Tagarchief: blog

Klaar!

Het is klaar.

Je raakt nooit uitgereisd, want het hele leven is één lange reis, maar dit gedeelte van mijn reis, de transitie van vrouw naar man is klaar.

Nog een paar puntjes op de i, maar dit was het dan.

Daarom ga ik per direct stoppen met mijn twitteraccount ´Eindelijk Rick´.

Dit blog laat ik voorlopig nog online staan, maar zal ik alleen gebruiken als ik nog iets te melden heb gerelateerd aan mijn transitie. Er zal best nog wel eens nieuws zijn, maar ik verwacht dat dat heel sporadisch zal zijn.

Mocht je op de hoogte willen blijven, laat dan even je mailadres achter onder het kopje ‘VOLG DIT BLOG VIA EMAIL’ rechtsboven in beeld. Heb je vragen, dan kun je me altijd mailen. Het adres vind je onder het kopje ‘over Rick‘.

Zoals ik schreef in mijn blogpost ‘Eén jaar Eindelijk Rick‘, schrijven zet voor mij dingen op een rijtje, geeft me de mogelijkheid mijn gevoelens te uiten en dient als uitlaatklep. Bovendien was het voor mij dé manier om te communiceren met de buitenwereld. Ik geniet ervan en ik schrijf ook alléén als ik de drang voel om dat te doen. Die drang voel ik nu niet meer. In ieder geval niet over het onderwerp transitie/transgenderzijn.

Het schrijven van dit blog heeft me enorm, maar dan ook enorm veel gegeven; steun, inzichten en vriendschappen. Daar ben ik heel erg dankbaar voor, maar nu is het tijd om verder te gaan.

Het is tijd voor een volgende etappe in mijn reis. Mensen die mijn verleden niet kennen hoeven niet te weten dat ik ooit gevangen zat in dat vervloekte vrouwenlijf. Niet dat het een geheim is, maar ik ga het ook niet aan de grote klok hangen. Ik wil nu gewoon Rick zijn, een man, en niet Rick, de man die ooit een vrouw was.

Vanaf heden treed ik uit de anonimiteit, want vooral daar ben ik  h e l e m a a l  klaar mee. Om verschillende redenen heb ik er toentertijd voor gekozen dit blog onder een pseudoniem te schrijven, maar nu ben ik er klaar voor; ik mag gezien worden!

Liefs,
Rick

.

.

Advertenties

Verbloemend hert

Heeeee Roos! Hoe gaat het met je? Ik moest aan je denken… Ik ben bezig met een opleiding grafisch vormgeven. (Gaaf!) Er zitten overigens best veel mensen in mijn klas die ik zo graag naar je door zou sturen!! Nogmaals dikke dank voor alles wat je in beweging hebt gebracht! Liefs, Sophie

Ik kijk verbaasd naar mijn schermpje. Sophie!!! Dát is lang geleden! Sophie was ooit een cliënt, een coachee van mij. Een van mijn lievelingetjes kan ik wel zeggen. Ik heb haar intensief gecoacht, zeker al weer vier jaar geleden. Werkelijk een prachtig traject, wat was het fijn met haar te werken. Toen ze bij me binnen kwam was ze één hoopje ellende. Ze had geen baan meer en het ging slecht met haar sport, haar lust en haar leven. Ze was topsporter en op weg één van de beste van Nederland te worden, zo niet van Europa, maar ze dreigde haar sport, haar absolute passie, aan de wilgen te hangen. Ze twijfelde overal aan.

Al vrij snel durfde ze zich aan me bloot te geven en dat was echt stoer, juist voor haar, een vrouw die het gewend was om constant over haar pijngrens te gaan, haar verstand op nul te zetten en maar door te gaan. Het was een heel gevecht, maar ze ging de confrontatie aan. Dit keer met haarzelf. Uiteindelijk kreeg ze wat ze wilde en waar ze van droomde; veel meer zelfvertrouwen, de tools om zelf verder te kunnen, een carrière als topsporter én een baan bij een werkgever die haar accepteerde met haar passie voor de sport. Ze kreeg zelfs de gelegenheid om naar trainingskampen en wedstrijden in het buitenland te gaan.  Iets wat iedereen voor onmogelijk had gehouden en men in het algemeen als een domme droom beschouwde (je kunt niet alles krijgen…). Samen maakten we het onmogelijke mogelijk.

