Tagarchief: balans

Het klopt!

Na ruim twee maanden gebruik van T …

Ja, je leest het goed, om precies te zijn is het vandaag, 15 december, mijn 71e dag aan de T (testosteron). De laatste blogs heb ik geschreven met terugwerkende kracht omdat ik om verschillende redenen niet in staat was om eerder te schrijven. Eén ervan was dat ik in de gevoelloze fase gewoonweg niet kon communiceren en niet wilde communiceren. Die fase heeft overigens niet al te lang geduurd gelukkig.

lege tube TIn een woord: FANTASTISCH!

Het klopt. HET KLOPT!!! Het lijkt wel of alles nu op z’n plaats valt en ik nu krijg wat ik mijn leven lang ongemerkt miste. Heel bijzonder wat het juiste hormoon in een lichaam teweeg kan brengen. Ik voel me zó ontzettend goed, kan niet anders zeggen en dat is nu al ruim een maand zo. Heb een enorme rust in mijn hoofd, voel me stevig en in balans. Ik voel me ik.

Het was even behoorlijk schrikken toen ik me letterlijk en figuurlijk zo gevoelloos voelde, maar tegelijkertijd vertrouwde ik er ook op dat het wel goed zou komen. Ik wilde gewoon even met rust gelaten worden en niemand  die zich er tegen aan zou bemoeien en inderdaad, het is gebleken, het had gewoon even tijd nodig. Ik moest even wennen, me even resetten. Zoiets.

Sandra, die het tegenovergestelde proces meemaakt zegt het mooi: “Nuchterder. En wat meer seks door mijn lijf.” Gevoelloos ben ik zeker niet meer. Het voelt vooral puur en natuurlijk. Niets gemaakts meer. Rust in mijn hoofd. Een twittervriendin voegde mooi toe in een DM: “mannen voelen een boel dingen heel anders (aan) ja; maar een verarming is ’t niet echt….eerder een “niet druk maken over onbelangrijke dingen” (waar vrouwen nogal eens een overdreven punt van maken 😉 ) …” Heel raak verwoord door haar.

En dan de lichamelijke veranderingen. Ik vind het echt bizar. In zo’n korte tijd zo veel verandering. Dat had ik niet verwacht, nadat ik de informatie van de Genderpoli had gelezen. Zoals ik al schreef in mijn vorige blog ‘Klootzak’, DIRECT effect; grotere  en hardere spieren en een betere conditie. En dat is fijn, dat je meteen al merkt dat er iets gebeurt. Ik had gehoord van een andere transman dat het allemaal heel lang duurt, bij mij dus niet. Zo zie je maar weer, iedereen is anders en uitzonderingen bevestigen de regel.

Dames, om jullie even jaloers te maken (ja, echt leedvermaak): Ik ben in iets meer dan twee maanden bijna geheel van de cellulitis af! Geen putjes meer in mijn benen. Daarnaast ook geen meezwabberend vel meer onder mijn bovenarmen als ik zwaai. En wat ben ik trots op mijn spierballen.

Niet fraai om te zien, maar wel te zien (maar ik kijk er toch niet naar en ze gaan er te zijner tijd af) mijn tieten worden ook al slapper. Mannen hebben nu eenmaal minder vet. Straks cup E theezakjes denk ik. Gruwel.

En… ook heel geestig… Mijn spijkerbroek staat niet meer gespannen over mijn billen. Net onder mijn billen heb ik nu een klein beetje lubberende stof, wat je zo vaak ziet bij mannen. Van volle vrouwelijke billen naar een afgeplat achterwerk. Haha, ik ben er blij mee!

 

Advertenties

Balans

Ik maak de balans op. Vijf dagen geleden ben ik uit huis vertrokken. Tijdelijk weg bij mijn man, mijn zoon en mijn dochter. Vier nachten in een vreemd huis, in een vreemd bed, in een huis dat geen thuis is.

Bij het afscheid van mijn gezin doe ik stoer en vrolijk, we hebben verteld dat ik een tijdje ga logeren in het huis van K., die op vakantie is. Het is belangrijk dat ik zo snel mogelijk een nieuwe baan of meer werk vind en thuis kan ik me niet goed concentreren. Geen leugen, maar niet de hele waarheid. De kinderen hebben er nog geen idee van dat ik in transitie wil, dat ik niet langer meer wil leven met mijn vrouwenlijf. Ik vertrek omdat mijn man en ik een time-out nodig hebben, anders gaan we er aan onderdoor.

De kinderen snappen het. Mijn zoon zegt dat het een goed idee is, “Je hebt ruimte nodig mama!” Ik ben verbaasd over zijn wijze opmerking. Hij voelt het haarfijn aan. Mijn dochter moet een beetje huilen, “Ik zal je missen mam!”

