Tagarchief: baan

Gedwongen vakantie

Gedwongen vakantie.
Ik zit namelijk weer zonder werk.
Luister en huiver.
En juich!

Zoals ik schreef in mijn blogpost One of the boys was het me gelukt om (zo goed als) passabel een baan te verwerven. Ik was de koning te rijk. Weg dat afschuwelijke ‘zwaard van Damocles’ dat financiële onzekerheid heet. Met recht een nieuwe start. Eindelijk h e l e m a a l Rick.
Wat een geweldige overwinning. 

Vol goede moed en met alle inzet van de wereld startte ik de interne opleiding die nodig was om deze job uit te kunnen voeren. Een gedegen voorbereiding was nodig, ik moest veel parate kennis hebben en uitgebreide protocollen uit mijn hoofd leren. Veel stampwerk dus, maar ik zou dit varkentje wel even wassen.

Jezus, wat viel dát tegen. Ik werd overladen met informatie, had lange trainingsdagen, onregelmatige werktijden (vaak om 04.30 op), veel reistijd en al voel ik me piep en vol energie, ik merkte toch wel dat ik geen achttien meer ben. Ik liet me daar echter niet door ontmoedigen, al was het behoorlijk uitputtend en soms nogal frustrerend.

Na twee weken opleiding kreeg ik plotseling een telefoontje van een oude werkgever waar ik nog een sollicitatie had lopen, maar eigenlijk niet meer aan gedacht had. Vorig jaar had ik daar heel graag willen beginnen, maar ik werd tweede na een intensieve sollicitatieprocedure en het was toen best een hele dobber om dat te verwerken (lees: ik was hevig teleurgesteld en tegen het depressieve aan). Ik werd uitgenodigd voor een open dag om het bedrijf te leren kennen en door middel van speeddates kennis te maken met enkele werknemers. Daar ik het bedrijf al ken, ik had daar immers al negen maanden ingevallen wegens ziekte, deel ik mee dat ik zeker interesse heb om te solliciteren, maar nu geen tijd vrij kan maken voor zo’n dag. Ik heb nu namelijk zo goed als zeker een baan en daar moest ik het natuurlijk nog maar zien. Bovendien, wat zouden mijn kansen nu zijn? Ik schatte ze niet zo groot in met zoveel concurrentie en bij een andere directeur die ik wel eens gezien had, maar niet echt kende.

Gelukkig was mijn afwezigheid op die dag geen reden voor de directeur om me niet uit te nodigen voor een persoonlijk sollicitatiegesprek. Ondertussen ging mijn opleiding natuurlijk gewoon door. Het bleef enorm bikkelen en afzien. Gelukkig hadden ze zelf wel gezien dat het allemaal te intensief was en ik kreeg toestemming om het examen uit te stellen. Ze waren ervan overtuigd dat ik deze functie aankon, maar het was gewoon allemaal te veel in zo’n korte tijd en er waren een aantal zaken die niet goed liepen. Door technische problemen was het o.a. niet mogelijk om goed te kunnen oefenen in een proefsituatie met de systemen die je wel feilloos onder de knie moest hebben.

Vooral nieuwsgierig ga ik op sollicitatiegesprek. Als man naar binnen bij een organisatie die ik twee en een half jaar geleden als vrouw verlaten had, al worstelde ik toen wel enorm met mijn identiteit en was de geest uit de fles, al hadden ze daar geen weet van. Eigenlijk dacht ik dat ik geen schijn van kans maakte voor deze functie, hoewel ik hem al eerder bekleed had. Dat was immers bij die andere directeur en er waren stapels met sollicitatiebrieven ontvangen van goede kandidaten. Maar wat maakte het ook uit, ik had niets te verliezen en had toch al een baan. Alleen nog even dat examen dan. Ik wist dat het moeilijk zou zijn en dat het percentage afvallers bijna 50% was, maar ik schatte mezelf zeker in staat het goed af te ronden, wat mijn opleiders overigens ook beaamden.

