Tagarchief: euforie

Klootzak

Na twee weken gebruik van T …

Jezuuuuus wat is dit eng. Ik ben mezelf totaal niet meer. Help, waar gaat dit heen?

Week 1: Euforie!

Meteen al allerlei effecten te merken in mijn lijf. De T (testosteron dus) heeft gewoon DIRECT effect. Ik merk meteen dat ik gemakkelijker de trap op kan lopen en dat fietsen in plaats van ploeteren een leuk ritje wordt. Ik trek zelfs extra sprintjes. Ik voel een algehele verbetering van mijn conditie.

Wow, dat dit al kan met maar een paar dagen smeren van zo’n klein tubetje met 50 milligram testosteron. Ook merk ik dat mijn spieren steviger, groter en harder worden. Ongelooflijk na een week al grotere spierballen. Mannen zijn dus echt sterker, gewoon van nature. Wat een geluk. En dat zonder sportschool. En ook, ja dames, het libido is echt anders. Grappig wel.

Maar dan… week 2: Help!

Heb het gevoel dat ik in een soort wolk loop. In een mist als het ware. Ik voel me letterlijk en figuurlijk een beetje afgesloten van de wereld. Heb geen zin in andere mensen, geen zin om te praten en voel me in een constante boeiuuuuuuuh-modus. Laat mij mijn gang maar gaan. En laat me vooral met rust. Bemoei je er niet mee. Hup, wegwezen.

Ik voel ook dat ik minder voel. Letterlijk bedoel ik dat dan. Ik heb normaal gesproken hele gevoelige vingertoppen waarmee ik bijvoorbeeld feilloos kan voelen of er onnatuurlijke stoffen in kledingstoffen zitten (zoals polyester of nylon). Ineens lukt dat niet meer zo goed. Het lijkt net of ik hele dunne plastic handschoenen aan heb. Ik voel wel, maar er zit een laagje tussen.

Verschillende mensen hadden me gewaarschuwd, je weet nooit wat hormonen met je doen, je karakter zou behoorlijk kunnen veranderen. Ik dacht dat het wel los zou lopen. Ik vertrouwde er blind op dat testosteron gewoon bij me past, dat ik dat altijd gemist heb, maar help, wat gebeurt er nu? Heb ik er te licht over gedacht? Word ik gevoelloos? Of komen bepaalde dingen niet meer binnen? Word ik de man, die ik juist niet worden wil?

Word ik een ongevoelige en ongeïnteresseerde klootzak???

.

.

.

Advertenties

Tel tot tien

.

Een twittervriend antwoordt me “Het afgelopen jaar heb je al een flinke dosis moed getoond. Wat maakt het dat het je nu zwaar valt?”

Goede vraag!
Is het zo, heb ik moed getoond? Alex Bakker, transman, historicus en schrijver van Mijn valse verleden zegt in een interview in het AD:

“Ik hoor vaak dat mensen mij moedig vinden. Maar het was niet moed met een d, maar moet met een t”

En zo is het. Niet langer toneel spelen, mezelf worden, dat was een moeten. Natuurlijk heb ik daarna wel beslissingen moeten nemen waar moed voor nodig was, maar ze ontsproten wel uit het moeten; mijn verpletterende geheim delen en in het diepe springen, omdat ik beslissingen moest nemen waarvan ik de consequenties niet kon overzien door de onvoorspelbare reacties van de vader van mijn kinderen.

Het afgelopen half jaar, nadat ik mijn kinderen vertelde wat er aan de hand is en waarna ik het huis moest verlaten omdat hun vader zich voor me schaamt en langer samen zijn onmogelijk was, is er van alles geweest; bevrijding, euforie, geluk, energie, initiatief, maar ook verdriet, moeheid, tegenslag, teleurstelling en soms moedeloosheid. Van alles wat, maar de weegschaal slaat absoluut door naar de positieve kant en er zijn zelfs heel wat momenten geweest van intens geluk.

Ik was bezig, ik was aan het bouwen, ik zocht oplossingen, ik was positief en gelukkig, in ieder geval het merendeel van mijn tijd. Eindelijk had ik mezelf bevrijd. Eindelijk nam ik echte zichtbare stappen richting daar waar ik hoor. Al doende en met vallen en opstaan leerde ik alleen te wonen, mijn gevoelens verder te onderzoeken, om hulp te vragen, er meer dan ooit te zijn voor mijn kinderen, hun vader meer en meer los te laten, te letten op mijn eten, te sporten, te solliciteren, me nog meer te openen, mijn verhaal te delen, te huilen en te lachen. Gelukkig kwam er ook veel humor op mijn pad. Voor mij van levensbelang.

Ik startte mijn traject bij het Genderteam van het VUmc en had het gevoel dat ik constant aan het bouwen was, aan het construeren, aan het creëren. Vrijheid, steeds meer vrijheid, daar waar ik mijn hele leven al naar op zoek was.

Er gebeurde heel veel, vooral ook de laatste paar maanden, terwijl ik dacht dat ik in rustiger vaarwater zou gaan komen nadat de scheiding wat ‘gewoner’ zou zijn geworden en we het leven weer op zouden pakken. Er zijn echter ook nog eens hele ingrijpende en verwarrende dingen op mijn pad gekomen, waar ik nog niet over kan schrijven. Ik heb er simpelweg de woorden nog niet voor of de tijd is nog niet rijp, maar dat komt, dat weet ik zeker.

Het afgelopen half jaar had ik het gevoel dat ik steeds in beweging was, handen uit de mouwen en gaan met die banaan. Beslissingen nemen, knopen doorhakken, kleine en grote stappen. Dat lijkt nu een beetje veranderd, al weet ik ook dat dat eigenlijk niet zo is, maar het euforische gevoel van het begin is weg geëbd en meer dan ooit voel ik dat ik afhankelijk ben van een team mensen dat gaat beslissen over mijn toekomst en ik moet me aanpassen aan hun ritme en aan hun regels.

Tot twee keer aan toe werd een afspraak afgezegd en dat is dan gewoon pech, want de afspraak die vervalt kan niet ingehaald worden (er staat een maal per maand een afspraak bij de psycholoog van het Genderteam, valt je afspraak uit dan vindt dat gesprek gewoon een maand later plaats, omdat de agenda’s zo vol staan dat er geen ruimte is voor dit soort onvoorziene zaken).

Er rest dus nog een lange weg van wachten en geduld hebben en dat valt me zwaar. Dat heb ik niet in de hand. Ik weet wat ik wil. Ik weet wie ik ben. Ik weet waar ik heen wil. Wachten vind ik dan heel lastig en moeilijk te accepteren. Ik heb het idee dat er zo maar weer een paar maanden van mijn leven gestolen wordt. Mijn leven dat ik proactief wil leiden. “Lijden of leiden, aan jou de keus!” zei een vriend me ooit. De keuze heb ik gemaakt.

Ben ik depressief? Nee!
Zwaarmoedig? Nee, dat ook niet.
Wat dan? Het valt me zwaar. Dat wat me nog te wachten staat. Die lange tijd die me nog rest met mijn gehate vrouwenlijf. Het vrouwenlijf dat iedereen in verwarring brengt en me zo in de weg zit. Dát. Om die tijd goed door te komen heb ik moed nodig. Veel moed. En geduld.

Grrrrr Rick, tel tot tien!
.
.
.