouw en daarom moeite heeft de straat op te gaan. Heeft besloten zijn isolement onder ogen te zien en daaraan te werken. Hij zal zich daar niet door laten kisten en zich niet opsluiten in huis.
Vroeger zat hij altijd in zijn hoofd. Gevoelens waren eng, daar liep hij voor weg of die drukte hij weg. Nog steeds is het een valkuil. Durft te vertrouwen op zijn gevoel en intuïtie.
Vindt het moeilijk zich te uiten, vooral bij zijn partner. Hij kan totaal blokkeren. Gebruikt de pen om zijn gevoelens te uiten. Wat sprekend vaak niet lukt, lukt wel op papier, vervolgens is het dan weer gemakkelijker om het uit te spreken.

Zink wordt vaak op een andere manier behandeld/benaderd dan Bink. Met medelijden, met opmerkingen als ‘wat zal het allemaal moeilijk voor je zijn’ en ‘oh wat zwaar’. Er zijn mensen die met een boog om hem heen gaan.  Hem liever mijden. Zoveel moeilijke dingen… komende scheiding, werkeloos, overspannen, coming-out, transitie …

Bink daarentegen ontvangt respect. Opbeurende mailtjes en sms-jes. Bink inspireert. Bink is zelfs een voorbeeld voor sommige mensen. De boodschappen die hij krijgt zijn heel anders. Er wordt veel gelachen, ook om moeilijke dingen. Zonder dat problemen weggelachen worden.

Maar zal ik jullie wat vertellen? Bink + Zink = Rick. Wat hierboven staat, dat ben ik allemaal. En Rick is dankbaar, gelukkig en positief, ondanks alle hobbels, de soms sombere gedachten en de uitputting. Lijden vermijden of onderdrukken verergert lijden. Het mag er allemaal zijn. Het is er. Het hoort erbij. Je ertegen verzetten heeft geen zin. Zo is deze reis nou eenmaal, met bergen en dalen, warmte en kou, ontberingen en genot.

Sommige dingen komen nou eenmaal op je pad

Mijn hart huilt. Mijn man zit er helemaal doorheen. Hij weet niet wat te doen, voelt zich diep ongelukkig en schaamt zich voor me. Hij verdraagt me nauwelijks op het moment. Hij is vooral erg boos omdat hij zich belazerd voelt omdat ik hem niet eerder in vertrouwen genomen heb. Ik heb namelijk eerder met anderen over mijn gevoelens gesproken dan met hem. Dat doet hem veel zeer.  Hij voelt zich niet serieus genomen en gepasseerd. Aan de ene kant snap ik dat wel, maar aan de andere kant vind ik het jammer dat hij niet begrijpt dat het zo verschrikkelijk moeilijk was om hier over te spreken, juist met hem.

Zijn toekomstdroom is in duigen gevallen en is plotsklaps op 1 december 2012, toen ik hem alles vertelde, veranderd in een nachtmerrie. Hij wil duidelijkheid. Nu. Dat wat ik hem juist niet kan bieden. Nu niet in ieder geval. Dit alles is een heel proces en veel is ook zo nieuw voor mij. Zelf sta ik ook iedere dag voor verassingen en nieuwe ontdekkingen, omdat ik nu mijn gevoelens toelaat. Ik kan hem gewoonweg niet zeggen hoe ons leven eruit zal gaan zien in de toekomst. Ik weet zelf zoveel nog niet.

Ik verlang er hevig naar om ook een man te zijn aan de buitenkant. Mijn man vindt dat totaal onacceptabel en hoewel ik deze verlangens heb, weet ik echt nog niet of ik ook daadwerkelijk in transitie zal gaan. Het is namelijk nogal wat, daar ben ik me echt wel van bewust.

Twee weken geleden had ik een intake bij Transvisie Zorg. Er werd me gevraagd of ik er wel eens aan dacht om me te laten opereren en hormonen te gebruiken. Ik heb geantwoord dat ik daar dagelijks aan denk. Er gaat werkelijk geen dag voorbij dat ik daar niet aan denk, maar dat wil nog niet zeggen dat ik het ook daadwerkelijk zal gaan doen. Dit soort beslissingen neem je niet zomaar en wie weet, misschien is er wel een manier om gelukkig te kunnen zijn in mijn vrouwenlichaam. Dat moet ik allemaal gaan onderzoeken. Stap voor stap. Zonder haast. Het liefst samen met mijn man. In alle open- en eerlijkheid.

Lieve schat, als je dit leest en dat zal vast wel, want ik heb je verteld van dit blog; ik hou van je en ik wil graag samen met je de weg vinden die het beste is voor ons alle vier. Ik heb dit nooit gewild en jij al helemaal niet, maar we moeten er nu wel mee dealen, of we het nou leuk vinden of niet. Sommige dingen komen nou eenmaal op je pad, of je het nou leuk vindt of niet.