Het sollicitatiegesprek verliep werkelijk geniaal. Er was een enorme klik tussen deze directeur en mij en we zaten totaal op één lijn. De functie was nog veel leuker dan ik had gedacht omdat ze liet doorschemeren dat er ook allerlei andere mogelijkheden voor me zouden zijn bij een nieuw te openen vestiging. Ik zou aan het werk gaan in een geheel nieuw te formeren team dat met heel veel zorg door haar was samengesteld met een visie waar ik helemaal achter sta. Superenthousiast en met een heel goed gevoel verliet ik het gesprek. Wow, hier was ineens een andere optie ontstaan, dat kon haast niet anders. Straks zou ik nog kunnen kiezen uit twee banen! Eigenlijk drie, want mijn werkgever van het afgelopen jaar belde me ook of ik nog terug wilde komen, maar dat vond ik minst interessante optie.

Drie dagen daarna het verlossende telefoontje. “Geen enkele twijfel, ik wil jou in mijn team!” zegt mijn nieuwe directeur. Ik spring een gat in de lucht, deze baan past veel beter bij me, is voor langere tijd, misschien t.z.t. wel voor vast en biedt meer mogelijkheden voor de toekomst. Bovendien dicht bij huis en ideaal te combineren met de schooltijden van mijn kinderen en eventuele andere zaken die ik wil gaan ondernemen. Ongelooflijk hoe dingen dan ineens kunnen gaan lopen. Je hebt niets en dan ineens de keus uit drie banen en de leukste en de beste in the pocket.

De ingangsdatum van deze baan echter pas per 1 oktober, misschien zelfs later, maar dat maakte me niet zo uit. In de tussentijd had ik natuurlijk die andere baan. Alleen nog even dat examen dan. Maar dan gebeurt er wat ik nooit verwacht had. Ik zak voor het examen. Als een baksteen. Niet eens een herkansing. Van de één op de andere dag sta ik op straat, want zo werkt dat als je via een uitzendbureau wordt geplaatst. Ik kan het niet geloven. Moet minstens vier dagen als een halve mongool met open mond rond hebben rondgelopen. Nog nooit ben ik gezakt voor een examen. Nog nooit ben ik ontslagen vanwege ondermaats presteren. Nu dus wel. Ik baal als een stekker. Hoe kon dit gebeuren?

Natuurlijk heb ik  g o d z i j d a n k  een betere baan in het verschiet, maar dat wil wel zeggen dat ik minstens drie maanden geen inkomsten heb als ik niets anders vind in de tussentijd. Dat wordt dus wederom interen op mijn spaargeld. Balen. Na een dag of vijf lukt het me echter om de situatie te accepteren zoals die is en de voordelen ervan in te zien. Ik ben nu vrij. Voor het eerst in jaren ‘moet’ ik niets en heb ik geen druk van per se moeten solliciteren, van psychologische tests, van lichamelijke onderzoeken, van operaties, van herstel, van wat dan ook…
lekker-lanter-fanten-CoachSander.nl_Wat een ruimte,
wat een rust,
wat een vrijheid.
Wat een cadeau!

Zo zie ik het dan maar. Ik heb vervolgens een heerlijke twee weken bijna fulltime met mijn kinderen voordat ze vijf weken naar het buitenland vertrekken om de zomer door te brengen bij mijn ex-schoonfamilie. We genieten. Het is echt heerlijk. Quality time met een hoofdletter. Wat ben ik dankbaar voor deze extra tijd zo samen, helemaal nu ze zo lang weg zijn.

Later analyseer ik wat er precies gebeurd is. Hoe dat examen ging. Ik was haast niet zenuwachtig, daar lag het dus niet aan, maar alles wat mis kon gaan ging mis. Ook wat nog nooit eerder mis ging. Het was een praktisch examen en zelfs het inloggen in het systeem ging niet goed. Een enorme blonde actie, want hoe kan zoiets nou mis gaan? Gewoon computer aandoen met wachtwoorden. Vijf schermen dat wel, maar toch? Zou ik onbewust aangestuurd hebben op deze mislukking? Ik zal het nooit weten, maar vreemd is het allemaal wel. Zoiets heb ik echt nog nooit meegemaakt.

