Tagarchief: man

De heerlijke draaglijke lichtheid van het bestaan

Tijdens het lanterfanten zat ik vanochtend wat te mijmeren. Vroeg ik me af wat nou precies het verschil is tussen mijn leven voor mijn transitie en mijn leven nu, nu ik passabel als man door het leven ga, Het is namelijk al weer ruim zes weken geleden dat iemand me met mevrouw aangesproken heeft en iedere keer weer voel ik een intense blijheid als ik meneer hoor.

Mijn leven is vooral licht nu. Zo kan ik het het beste omschrijven. Het is ontspannen, relaxed en rustig. Dat wil niet zeggen dat er nooit problemen zijn, maar het voelt enorm veel lichter. De dagelijkse dingen zijn zoals ze moeten zijn, dagelijks dus.

Voor mijn transitie was mijn leven als rijden met de handrem erop. Ik werd constant geremd. Ik moest constant extra inspanning leveren. Als fietsen pal tegen de wind in. Als een constant zwoegen tegen de natuurkrachten. Nu heb ik het gevoel dat ik wind mee heb. In mijn rug en nog lekker hard ook. Ik trap wel en ik moet wel wat doen, maar het gaat haast moeiteloos. Het gaat als vanzelf en iedere keer word ik daar weer door verrast. Het is best wennen, want ik merk het nu pas. Als je altijd tegenwind hebt gehad, dan weet je gewoon niet beter.

In het verleden heb ik me nooit laten kennen, van alles gedaan en mezelf altijd weer die spreekwoordelijke schop onder mijn kont gegeven, want altijd was er die straffe tegenwind. Het kostte me moeite naar buiten te gaan, het kostte me moeite mensen te ontmoeten, het kostte me moeite te praten, alles kostte moeite. Alles vrat energie en ik had altijd het gevoel in gevecht te zijn. Dan heb ik het over de gewone dagelijkse dingen. Van een brood bestellen bij de bakker, koffie drinken op een terrasje of op verjaardag gaan, zelfs bij mensen die ik heel goed ken.

Moeiteloos doe ik ze nu, al deze gewone dagelijkse zaken. Op straat lopen. Boodschappen doen. Een praatje aangaan op een verjaardag. Zomaar iemand aanspreken op straat. Een grapje maken. Een voorstelrondje. Een vraag stellen in het openbaar. Noem maar op. Zaken die ik altijd al deed, maar waarbij ik altijd maar weer die drempel over moest omdat ik me altijd onzeker voelde, me schaamde en er eigenlijk niet wilde zijn.

Eindelijk.
Niet-geremd.
Licht.
Bevrijd.
Benieuwd waar dit me gaat brengen.
Wat een boeiende reis!

Advertenties

Zij? Ach, ik ben het wel gewend…

Sinds drie weken ben ik in opleiding bij mijn nieuwe werkgever. Zoals beschreven in mijn blog One of the Boys is het bij mijn sollicitatie niet ter sprake gekomen dat ik als vrouw geboren ben en eigenlijk nog volop in mijn transitieproces zit. Dat heb ik uiteraard zo gelaten.

Sinds oktober vorig jaar gebruik ik testosteron en in januari heb ik een borstreconstructie ondergaan en een prachtige platte borst gekregen. De vetverdeling in mijn lichaam is al behoorlijk aan het veranderen en mijn stem is veel lager geworden, maar er is toch nog geregeld twijfel over mijn sekse omdat ik ook nog wel vrouwelijke trekken heb. Je ziet mensen geregeld denken.  Is het nou een man? Of toch een vrouw?

Ik pas heel erg op mijn kleding en mijn haar. Ik merk namelijk dat dat veel doet, sommige kleuren en vormen maken mannelijker, maar feilloos werkt het nog niet. Ik maak me daar overigens niet al te druk om, ik weet dat het een kwestie van tijd is. Het proces van vermannelijking gaat zijn gang en over een tijdje zal echt niemand meer zien dat ik ooit in een vrouwenlijf gevangen zat, helemaal als mijn baardgroei goed op gang gekomen is. Dat is echt een groot voordeel dat wij hebben als transmannen.

Op een gegeven moment zegt één van mijn nieuwe collega’s tegen een andere collega: “Misschien wil zij ook nog wel koffie.”

“Hij!” zeg ik, met een knipoog.

“Oh, sorry” zegt ze “misschien wil hij ook nog wel koffie!”

