Tagarchief: dochter

Moederdag

Een bijzondere moederdag dit jaar.

De eerste moederdag zonder mijn moeder.

De eerste moederdag met een ‘M’ in mijn paspoort.

Heel vaak krijg ik de vraag hoe mijn kinderen mij nu noemen. En of ze nu twee vaders hebben. Mijn zoon en mijn dochter noemen me gewoon mama en ik heb ze gezegd dat ze me ook altijd mama mogen blijven noemen, want ik ben hun moeder en ik zal dat ook altijd blijven.

Klinkt misschien vreemd, moeder én man, maar zo is het gewoon. Ik heb ze gebaard en ik zal altijd hun moeder zijn. Ze hebben één moeder en één vader en dat blijft dus zo.

Het is nog niet voorgmoederdag 2015ekomen, maar ik kan me voorstellen dat ze op een gegeven moment, als ik echt helemaal passabel ben, ze me in het openbaar bij mijn voornaam noemen of zo, dan hoeft er ook geen uitleg gegeven te worden aan niet bekende omstanders, want dat zou wel een heel gedoe zijn iedere keer. Bovendien hebben zij er als pubers ook geen trek in om op te vallen denk ik zo.

We zullen wel zien. Mij maakt het allemaal niet zoveel uit. Mensen mogen denken wat ze willen. Daarnaast heeft mijn dochter al jaren een bijnaam voor me en als ze die gebruikt zal niemand raar opkijken, die past namelijk ook bij een man. Het regelt zich vanzelf allemaal wel.

Daar vertrouw ik op.

.

.

Advertenties

Groen licht!

Terwijl ik me in het Hospice bevind, om vier uur het verlossende telefoontje van de psycholoog van het Genderteam van het VUmc. Ik heb groen licht, ik mag door naar de volgende fase, the real-life experience (RLE).

groen-lichtIk heb groen licht! Binnenkort zal er gestart worden met de hormoonbehandeling waardoor mijn lichaam zich zal gaan vermannelijken. Eindelijk. E I N D E L I J K.  Wat heb ik uitgekeken naar dit moment.

Maar

Ik voel me koud. Verdoofd. Ik weet dat geluk en verdriet naast elkaar kunnen bestaan en toch…

Nee

Nu kan ik niet blij zijn. Gisteren verloor ze haar bewustzijn. Mijn moeder. Ik kan het niet meer vertellen. Aan haar die me onvoorwaardelijk lief heeft. Een dochter? Een zoon? “Ach, je bent gewoon mijn kind” zei ze.

Lieve mama, ik hoop en smeek dat je nu geen pijn meer hebt. Fijn was het om vannacht bij je te waken. Jij en ik, samen. De hele nacht. Zonder woorden. Slapen kon ik niet. Maar dat was eigenlijk wel heel fijn. Ik luisterde naar je ademhaling en herinnerde me in alle rust allerlei typische dingen van jou. In mijn eentje moest ik lachen.

En ach…  Alles is al gezegd. Tussen ons geen ‘openstaande rekeningen’ meer. Je mag gaan lieverd. Het is goed. Voor altijd in mijn hart.

.

.

Elf

Elf jaar geleden zag je het levenslicht en meteen was je één en al leven. Een bijzonder kind, dat was je en dat bén je; sprankelend, gevoelig, gezellig, grappig, sociaal, onderzoekend, doenend, complimenteus, krachtig en sterk. Een eigen wil, dat zagen we meteen, maar vooral ook lief, heel lief.

Wat leer ik veel van jou. Wat ben je wijs. Wat geweldig kun jij alles wat mij vroeger niet lukte. Luisteren naar je gevoel. Staan voor jezelf. Jezelf trouw blijven. Zeggen wat je zeggen wilt. Je eigen plan trekken. Zo jong als je bent, wat doe je dat ongelooflijk goed en vooral wat blijf je dat goed doen. Ook nu. Juist nu. Tot tranen toe geroerd kan ik worden als ik zie hoe jij jezelf laat zien. Zo echt, zo puur, zó enorm jezelf. Ze moeten je maar nemen zoals je bent.

elf Bang was je even, mij kwijt te raken, vrouwenzaken niet meer te kunnen delen. Je lichaam begint langzaamaan te veranderen en dat vind je spannend én leuk. Hoewel ik dat vroeger vreselijk vond en daar nooit over wilde praten, wil ik dat wel heel graag met jou. Vind ik het samen met jou ook spannend.