We raken aan de praat, ze vertelt dat het goed met haar gaat, dat ze inmiddels al twee jaar geblesseerd is en grote angst had zonder sport het plezier in haar leven kwijt te raken, maar “ik ben still alive and kicking” schrijft ze. Ze heeft inmiddels een eigen bedrijf en begint nu voorzichtig aandacht te schenken aan haar creatieve kant.

Hoe het met mij gaat? Ik vertel haar dat mijn leven behoorlijk op zijn kop staat, dat ik bezig ben met een nieuwe start. Ze weet nog niet dat ik inmiddels besloten heb niet verder te willen leven als vrouw en dat ik nu helemaal man aan het worden ben. 

“Chaos… Voorloper van een nieuwe diepere harmonie.. Heeft een wijze vrouw me ooit geleerd 😉 ” zegt ze

Ik vertel haar dat ook ik de confrontatie aangegaan ben met mezelf, dat ik de moeilijkste beslissingen ooit heb moeten nemen en dat ik mijn grootste angsten heb moeten overwinnen.

“Het was tijd voor Roos” schrijft ze “wat een ballen heb je!”

Ik verwijs haar naar dit blog, zodat ze kan lezen wat er werkelijk gaande is in mijn leven. Lees mijn interview in het AD maar, zeg ik, dan is alles meteen duidelijk. Het is een tijdje stil. Dan schrijft ze:

Wat bizar dat ik dan nog schrijf dat je ballen hebt! Dat – met die woorden – zeg ik echt nooit tegen iemand. Hoe dan ook: Ik vind je een topper!!!! Wat een lef heb je! Wat schrijf je mooi en wat een heftige jaren heb jij gehad.. Oef en dan nu eindelijk het roer om gooien.. Weet zeker dat je heel veel mensen hiermee inspireert in welk lichaam ze ook zitten! 

In toeval geloof ik niet meer. Dat ze juist het woord ‘ballen’ gebruikt is niet zomaar. Een paar dagen later appt Sophie me weer. “Je hebt me geïnspireerd” schrijft ze. Ze stuurt een aantal foto’s mee van het drieluik dat ze gemaakt heeft. Verbaasd en verwonderd kijk ik naar wat ze gemaakt heeft, ze legt uit:

verbloemen

Monday

(klik op foto’s voor vergroting)

.

Verbloemend hert, in mijn herinnering ben je nog de vrouw in mooie zomerjurkjes. Hert als toegang naar je ziel. VerBloemen hoef ik je vast niet uit te leggen..

(ik droeg in die tijd inderdaad vaak een prachtige jurk met een grote bloem)

.

.

En de Blue Monday Girl vast ook niet .. 

.

.

.

.

Warm bad

.

.

En dan de laatste collage. De duik in een warm bad, want jij bent zo zeker van je zaak!

En zie je het zonlicht dat recht in d’r gezicht schijnt! De richting waar ze naar duikt om opnieuw boven water te komen!

.

.

Wat prachtig. Het raakt me dat ik haar heb kunnen inspireren en dat ze zoiets moois gemaakt heeft. Er gebeurt vervolgens iets wonderlijks. Zonder het te beseffen zet ze mij nu in beweging. Letterlijk vooral. Sport was nog altijd een moeilijk punt voor me. Ik weet dat het belangrijk is dat ik zo snel mogelijk goed in vorm ben, maar ik bleef maar uitstellen en had een extra zetje nodig. Dat heeft Sophie me nu gegeven. Sinds ons gesprek ben ik echt met sporten begonnen. Als ik nu loop, denk ik aan haar en dat afzien er nou eenmaal bij hoort. Het voelt een beetje als een wedstrijd die ik gewoon wil winnen.

Dankjewel Sophie! Mooi hoe het leven loopt en fijn dat jij mij nu wil coachen, want er komt een vervolg, ik heb Sophie nl. gevraagd me te blijven helpen. Op haar speciale manier. Ik weet dat ik niet veel nodig heb, maar af en toe dat zetje van iemand die passie vindt in de sport, dat maakt voor mij net het verschil. Op naar mijn sixpack!

Sollicileren

De financiële druk neemt toe. Ik heb momenteel geen inkomsten en geen recht op een uitkering. Gelukkig heb ik in het verleden altijd goed verdiend en kunnen sparen, maar iedere maand zie ik ons spaargeld slinken. De hypotheek en andere lasten kunnen nu nog worden betaald, maar hoe lang nog?