De volgende dag moeten we met zijn tweeën naar een andere locatie. Ze zegt dat ze haar excuses aan wil bieden omdat ze ergens heel erg mee zit. “Ik kon er niet van slapen, ik vind het zo erg dat ik ‘zij’ tegen je zei. Je heet Rick en je ziet eruit als een man en toch dacht ik dat je een vrouw was.”

Ik heb echt een beetje medelijden met haar. Ik zie dat ze er enorm mee zit. “Ach joh” zeg ik luchtig “maakt niet uit hoor, ik ben het wel gewend.”

“Vind je dat niet vervelend dan, dat je soms voor vrouw aangezien wordt?” vraagt ze zacht “dat lijkt me helemaal niet leuk.”

“Leuk vind ik het niet” zeg ik “maar daar heb ik me maar bij neergelegd, het heeft niet zo veel zin meer om me daar druk over te maken. Weet je? Ik maak van nature te weinig testosteron aan, maar gelukkig word ik daar nu voor behandeld.” Ik sta versteld van het antwoord dat ik eruit floep. Niets gelogen en helemaal zoals het is.

“Grappig” slaakt ze gerustgesteld uit “ik maak van nature te veel testosteron aan, daarom was het voor mij heel lastig om zwanger te worden.”

We lopen verder en praten over andere dingen. Het thema is besproken en mocht erover geroddeld worden door collega’s onderling, dan kan ze alles meteen duidelijk maken. Hoogstens vinden ze me een raar ventje, maar daar kan ik echt niet mee zitten.

Dit ook weer uit de wereld. Simpel en effectief.

.

.

.

 

 

Thuis wat uit te leggen

Eén keer per maand wordt er in Amsterdam bij Transvisie een bijeenkomst georganiseerd voor transmannen / vrouw-naar-man transseksuelen (mannen die met een vrouwenlichaam zijn geboren, maar een mannelijke identiteit hebben). De mannen die de groep bezoeken zitten in verschillende stadia van omgaan met hun genderdysforie. Sommigen twijfelen nog, anderen zijn reeds gestart met hun transitie of zelfs al meer dan dertig jaar klaar.

Iedere maand komt er een gastspreker of wordt er een bepaald thema behandeld. Daarna is er een borrel. Ik ga daar regelmatig heen en ik vermaak me altijd prima. Vooral tijdens de borrel, waar we ongegeneerd kunnen praten en lachen over transmannenzaken.

Afgelopen zaterdag kwam stemcoach Coen Honig langs. Hij heeft veel ervaring met transgenders en sprak over stemgebruik door transmannen en waar je op kunt letten. Het blijkt nl. maar al te vaak dat transmannen hun stem, vooral na het starten met de testosteroninname, verkeerd gebruiken en hun leven lang met een jongensstem van een jaar of 18 blijven rondlopen. Jammer en niet nodig.

Het was weer een interessante en gezellige bijeenkomst en na afloop loop ik met twee andere transmannen terug naar het station. Een wandeling van zo’n  half uur. We genieten van het weer, we praten nog wat door en we lachen vooral over de veranderingen die we meemaken in ons lichaam en met onze omgeving.

Als we op het plein bij de Waag lopen, worden we ineens omringd door een groep van tien of twaalf zeer vrolijke en uitbundige dames. Een vrouw van achter in de twintig met een knaloranje exorbitant grote zonnebril en een veren boa roept lacherig: “Mag ik jullie wat vragen?”

“Ja, natuurlijk, dat mag!” roepen we in koor. Zoveel vrouwelijk schoon is natuurlijk niet te weerstaan.

“Het is namelijk zo” zegt ze giechelig “we vieren mijn vrijgezellenfeest en nu moet ik een aantal opdrachten uitvoeren. Ik moet o.a. drie labels knippen uit drie boxershorts van drie verschillende mannen en ik zag jullie lopen met zijn drieën, vandaar mijn vraag, mag ik met deze schaar de labels uit jullie onderbroeken knippen?”

Een beetje aangeschoten zwaait ze gevaarlijk met een schaar boven haar hoofd en verontschuldigend zegt ze “Jullie hoeven je broek niet uit te trekken hoor, jullie boxers trek ik wel even naar boven als jullie het goed vinden!.”

De dames gieren het uit. Wij van binnen nog veel meer. We stemmen toe, terwijl de aanstaande bruid licht blozend verzekert dat ze niet lager zal knippen.