Toen ik zo oud was als jij voelde ik schaamte en afschuw, maar jij bent trots, dát is het grote verschil. Dat je die trots met me deelt en wilt blijven delen, dat is zo ongelooflijk fijn. Ik ben en blijf je moeder. Altijd. Dat begrijp je gelukkig maar al te goed. Dat zal nooit veranderen, ook niet als ik er straks uitzie als een man.

Zal ik je wat zeggen? De enige momenten dat ik echt trots en gelukkig was met mijn lijf waren toen ik zwanger was van jou (en van je broer) en daarna toen ik borstvoeding gaf. Vast een hormonale kwestie, ik weet niet precies hoe dat zit, maar wat heb ik genoten van die periode. Wat verlangde ik trouwens naar je en wat was je gewenst, hoewel ik even dacht, dat geef ik eerlijk toe, wat moet ik nou met een meisje? Maar het ging allemaal als vanzelf met mijn prachtige stoere meisje-meisje. Met jouw geboorte werd ook onze innige band geboren. Wat heb ik je lief en wat ben ik trots op je!elf

Ik hou van je. Onvoorwaardelijk. Helemaal zoals je bent.
(En jij van mij! Dat vind ik toch wel heel bijzonder…)
.

.Lieve schat, gefeliciteerd met je elfde verjaardag!

.

.
.

Met open armen

Weet je nog? Die vakantie in Steenwijk waar ik ’s ochtends totaal overstuur keihard heb geroepen dat ik een jongen wilde zijn? Dit gevoel is er nog steeds en het wordt alleen maar sterker, duwt zich meer en meer op de voorgrond. De kracht om het weg te duwen en verder te gaan met mijn leven is weg. Ik kan het niet meer. Keer op keer de vraag waarom ik niet gelukkig ben. De ontkenning van ik weet het niet. Ik weet het wel, maar ik was bang om er eerlijk voor uit te komen. Bang dat iedereen me voor gek verklaart en de mensen waar ik van hou me laten vallen. Is dat het wel waard? Eerst niet, maar nu wel, omdat mijn eigen leven niks meer waard is. 

Dit is de brief van Martin aan zijn moeder. Martin is één van de transgenders uit de televisieserie Hij is een Zij. Met mijn oom en tante zit ik op de bank het programma te bekijken. Ze wilden deze aflevering graag samen met mij zien. Ik vond het fijn dat ze me dat vroegen, maar tegelijkertijd toch ook wel eng. Deze serie is voor mij best aangrijpend en je weet van te voren niet wat te verwachten. Niet dat ik me schaam om mijn emoties te tonen, maar toch, het blijft soms lastig.

Mijn oom en tante hebben ongelooflijk liefdevol de bovenverdieping van hun huis, waar zich een klein en knus compleet gemeubileerd appartementje bevindt, aan mij beschikbaar gesteld. Dit is nu mijn nieuwe domein van waaruit ik kan gaan bouwen, mijn nieuwe thuis, heel dicht bij het huis waar mijn kinderen wonen met hun vader, waardoor ik ze vaak kan zien en mijn dochter bijvoorbeeld ook gewoon naar school kan brengen.

De brief van Martin raakt me enorm. Ik schiet vol. Hij verwoordt precies wat ik de afgelopen anderhalf jaar zo intens beleefd heb ‘de kracht om het weg te duwen en verder te gaan met mijn leven is weg’. Ik voel mijn tante, die pal naast me zit ineenkrimpen. “Oh…” kreunt ze zachtjes “dát komt binnen, ik kan het gewoon voelen… en ook bij jou…”. De tranen lopen over haar wangen. Ik ga dichter bij haar zitten, tegen haar aan zelfs en ik voel me als een klein jongetje in de veilige armen van zijn moeder. De rest van de aflevering houdt ze mijn hand vast. Mijn oom zit verderop, zegt niets, maar ik weet zeker dat ook hij net zo bij me is.

Het voelt fijn, geborgen en veilig. Bijna altijd heb ik dit soort verhalen en programma’s alleen bekeken en verwerkt, kon ik het met niemand meteen delen en was ik alleen met mijn emoties en pijn, mijn aha-momenten en de momenten van (h)erkenning. Het was eenzaam op mijn weg, maar nu niet meer. Nu kan ik kiezen om alleen of samen te zijn en dat is ongelooflijk fijn. Niet alleen mijn oom en tante, maar ook andere ‘naasten’ zijn er voor me, wat een ongelooflijke rijkdom.

tanteVeel zal ik alleen moeten doen en dat maakt ook niet uit, dat hoort erbij, maar wat geniet ik van dit gedeelte van mijn reis. Wat ben ik dankbaar dat er mensen bestaan zoals zij, Ik ben welkom en méér dan dat.