Mijn man is gedeeltelijk ontslagen vanwege de crisis en werkt nog maar drie dagen. Alleen kan hij de kosten niet opbrengen en dat is ook niet de bedoeling natuurlijk. Bovendien wonen we sinds anderhalve maand apart. Ik wil en moet dan ook zo snel mogelijk weer financieel onafhankelijk zijn, dat ben ik immers altijd geweest en wil ik ook altijd zijn. Dit is allemaal best eng af en toe en de reden dat ik me in mijn zoektocht naar werk heb laten leiden door angst, hoewel ik verstandelijk zo goed weet dat angst geen goede raadgever is.

Als je mij ziet, dan zie je nog steeds een vrouw. Als vrouw, als Roos, ben ik dan ook flink aan het solliciteren geslagen. Naast het solliciteren op bestaande vacatures, startte ik een campagne via Social Media (twitter, LinkedIn en blog). Lovende reacties kreeg ik op het originele blog dat ik maakte waarin Roos zichzelf presenteert om een baan te vinden. Inmiddels is dit presentatieblog al meer dan 3.000 keer bekeken. Veel mensen hebben heel enthousiast gereageerd en regelmatig hoorde ik  ‘Jammer dat ik geen werkgever ben, die Roos, die zou ik zo in dienst nemen!’

Echter… geen enkele reactie van potentiële werkgevers. Zelfs niet voor informatie. Bewijzen kan ik het natuurlijk nooit, maar toch geloof ik hierin, onbewust moet men aanvoelen dat er iets niet klopt aan Roos. Ik moet toegeven, al die tijd voelde ik me niet goed bij dat blog, bij mijn CV en bij mijn LinkedIn pagina. Je ziet Roos, maar ik ben Rick (aan het worden). Dat staat echter nergens en dat voelt voor mij niet zuiver. Het voelt niet open en eerlijk en dat is juist de weg die ik ingeslagen ben, anders verloochen ik mezelf weer. Mijn hele leven ben ik niet open en eerlijk geweest, onbewust vaak, dat wel natuurlijk, maar toch, IK WIL DAT NIET MEER!

Iedere keer moest ik me er toe zetten, toe dwingen eigenlijk om te twitteren, te solliciteren en om mezelf te promoten als Roos die een baan zoekt. Vaak kon ik het niet eens opbrengen. Het voelde voor mij gewoon niet goed. Dit ben ik niet meer en ik ben trots op wie ik nu ben en op de weg die ik nu al heb afgelegd. Hierdoor was de campagne dan ook niet constant, wat wel een voorwaarde is voor succes. Tegelijkertijd die rotstem in mijn hoofd; ik heb inkomsten nodig en als ik zeg dat ik een transman ben, midden in zijn transitie nog wel, dan kan ik het helemaal schudden. Over een half jaar gaat mijn uiterlijk namelijk door de hormoonbehandeling langzaamaan veranderen.

Ik sprak hier met verschillende mensen over en die raadden me aan er niet meteen over te spreken, dat hoeft toch helemaal niet? Nee, dat hoeft ook niet, wettelijk hoeft het niet, maar zij weten niet hoe dit voelt bij mij en bovendien hoe zou jij je voelen als werkgever? Je neemt iemand aan en na drie maanden zegt hij/zij dat er nog wel even een puntje is om te bespreken? Dan voel je je toch genaaid? Of niet soms? Zo modderde ik maar aan, het voelde niet goed, maar het kon toch niet anders? Ik moest toch gebruik maken van mijn netwerk? Het zou toch stom zijn kansen te laten liggen? Deuren te sluiten?

Toen kwam die vacature voorbij voor een parttime Office Assistant bij een gerenommeerd trainingsbureau gespecialiseerd in veranderingsprocessen (!). Bij hun rijtje van waarden op nummer één en twee open- en eerlijkheid (!). Meteen dacht ik, als ik bij dit bedrijf mezelf niet zou kunnen zijn, dan weet ik het helemaal niet meer. Op zich was de functie onder mijn niveau, maar dat vond ik nu niet belangrijk. Deze baan bood me alles wat ik me nu kan wensen; mezelf zijn, voorzien in mijn basisbehoeftes en genoeg tijd over hebben om een bedrijfsidee te ontwikkelen voor een nieuwe onderneming, want het ondernemersbloed kruipt waar het niet gaan kan. Bovendien hadden ze wellicht gebruik kunnen maken van mijn jarenlange ervaring als coach en trainer, want als je iemand zoekt die wat weet van veranderingsprocessen, dan ben ik het wel (haha). Op deze manier zou ik mijn transgender zijn in kunnen zetten als een voordeel. als een enorme toegevoegde waarde (!).