“Als je dat maar belooft” roep ik streng uit, terwijl ik naar mijn kruis kijk “daar ben ik zuinig op.”
We draaien ons één voor één om en trekken onze boxer aan de achterkant boven onze broek uit. De vrijgezellige dame begint te knippen. Eén label, twee labels, drie labels. Er worden foto’s gemaakt. Als volleerde mannen worden we vereeuwigd en maken we grapjes met het vrouwengezelschap.

“Nou, jullie hebben straks wat uit te leggen thuis” ginnegapt één van de vriendinnen.

“Ja” beamen we “dat hebben we zeker…” Ook wij moeten wederom ontzettend lachen om deze hele situatie, Het is echt hilarisch. We nemen afscheid, wensen de bijna bruid veel geluk en vervolgen onze weg.

“Zijn we nou mannen of niet?” vraagt mijn collega.

“Met vlag en wimpel geslaagd” zeg ik.

De dames moesten eens weten. Er viel weinig te knippen.

.

.

.

Ben jij haar man dan?

Het is tijd om de handen uit de mouwen te steken en in het kader van mijn zoektocht naar een passende baan c.q.  inkomsten bezoek ik een netwerkbijeenkomst voor werkgevers, werkzoekenden en andere geïnteresseerden.

Al zeg ik het zelf, ik zie er pico bello uit met mijn platte brede borst in een blauw wit gestreept overhemd, nette spijkerbroek en leren enkelboots. Maar vooral, ik voel me uitstekend. Ik mag nu gezien worden van mezelf. Opvallend is de rust en de kalmte die ik ervaar bij het bezoeken van dit evenement. Geen spoor meer te verkennen van zenuwen of verlegenheid die mij vroeger zo gewoon waren.

En daar is Bert. Bert is een oud-collega. Zo’n vijftien jaar geleden kwamen we elkaar voor het eerst tegen. We werkten geruime tijd samen en zaten in dezelfde kamer. We hadden altijd een leuk contact en veel gezamenlijke interesses. Nadat we allebei weggingen bij dat bedrijf kwamen we elkaar een paar jaar later weer tegen bij een andere werkgever. Ik was inmiddels zelfstandig coach en trainer en ook hij was werkzaam in de coachwereld. We spraken zelfs een keer bij hem thuis af om te kijken of we iets samen zouden kunnen gaan doen. Dit liep op niets uit, maar we hadden nog wel eens mailcontact, zijn gelinkt via LinkedIn en zo’n anderhalf jaar geleden kwamen we elkaar toevallig tegen bij een buurtcentrum. Hij begroette me toen enthousiast en we praatten wat bij. Hoewel ik toen al bezig was met mijn transitie vertelde ik hem daar niet over, daar was het toen nog niet het moment voor.

“Hoi Bert, ik ben Rick.” Ik steek mijn hand naar hem uit en schud hem de hand.
“Hallo Rick, aangenaam kennis te maken.” zegt Bert met een ferme handdruk.
“Herken je me niet?” vraag ik lachend.
“Even kijken hoor.” Hij fronst zijn wenkbrauwen. Hij herkent me niet.
“We hebben nog wel samen gewerkt!” zeg ik, maar er valt geen kwartje
“Waar dan?“ vraagt Bert. Ik zie zijn hersenen kraken.
“Bij bedrijf X!”
Bert kijkt me nog indringender aan. “Ik zou het niet meer weten” stamelt hij “er werkten ook zoveel mensen.”
“We zaten zelfs op dezelfde kamer!” geef ik als extra hint, maar nee, hij weet het nog niet.
“Ik ben zelfs nog een keer bij je thuis geweest” voeg ik toe. Nog steeds heeft hij geen idee met wie hij staat te praten.
“Ken je Roos dan nog wel?” vraag ik plagend.
“En of, natuurlijk ken ik die nog!” hij kijkt me nogmaals indringend aan “Ben jij haar man dan?”
Het wordt echt steeds grappiger. “Neeeeeeeheeee” roep ik uit “Roos, dat was ik!”
Ik zie hem haast wankelen, hij kijkt me aan en aan. Krabt aan zijn kin. Fronst nogmaals zijn wenkbrauwen. Kijkt alsof hij water ziet branden. “Ben jij Roos…….???”
“Ja Bert, ik was inderdaad Roos, maar ik ga nu als Rick door het leven.”
Ik leg hem uit wat er gebeurd is.
“Jéeee” hij is met stomheid geslagen “mag ik je feliciteren?”

Dat mag. Want het is een felicitatie waard.
.
.
.