Het resultaat is nu dus dat ik gedwongen vakantie heb, waarin ik tijd heb om te lanterfanten, te lanterfanten en te lanterfanten, de kamers van mijn kinderen te schilderen, af te spreken met vrienden, te sporten (ja, ik ben er weer mee gestart), te lezen, te schrijven en vooral te genieten. Een ongekende weelde en misschien is dat wat ik eigenlijk wel heel erg nodig had na al deze jaren van kei- en keihard vechten om te komen waar ik nu ben.

En  mijn nieuwe baan? Weer een meevaller, die start eerder.
Hoogstwaarschijnlijk per 1 september aan de slag. Het kan niet beter.

.

.

.

Advertenties

One of the boys

23 april – De slapeloze nacht

Sinds ik testosteron gebruik, zeven maanden nu, slaap ik als een blok. Een geweldige bijwerking kan ik wel zeggen, het is een weelde zoveel slaapgenot te ervaren na jaren en jaren van belabberde nachten. De nacht van 23 april kon ik de slaap echter niet vatten. Heel vreemd. Ik ben het gewoon niet meer gewend.

Uiteindelijk stond ik maar op en ben ik wat gaan surfen op het net en, toeval bestaat niet, ik zag een droom van een vacature, die ik anders zeker niet gezien zou hebben, want eigenlijk geloof ik op mijn leeftijd niet meer zo erg in het schrijven van brieven. Netwerken heeft veel meer zin en is veel effectiever.

Omdat ik van het enthousiasme toen helemaal niet meer kon slapen, heb ik er om 4 uur ’s nachts een brief uit geknald, want als je iets echt wilt, dan is het geen enkel probleem om daar een motivatie voor te vinden. Daarna toch nog even lekker geslapen.

Dezelfde dag nog word ik gebeld door het Uitzendbureau; “We willen graag kennis met je maken, alleen wordt alles geregeld vanuit Utrecht, wel wat ver voor jou, je kunt hier langs komen, maar we kunnen de sollicitatie ook telefonisch doen hoor!” “Geen probleem” hoor ik mezelf meteen zeggen “ik kom wel langs, ik wil de kans op slagen zo groot mogelijk maken, want deze functie interesseert me echt enorm!”

Razendsnel heb ik me bedacht dat het belangrijk is dat ze me zien, op die manier kan ik eventuele vooroordelen over transseksuelen meteen van tafel vegen. Ik weet dat als men mij ziet ik vertrouwen geef en uitstraal, want weet ik veel wat ze denken, misschien wel dat ik er raar uit zie, dat ik psychisch in de knoop zit of wat dan ook. Ik moet grinnikend meteen denken aan wat een collega met verbazing uitriep nadat ik uit de kast was gekomen voor de hele afdeling tegelijk “Oh, maar jij bent helemaal niet zielig en zo vol met leven en met zin om er wat van te maken, wat bewonder ik jou!”

28 april 2015 – De intake

Met mijn gloednieuwe paspoort met de felbegeerde M en mijn oude diploma’s meld ik me ruim op tijd bij het Uitzendbureau. In de bevestigingsmail stond dat ik mijn diploma’s mee moest nemen. Indien dat niet zou kunnen had ik dat van te voren moeten melden. Blijkbaar vinden ze diploma’s erg belangrijk dacht ik. Op mijn diploma’s staat echter mijn vrouwennaam. Ik verwachtte dus dat er gesproken zou gaan worden over mijn transgender-zijn. Leek me ook wel logisch nog in dit stadium  van mijn transitie. Als ik me heel mannelijk kleed met een overhemd in blauwtinten die me wat stoerder maken, dan word ik tegenwoordig meestal met meneer aangesproken. Kleed ik me uniseks, dan is er twijfel en wordt het vaak toch nog mevrouw. Kapsel en kleding zijn in deze fase van mijn transitie heel belangrijk. Ik heb wel het geluk dat mijn stem weer behoorlijk zwaarder is geworden de afgelopen week.