Mijn hart ging er werkelijk sneller van kloppen en binnen tien minuten schreef ik een open en eerlijke sollicitatiebrief recht vanuit mijn hart. In mijn brief schreef ik nog niet dat ik een transman ben aan het begin van mjjn transitie, maar ik liet wel doorschemeren dat er iets speelde in mijn leven dat ik graag in een persoonlijk gesprek wilde toelichten. Later hoorde ik dat ze 150 sollicitatiebrieven hadden ontvangen, maar mijn brief werd eruit gepikt. Ik kreeg de kans mijn verhaal te doen!

En dat deed ik. Met verve kan ik wel zeggen. Ik voelde me sterk en stevig. Ik kon mezelf zijn. Ik kon zonder problemen mezelf verkopen. Wat voelde dat goed! De baan heb ik uiteindelijk niet gekregen omdat ze op zoek waren naar iemand die zich in ieder geval drie tot vijf jaar wilde vastleggen en dat wilde ik niet, daarover moest ik ook eerlijk zijn vond ik. Het was echt heel jammer, maar toch heb ik er een heel goed gevoel aan overgehouden, eindelijk had ik weer echte kracht gevoeld. Een mooie les.

Zo’n mooie les zelfs dat ik daarna besloten heb het twitteraccount van Roos te stoppen en mijn zoektocht naar werk op een andere manier voort te zetten (hierover snel meer op dit blog). Ik ben Rick en ik ben zoals ik ben. Zo ga ik me presenteren. Open en eerlijk en meer dan ooit van waarde voor een werk- of opdrachtgever.

PS De baan kreeg ik dus niet, maar ik kreeg wel een training aangeboden!
Echt een ontzettend aardig gebaar en ik ben daar ook zeker dankbaar voor,  maar het is eigenlijk wel heel komisch. De aangeboden training heet ‘Ontdek en overwin je angst en kies voor jezelf’
LOL, geloof niet dat ik die training nodig heb, maar mochten ze me ooit in willen huren als ervaringsdeskundige/trainer op dit gebied, dan ben ik beschikbaar. Per direct!

Eén jaar Eindelijk Rick

Precies een jaar geleden schreef ik de eerste zinnen op dit blog. Ik had mijn man drie maanden daarvoor verteld dat ik het vechten moe was, dat ik niet meer verder kon en wilde leven als man in een vrouwenlijf en dat ik eindelijk wilde gaan leven zoals ik werkelijk ben. Met alle consequenties van dien, want ik vermoedde dat mijn man dat niet zomaar zou accepteren. Een vermoeden dat helaas maar al te waar geworden is.

Ik had drie dingen voor ogen met dit blog; communiceren met mijn man (want praten lukte niet of nauwelijks en schrijvend kan ik mijn gevoelens wel goed uiten), in contact komen met andere transgenders (ik was namelijk nog nooit andere transmannen of -vrouwen tegengekomen) en eventueel nog wat feedback ontvangen van andere mensen. Het was echter nooit mijn uitgangspunt om veel lezers te trekken of om te trakteren op literaire hoogstandjes.

Dit blog is van en voor mij, voor Rick, want schrijven zet dingen op een rijtje, geeft me de mogelijkheid mijn gevoelens te uiten en dient als uitlaatklep. Ik geniet ervan. Ik schrijf ook alleen als ik de drang voel om dat te doen. Heb dan ook geen idee hoe lang dit blog nog zal blijven bestaan, het is echt voor mezelf. Een puur egoïstische daad zou je het kunnen noemen (ja, ik leer het al!).

Nog steeds kan ik het niet helemaal bevatten wat een jaar bloggen en twitteren als ‘Eindelijk Rick’ me heeft gebracht. Zoveel mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in mijn verhaal, zoveel reacties en zoveel steun. Sommige volgers die het aanvoelden wanneer ik het heel moeilijk had en me onverwacht privé-berichtjes stuurden om me een hart onder de riem te steken. Mensen die me (virtuele) cadeautjes stuurden in de vorm van humor, muziek, gedichten, quotes en foto’s. Volgers die ik ook IRL ben gaan ontmoeten. Transgenders die spontaan hun ervaringen met me deelden. Een twitteraar die me zelfs geheel belangeloos haar huis aanbood, zonder dat ze me ooit gezien heeft, Te veel om op te noemen. Het is werkelijk hartverwarmend en het heeft me enorm gesteund en gesterkt.