Zo plat als een dubbeltje

8 januari 2015 om 11:15 uur

Ik word wakker. Heb het gevoel dat ik heerlijk geslapen heb. Soms heb je dat, dat je wakker wordt en meteen denkt “Oooh, wat heb ik héérlijk geslapen!”. Dát dus.

Meteen weet ik waar ik ben. Ik voel me niet gedesoriënteerd of slaperig. Ben klaarwakker. Heb ook helemaal geen pijn. Alleen maar “Wat heb ik toch heerlijk geslapen!” Ik kijk naar beneden en het lijkt een droom, maar het is geen droom. IK BEN PLAT!

Met mijn linkerhand streel ik over mijn borst. “Het is gebeurd” fluister ik ontroerd “ze zijn er af, eindelijk!” Ik voel een intens geluksgevoel mijn lichaam binnenstromen. “Oooh, wat ben ik blij…. wat ben ik blij!” blijf ik maar zeggen. Verschillende verplegers en verpleegsters komen naar mijn bed toe lopen. “Fijn hè?” zeggen ze. Ik zie alleen maar lachende gezichten. Allemaal om mijn bed. Zelf geef ik licht. Ik straal. Een van de verpleegsters aait over mijn schouder en wang en ik zie dat ook zij zo blij is voor mij. Ik lees de ontroering op haar gezicht. “Het is gebeurd” zegt ze “en alles is goed gegaan!”

Die ochtend was ik alleen vertrokken naar de Jan van Goyen Kliniek. Met gezonde spanning, maar zonder noemenswaardige stress, angst of twijfel. Een memorabele treinreis tussen de chagrijnige vroege treinreizigers op weg naar hun werk.

Op mijn weg naar het station heb ik keihard op straat een zelfverzonnen tekst lopen zingen. Weet niet wat passerende fietsers gedacht moeten hebben om zes uur ’s ochtends, maar vast dat ik dronken was of zo. In de trein heb ik nog de laatste berichtjes gestuurd naar mijn kinderen en familieleden. Voor ik het wist was ik in Amsterdam. Om 7:35 meldde ik me bij de kliniek en om 8:00 huppelde ik, voor zover als dat dan kan met die gekke ziekenhuisslofjes, naar de operatiekamer.

Op naar de bevrijding!

De rest van de dag was ronduit geniaal. Nauwelijks pijn en ik voelde me alleen maar goed en gelukkig. Het geluksgevoel kan ik eigenlijk maar op één manier beschrijven, namellijk met het gevoel dat ik had toen mijn kinderen geboren werden. Een enorm intens geluksgevoel dat nergens mee te vergelijken is….

Zooooooooooooooo blij
Zoooooooooooooooooooooooooo gelukkig
Zoooooooooo dankbaar dat alles gezond is.

Dát dus!

Ik heb een prachtige platte borst.
(en het voelt niet gek en ik hoefde niet te wennen, want dit ben ik)

.

.

* * * * * * * *
Toelichting:
Volgens de richtlijnen van het Genderteam van het VUmc kom je pas een jaar na de start van de hormoonbehandeling in aanmerking voor evt. operaties. Vanaf het begin van het traject heb ik hier tegen geageerd omdat ik het in mijn geval een bespottelijke en onmenselijke regel vind. Ik kan doen wat ik wil (haren afknippen, mannenkleding dragen, een baard laten groeien), maar men blijft me zien als een vrouw omdat mijn bustemaat Cup E nou eenmaal nooit te verbergen is. Zulke grote borsten zijn gewoonweg niet in te binden of plat te drukken.

Ik leef al geruime tijd als man, in ieder geval bij vrienden en op mijn werk, maar ik word in het dagelijkse leven altijd beoordeeld op mijn uiterlijk en men zal mij nooit als een man zien met zo’n voorgevel, terwijl wel van je verwacht wordt dat je de gewenste genderrol aanneemt in de RLE-fase (Real Life Experience)

In het begin hielden ze voet bij stuk bij het Genderteam en zeiden ze ‘regels zijn regels’. Ik heb er echter steeds op gehamerd dat de regels veranderd zouden moeten worden, helemaal omdat de meeste regels gemaakt zijn voor Man naar Vrouw transgenders en dat is niet eerlijk. Als je als man een jurk aantrekt, een opgevulde bh draagt, je haar laat groeien, make-up op doet en het geluk hebt er niet al te mannelijk uit te zien, dan kan je al gauw door als vrouw. Ik kan doen wat ik wil, maar ik word door de buitenwereld altijd als vrouw gezien en nooit als man. Als ik een baard laat groeien ben ik een vrouw met een baard, terwijl men bij het Songfestival óók sprak over de vrouw met de baard, waarom niet over de man met de jurk??? Om maar even een voorbeeld te geven.