Aan het einde van de straat, als ik uit het zicht van de kinderen ben, stromen de tranen over mijn wangen. Ik voel me opgelucht en kloten tegelijk. Dit moet. Dit kan niet anders, maar het idee de aankomende week wakker te worden zonder mijn kinderen voelt als een open wond waar citroen in gedruppeld wordt.

Na mijn vertrek heb ik meteen een afspraak bij een cliënt, een fijne afleiding. Verstand op nul en gaan met die banaan. Dat lukt me goed. Als ik drie uur later het logeerhuis binnenkom is de confrontatie daar. Een donker en vreemd ruikend huis, onvindbare lichtknoppen, maar vooral een kille sfeer. Ik loop wat doelloos rond. Probeer mijn draai te vinden, maar vind die niet. Vraag me af hoe ik het hier uit kan houden. Huilend val ik in het vreemde bed in slaap. Mijn eigen kussen, dat ik meegenomen heb van huis, is het enige dat vertrouwd aanvoelt.

Slapen gaat niet zo best die eerste nacht, vooral omdat ik moet wennen aan het bed en omdat ik nog wat verkouden ben. Desondanks ontspan ik steeds meer en sta ik best relaxed op de volgende ochtend. Ik besef ineens goed dat ik nu echt tijd en ruimte voor mezelf heb. Dat is ongekend. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Ik ben nog nooit langer dan een nacht zonder mijn kinderen geweest en eigenlijk heb ik altijd wel iemand om me heen gehad.

Dit is belangrijk, van levensbelang, schiet het plotsklaps door mijn hoofd. Ik moet dit ervaren, ik moet ervaren wat het is om helemaal alleen te zijn. Ik moet niet bang zijn. Ik moet het gewoon laten gebeuren. Van te voren had ik nog gedacht dat ik af zou gaan spreken met vrienden of met mijn zussen, maar nu merk ik dat ik dat vooral niet moet doen. Deze tijd is voor me, myself and me.

En zo is het gegaan. Het is nu dag vijf en ik heb nog niemand gezien, alleen in de supermarkt, maar dat telt niet vind ik. En ik wil ook niemand zien. Alleen mezelf. En die zie ik. En hoe! Die zie ik echt. En ik voel me fijn. Met mezelf. Met mijn eigen ik. Mijn echte ik, helemaal Rick. Eindelijk.

Ik vind het best lastig uit te leggen wat er nou precies gebeurd is en gisteren voelde ik me haast schuldig om het geluksgevoel dat ik momenteel voel. Soms voel ik me gewoonweg overdonderd en begrijp ik niet dat dit kan. Ik heb nog nooit in mijn leven zo’n rust ervaren. Het is stil in mijn hoofd! Nu ik dit schrijf biggelen de tranen over mijn wangen. Van ontroering. Van ongeloof. Van geluk. Het is stil en ik voel ruimte. Het is zo leeg in me dat het vol is.

Ik ben hier alleen en ik zie en voel mezelf zoals ik ben. Vrij, ongedwongen en in rust. Er zijn geen mensen om me heen die me niet zien zoals ik ben of die me niet willen of kunnen accepteren. Er wordt niet op me ingepraat en ook mijn stem is er niet. Niet die stem in me die brult “ik kan zo niet verder, ik wil de waarheid op tafel, ik word gek van deze poppenkast, ik wil uit de kast.”

Natuurlijk mis ik de kinderen enorm, maar de ondraaglijke verscheurende pijn die ik verwachtte is er niet. Ik voel me echt heel goed. Ik slaap goed, ik adem dieper, mijn borstkas lijkt veel breder, ik voel me ontspannen, ik barst van de energie. Nooit was ik alleen, maar zo vaak voelde ik me eenzaam en alleen. Nu ben ik alleen, maar ik voel me niet alleen. Ik heb genoeg aan mezelf.

DE DEURBEL…

Tot hier had ik geschreven toen de bel ging. Mijn man staat voor de deur met onze zoon. Mijn zoon huilt. Hij mist me verschrikkelijk. Mijn moederhart breekt. Ik neem hem in mijn armen, troost hem, knuffel hem, stel hem gerust. We spreken af dat ik even mee ga naar huis. Ik eet wat met ze mee, help met huiswerk en breng de kinderen naar bed. Heerlijk is het om weer even bij ze te zijn, ze te voelen, naar ze te luisteren en ze te knuffelen.

Maar ook, ik voel meteen weer de druk en de onrust. Mijn man die opnieuw aandringt om alles bij het oude te laten. De stilte in mijn hoofd is abrupt verstoord. Als door een straaljager die laag over de vredige heide raast.

Ik heb wat te verwerken. Ik ben weer uit balans.