Lieve oom en tante, dit blog is voor jullie omdat jullie me deze kans hebben geboden en me met open armen hebben ontvangen. Dit is meer dan een woning, dit is een thuis, een warm bad en een betere ‘doorstart’ had ik niet kunnen wensen!

 

.

(Kaart van Petite Louise)

Geluk met een rouwrandje

Zondag. Ik hou van deze dag. Vroeg opstaan voordat iedereen wakker is. Niks moeten. Genieten van de stilte. Een beetje schrijven. Vervolgens een uurtje luisteren naar mijn vaste muziekprogramma om acht uur. Koffie. Rustig opstarten. Mijn moment.

Vandaag gaat het niet anders. Ik geniet als altijd, maar vervolgens niet het slaperige warrige krullenkoppie van mijn zoon, die me vluchtig een kus geeft en vervolgens gaat gamen. Ook niet, meestal al heel wat later, het onstuimige binnenkomen van mijn knuffelige dochter, meteen al één en al energie en vol verhalen. Niets van dit. Hier blijft het stil.

Drie nachten heb ik nu geslapen in mijn kleine en knusse appartementje. Het voelt thuis, maar ook dáár is mijn huis. Afgelopen dinsdag ontplofte de boel. Het werd een afschuwelijke ruzie in het bijzijn van de kinderen en ik nam de beslissing. Toen op dat moment. Zo’n beslissing die je hoopt niet te hoeven nemen. “Ik moet zo snel mogelijk weg, dit mogen we onze kinderen niet langer aandoen”. Twee ouders in één huis die emotioneel uitgeput zijn, dat is geen leefomgeving voor een kind. Ze verdienen rust en vooral, ze verdienen het beste van ons allebei.

Woensdagavond, mijn man was de hele avond weg, heb ik mijn kinderen verteld dat ik de volgende dag uit huis zou vertrekken. Ze reageerden begrijpend, ze hadden het aan zien komen “het is goed mam, het is tijd om te gaan”. We hebben een beetje gehuild, we hebben geknuffeld, we hebben gelachen. Het was fijn zo.

Het was al zo fijn en verrassend, dat ik, tegen alle verwachtingen in, vanaf 29 december, de dag dat we onze kinderen vertelden dat ik altijd hun moeder zal zijn, maar verder wil leven als man, nog bij ze kon wonen. Ik heb de tijd gekregen om in alle rust antwoord te geven op veel vragen, om samen te zijn in het verdriet van de scheiding, maar ook om nog gewone dingen te doen. Ook hadden ze even de tijd om zich voor te bereiden op mijn vertrek.

Tot zaterdag vorige week verliep alles opmerkelijk rustig, wat een zegen was, maar toen merkte ik al dat de spanningen weer opliepen en dinsdag, toch nog onverwacht, die uitbarsting. En nu zit ik hier. Alleen, maar nooit meer eenzaam. Een zondag met dezelfde rituelen, maar alles zo anders. Geluk met een rouwrandje.

De tranen komen. Ik voel het gemis, maar ik voel. Ik voel en dat voelt goed. Heb veel te lang zo’n knop gehad die altijd op uit stond. Het voelt goed dat ik niet meer bang ben voor pijn, dat ik niet meer vlucht voor verdriet of angst. Ik laat het komen en binnenkomen. Emoties zijn er om gevoeld te worden, dat weet ik nu. Snel voel ik me al weer wat beter. Ik glimlach. Voel de warmte in me. Deze zondag is mooi. Geluk en verdriet, hand in hand.

… and coffee understands!

Ik tel mijn zegeningen

Natuurlijk is niet alles koek en ei, zijn er nog veel hobbels te nemen, is het soms ook nog heel verdrietig hier thuis (zie update), maar vandaag tel ik mijn zegeningen!