Om een lang verhaal kort te houden, o.a. door mijn toedoen is uiteindelijk het protocol aangepast. Er is nu een nieuwe regel: als je een rapport van je psycholoog kunt overleggen dat er sprake is van psychisch lijden én je borsten minstens 600 cc per stuk zijn, dan kun je in aanmerking komen voor een vervroegde operatie. Een hele mooie vooruitgang dus en voor mij een prima regel, al vind ik eigenlijk dat psychisch lijden voldoende zou moeten zijn. 600 cc is een best forse maat. Dus als je 590 cc hebt is het jammer?

In oktober ben ik begonnen met de hormonen, eind oktober is het protocol gewijzigd. Eind november kreeg ik toestemming voor de operatie en nu is het gebeurd. Voor zover ik weet ben ik de eerste transman in Nederland die in aanmerking is gekomen voor een vervroegde borstreconstructie om niet-medische redenen.
.
.
.

Terugbouwen

Terugbouwen. Een nieuwe term die ik zou willen introduceren. Bij deze.

Ombouwen, dat is de term die je vaak hoort als er over transseksuelen gesproken wordt. Door veel transgenders wordt dat als zeer kwetsend ervaren. Ze worden omgebouwd van man naar vrouw of van vrouw naar man. Snap dat kwetsende wel, want het lijkt net of er over machines gesproken wordt. We hebben het alleen over mensen en wel over mensen die over het algemeen lang en intens geleden hebben en van alles hebben geprobeerd om te (over)leven met en in hun verkeerde lichaam.

Het is dan ook beter om over (geslachtsaanpassende) operaties te spreken. Operaties die nodig zijn om een afschuwelijke en wrede speling van de natuur recht te zetten. Geen cosmetische operaties dus, maar helende operaties. Het is niet het snijden in gezonde lichamen, maar het verhelpen/zoveel mogelijk corrigeren van verminkingen, zonder dat je overigens ooit zeker bent van het te verwachtte resultaat.

Zelf kan ik me daar trouwens niet zo druk over maken, over de term ombouwen, het heeft namelijk alles te maken met een gebrek aan informatie en kennis omtrent het thema en mensen hebben vaak simpelweg geen idee van wat ze zeggen en kwetsen bijna nooit met opzet. Mijn ervaring tenminste. Je kan het ze dus ook eigenlijk niet kwalijk nemen. Goede informatie in deze is dus essentieel.

Het zou natuurlijk mooi zijn als men zich gaat  realiseren dat ombouwen een verkeerd gebruikt woord is in deze. Het is helaas een begrip dat ingesleten is in onze maatschappij. Maar hoe dan ook, ik vind de term ‘ombouwen’ sowieso de lading niet dekken.

Loesje transgenderOmbouwen impliceert dat je iets maakt dat er niet is of was. Ik ben echter al sinds mijn geboorte een man, hoewel ik er aan de buitenkant als een perfect geschapen meisje uitzag en daarna om aan dat beeld te voldoen altijd verschrikkelijk mijn best heb gedaan om die vrouw te spelen.

In de embryonale fase is er namelijk iets faliekant mis gegaan. De hersenen worden als eerste gevormd. In mijn geval is er toen een mannelijk brein gevormd. Daarna pas wordt het lichaam gevormd en om het even versimpeld te zeggen, is er toen iets verwisseld in de bedrading in mijn hersenen en, domme pech, bij mijn mannelijke brein werd een vrouwelijk lichaam gevormd.

Natuurlijk voelde ik dat wel, dat er iets niet klopte, maar mijn verstand kon er niet bij. Ik zag toch een meisje en later een vrouw? En iedereen zei toch dat ik een meisje was? En dat meisje zag er toch goed uit?  Daar was toch niets mis mee?

Vervolgens, om mezelf te beschermen, ontwikkelde ik een ijzersterk overlevingsmechanisme waarbij ik mijn werkelijke gevoelens verdrong of zelfs helemaal blokte. Uit het psychologische traject dat ik heb moeten volgen het afgelopen jaar is o.a. naar voren gekomen dat ik bijvoorbeeld geen enkele herinnering over mijn borsten heb totdat ik zo’n 25 jaar oud was. Geen enkele herinnering dus. Ze zijn totaal weg, verdrongen en uitgewist.