Geregeld zeiden mensen me “ik wou dat ik je kon helpen, maar ik kan slechts met je meeleven en je sterkte wensen”, maar juist al deze twitter- en blogvolgers hebben me gesterkt. Iedere kleine geste rechtstreeks uit het hart van iemand, ook al kende ik hem of haar nauwelijks ís groots, is een steentje dat heeft bijgedragen aan mijn succes, aan het volbrengen van dit barre gedeelte van mijn reis. Menselijke warmte, ook al is het virtueel, is altijd heel waardevol en ik ben ontzettend dankbaar dat ik dat heb mogen ontvangen.

Dat ik met dit blog ook andere mensen blijk te inspireren, dat vind ik werkelijke prachtig, maar is nooit mijn uitgangspunt geweest en is het nog steeds niet. Wel kom ik steeds meer tot de ontdekking dat dit blog eigenlijk gaat over ‘het jezelf worden en zijn’. Dat ik een transman ben is bijzaak.  Ontzettend veel mensen worstelen op allerlei verschillende manieren met het zichzelf kunnen zijn. Te pas en te onpas wordt er geroepen “Je moet gewoon jezelf zijn en je hart volgen!”, maar zeg eens heel eerlijk hoeveel mensen doen dat werkelijk? En jij, jij die dit nu leest, ben jij gewoon jezelf? Gewoon jezelf zijn is namelijk helemaal niet zo gewoon.

Gewoon jezelf zijn betekent je gevoel toelaten (inderdaad de fijne én de nare gevoelens), luisteren naar jezelf (veel moeilijker dan je denkt, omdat je vaak niet eens weet dat er iets te luisteren valt), je werkelijke behoeftes leren kennen (een hele klus), ontdekken, herkennen, erkennen, in je valkuilen stappen, er weer uit klimmen (en er vervolgens wéér invallen), experimenteren, angsten overwinnen, de confrontatie met jezelf aangaan, vallen en weer opstaan. Gewoon jezelf zijn kan alleen wanneer je jezelf accepteert en je van jezelf houdt, helemaal zoals je bent. As it is in heaven!

Openheid

twitter

Op 3 juli kwam er een tweet voorbij over openheid op twitter (en in blogs). Al een tijdje ben ik een beetje aan het worstelen met mijn blog. Er gebeurt ontzettend veel in mijn leven, maar heel veel dingen laat ik niet zien. Niet dat dat moet, maar ik denk wel dat openheid me uiteindelijk meer kan brengen en dat ik met openheid vooral veel meer kan bieden.

De tweet van Gré deed me besluiten om nog meer open te zijn. Maar ja, zeggen is makkelijker dan doen. Er gebeurt zoveel dat ik niet goed weet hoe het aan te pakken. Wat me bijvoorbeeld tegenhoudt is dat ik niet alleen over moeilijke zaken wil bloggen. Niet alleen over verdriet, over pijn en over moeilijke dingen, maar vooral ook over leuke zaken. Ik wil niet alleen maar zware onderwerpen behandelen, maar de laatste weken is dat wel wat er is en dan lukt het me niet om een frivool blogje te typen, terwijl ik wel zou willen laten zien dat het niet alleen maar kommer en kwel is.

Ik merk dat ik toch ergens bang ben om mensen te vervelen met mijn ‘problemen’, terwijl ik uit ervaring weet, van andere bloggers die heel persoonlijk bloggen, dat dat helemaal geen probleem is en zelfs een enorme meerwaarde heeft. Je kwetsbaar opstellen is juist heel krachtig.

Vandaag is de eerste dag van meer openheid en ik ga het anders aanpakken. Vanaf nu meer blogs, maar ook hele korte. Ik wil laten zien waar ik tegen aanloop tijdens mijn reis naar mezelf, want wie maakt deze reis nou eigenlijk niet? Ik zal vaker gewoonweg mijn gedachten en gevoelens de ether in slingeren. Het hoeven geen prachtige afgeronde verhalen te zijn. Jullie mogen me zien twijfelen, piekeren of huilen en ja, ook de vreugde- en geluksmomenten zal ik jullie niet onthouden.

Sandra reageerde heel mooi op mijn Over Rick pagina: “Wat schrijf je prachtig en wat zijn je verhalen herkenbaar. De onontkoombaarheid van het jezelf mogen/moeten zijn en je verhouden tot hen die je liefhebt. Deze zin koester ik, want daar draait het om op deze reis en op mijn blog. Dat is eigenlijk de rode draad.

Ik hoop jou te kunnen inspireren ‘op jouw reis naar jezelf mogen/moeten zijn’ door mijn ervaringen, mijn verhalen, mijn twijfels, mijn pieken en mijn dalen met je te delen. Hoewel je zelf moet lopen is samen reizen vaak zoveel aangenamer.