Sinds ik mijn verpletterende geheim geopenbaard heb aan mijn kinderen, sinds zij weten dat hun moeder een transman is, is alles gaan stromen. Het gaat bijna als vanzelf. Ik kan het gewoonweg nog niet bevatten…

groei doet pijn

Mijn kinderen laten hun liefde voor mij constant blijken. Mijn dochter wil alles weten over genderdysforie en transgenders en stelt heel veel vragen, Ze zegt zo blij te zijn dat er geen geheimen meer zijn. Mijn zoon zegt dat hij het allemaal niet zo erg vindt, zolang ik maar niet zijn kleding aantrek. Mijn dochter denkt haar werkstuk te gaan maken over transgenders. Ik woon nog steeds thuis, we laten de kinderen langzaamaan wennen aan de situatie. Er is rust in huis, er wordt gepraat, er zijn geen ruzie’s meer. Ik ben ontzettend trots op mijn man dat hij deze stap gemaakt heeft. We kunnen allebei laten zien hoeveel we van onze kinderen houden. Er is duidelijkheid, er is open- en eerlijkheid.

Ik slaap weer. Ik voel me energiek,  heb overzicht en kan weer dingen ondernemen. Het huishouden is eindelijk weer op orde en achterstallige klusjes pak ik aan. Ik ben weer flink aan het solliciteren en heb een freelance opdracht binnen gesleept, waardoor we weer even wat inkomsten hebben en er minder financiële druk is.

Mijn moeder zegt dat het wel lijkt dat ze nog meer van me is gaan houden. Mijn vader heeft gezegd dat hij ontzettend trots op me is. Uit onverwachte hoeken krijg ik constant steun aangeboden. Ik heb de beste vrienden en de liefste zussen.

Er is een prachtig interview met mij gepubliceerd in het AD en als klap op de vuurpijl kreeg ik gisteren bericht van het Genderteam van het VUmc dat ik ruim een half jaar eerder in behandeling ga dan gepland!!!

Het is onwerkelijk wat er allemaal gebeurd is in slechts tien dagen tijd. Van totale uitputting en wanhoop naar een situatie waarin ik me energiek voel, waarin het stroomt, waarin het geluk me toe lijkt te komen waaien. Ik voel ruimte. Ik voel de vrijheid waar ik altijd zo naar verlangde. Ik Leef!

Update

De woorden van het vorig jaar, behoren tot de taal van vorig jaar.
De woorden van een nieuw jaar wachten op een nieuwe stem.
Ergens mee eindigen, is ergens mee beginnen.

T. S. Eliot  

Omdat ik weet dat er veel mensen zijn die met me begaan zijn, even een kort bericht om jullie op de hoogte te stellen van wat er gaande is. Momenteel kan en wil ik nl. niet veel schrijven en/of contacten onderhouden op social media. Ik ben hier thuis nodig. Helemaal.

De weken voor Kerst waren loodzwaar. Het ging slecht met me. Ik was de uitputting nabij. Het leven moe. De situatie hier thuis was onhoudbaar geworden. De Kerstdagen hebben we zo goed als het kon doorgebracht met de kinderen. Het was gelukkig best gezellig. Eergisteren heb ik mijn kinderen verteld dat hun moeder een man is. Eindelijk heb ik mijn grote geheim geopenbaard aan hen van wie ik het meeste houd, mijn zoon en mijn dochter.

Het was een marathondag met veel emoties, met veel verdriet, maar ook met veel liefde. Heel veel liefde zelfs. Mijn kinderen hebben heel wijs en lief gereageerd. Ik ben hun moeder en dat zal altijd zo blijven, ook al ga ik er anders uitzien. Ze begrijpen mijn positie, maar zij begrijpen ook het verdriet en de boosheid van hun vader, die niet wil en kan accepteren wat er gaande is.

Ze begrijpen nu heel veel, waarom er steeds spanningen waren, waarom de dingen liepen zoals ze liepen. Ze vinden het heel erg dat we uit elkaar gaan, maar snappen wel dat het niet anders kan. Dat we gaan scheiden, dat vinden ze het ergste. En dat is het ook. Het is verschrikkelijk en dit hebben noch ik, noch mijn man gewild, maar het is wat ons overkomt. Dat is wreed, maar het is niet anders. We kunnen er alleen maar het beste van maken.

Vanavond, Oudejaarsavond, gaan we op verzoek van de kinderen met zijn vieren spelletjes spelen. Vanavond zijn we nog samen, Samen in ons verdriet. Samen met de liefde die we voor elkaar voelen.

Ik wens je een fijn 2014 toe, waarin je jezelf kunt en mag zijn!

Liefs,
Rick