Het is dus niet zo dat ik een man wil WORDEN. Ik BEN een man. En dat ben ik altijd al geweest. al was ik me daar niet altijd meer van bewust door die verdringing. Mijn omhulsel was vrouwelijk en daar kan ik nu absoluut niet meer mee leven. Dat heb ik lang genoeg geprobeerd. Ook kan het niet meer omdat mijn overlevingsmechanisme niet meer werkt. Helemaal kapot is.

Nu een kwestie van terugbouwen dus. Een andere optie is er niet meer.Terug naar zoals het was in den beginne. Terug naar zoals het had moeten zijn. Van binnen een man. Van buiten een man. Voor zover als dat nog kan tenminste. Perfect worden zal het nooit, maar daar neem ik genoegen mee.

,

,

 

Het klopt!

Na ruim twee maanden gebruik van T …

Ja, je leest het goed, om precies te zijn is het vandaag, 15 december, mijn 71e dag aan de T (testosteron). De laatste blogs heb ik geschreven met terugwerkende kracht omdat ik om verschillende redenen niet in staat was om eerder te schrijven. Eén ervan was dat ik in de gevoelloze fase gewoonweg niet kon communiceren en niet wilde communiceren. Die fase heeft overigens niet al te lang geduurd gelukkig.

lege tube TIn een woord: FANTASTISCH!

Het klopt. HET KLOPT!!! Het lijkt wel of alles nu op z’n plaats valt en ik nu krijg wat ik mijn leven lang ongemerkt miste. Heel bijzonder wat het juiste hormoon in een lichaam teweeg kan brengen. Ik voel me zó ontzettend goed, kan niet anders zeggen en dat is nu al ruim een maand zo. Heb een enorme rust in mijn hoofd, voel me stevig en in balans. Ik voel me ik.

Het was even behoorlijk schrikken toen ik me letterlijk en figuurlijk zo gevoelloos voelde, maar tegelijkertijd vertrouwde ik er ook op dat het wel goed zou komen. Ik wilde gewoon even met rust gelaten worden en niemand  die zich er tegen aan zou bemoeien en inderdaad, het is gebleken, het had gewoon even tijd nodig. Ik moest even wennen, me even resetten. Zoiets.

Sandra, die het tegenovergestelde proces meemaakt zegt het mooi: “Nuchterder. En wat meer seks door mijn lijf.” Gevoelloos ben ik zeker niet meer. Het voelt vooral puur en natuurlijk. Niets gemaakts meer. Rust in mijn hoofd. Een twittervriendin voegde mooi toe in een DM: “mannen voelen een boel dingen heel anders (aan) ja; maar een verarming is ’t niet echt….eerder een “niet druk maken over onbelangrijke dingen” (waar vrouwen nogal eens een overdreven punt van maken 😉 ) …” Heel raak verwoord door haar.

En dan de lichamelijke veranderingen. Ik vind het echt bizar. In zo’n korte tijd zo veel verandering. Dat had ik niet verwacht, nadat ik de informatie van de Genderpoli had gelezen. Zoals ik al schreef in mijn vorige blog ‘Klootzak’, DIRECT effect; grotere  en hardere spieren en een betere conditie. En dat is fijn, dat je meteen al merkt dat er iets gebeurt. Ik had gehoord van een andere transman dat het allemaal heel lang duurt, bij mij dus niet. Zo zie je maar weer, iedereen is anders en uitzonderingen bevestigen de regel.

Dames, om jullie even jaloers te maken (ja, echt leedvermaak): Ik ben in iets meer dan twee maanden bijna geheel van de cellulitis af! Geen putjes meer in mijn benen. Daarnaast ook geen meezwabberend vel meer onder mijn bovenarmen als ik zwaai. En wat ben ik trots op mijn spierballen.

Niet fraai om te zien, maar wel te zien (maar ik kijk er toch niet naar en ze gaan er te zijner tijd af) mijn tieten worden ook al slapper. Mannen hebben nu eenmaal minder vet. Straks cup E theezakjes denk ik. Gruwel.

En… ook heel geestig… Mijn spijkerbroek staat niet meer gespannen over mijn billen. Net onder mijn billen heb ik nu een klein beetje lubberende stof, wat je zo vaak ziet bij mannen. Van volle vrouwelijke billen naar een afgeplat achterwerk. Haha, ik ben er blij mee!