Het gesprek begint heel relaxed. Ik moet me legitimeren, ze maken kopieën, ze vullen al mijn gegevens in. De rest van het gesprek gaat ook heel soepeltjes, er worden veel vragen gesteld en ik geef gemakkelijk antwoord. Wel vraag ik me af of de meneer van het Uitzendbureau niets ziet of vermoedt? Voor ik het weet zijn we vijf kwartier verder en om mijn diploma’s wordt niet gevraagd. Ik heb helemaal niet hoeven spreken over het feit dat ik een transman ben! Geen uitleg, geen vragen, geen gedoe… huh?? Ik kan het eigenlijk nog maar nauwelijks bevatten. Achteraf snap ik het eigenlijk ook wel, ze verwachten een man, je stelt je voor als een man, in je paspoort staat man en dan ben je het ook gewoon. En dat ben ik ook. Ze kunnen hoogstens denken wat een vreemd ventje, maar dat kan me geen bal schelen, ik had dit alleen nog niet verwacht. Wat kan het leven toch weer verrassend lopen.

Een half uur later zit ik trots als een pauw in de trein op weg naar huis. Jéeee, ik was gewoon Rick. Ik heb een glimlach van oor tot oor. Dan komt er een meisje van een jaar of twaalf naar me toe en vraagt: “Meneer…. uhhhh….. mevrouw, mag ik u iets vragen?” “Maar natuurlijk” zeg ik brullend van de lach.

7 mei 2015 – De sollicitatie

Het was spannend, maar op 1 mei hoor ik dat ik voorgesteld zal worden aan mijn mogelijke nieuwe werkgever. Ik ben door het dolle heen. Het is me gelukt om naar de volgende ronde te gaan en nog wel als Rick, als man en niet als transman. Van de 150 kandidaten zijn er nog twaalf kandidaten over voor acht werkplekken door heel Nederland. In mijn regio zijn er twee plekken voor drie voorgestelde kandidaten. De week duurt heel lang, ik weet dat ik een behoorlijke kans maak, maar ik heb de job nog niet, hoewel ik er een enorm goed gevoel bij heb.

Alle overgebleven kandidaten worden ontvangen in een rommelig zaaltje. We krijgen plenair extra informatie over de functie en over het bedrijf, we krijgen een bedrijfsfilm te zien en we vertellen allemaal iets over onszelf. Van mijn fobie voor voorstelrondjes is niets meer over. Daarna hebben we allemaal, één voor één, een speeddate van tien minuten met twee leidinggevenden. In die tien minuten moet je jezelf verkopen.

Ik ben als een van de laatsten aan de beurt. Van zenuwen geen sprake en ik sta versteld van de antwoorden die ik geef. De dag ervoor heb ik bewust besloten me niet voor te bereiden op het gesprek en te vertrouwen op mezelf en op wat er zou komen. Je kunt toch nooit alle vragen voorbereiden en eigenlijk alleen maar jezelf zijn.

Ik heb het gevoel dat het eigenlijk niet meer mis kan gaan, maar mijn god wat spannend nog. Het is nu wachten tot morgenochtend. Doordat deze hele sollicitatiemarathon nogal uitgelopen is, worden we niet dezelfde middag, maar pas de volgende ochtend gebeld met het verlossende woord. Job or no job. Sowieso ben ik tevreden. Veel beter had ik het niet kunnen doen en ook nu was ik gewoon Rick en niet Rick met al dat transgendergedoe, wat ontzettend heerlijk, wat een bevrijding.

Op het station koop ik een broodje. Eerder die dag kon ik niet veel door mijn keel krijgen en ik scheur nu van de honger. “Alstublieft mevrouw!” zegt de donkere meneer vanachter de toonbank, terwijl hij me het wisselgeld terug geeft. Ik kijk hem aan en moet wederom vreselijk lachen “Mevrouw???”  Tsja… wat maakt het ook uit. Het is allemaal slechts een kwestie van tijd en de testosteron zal nog veel van zijn werk gaan doen.

8 mei 2015 – De verlossing

Ondanks de spanning slaap ik goed en kan ik rustig wachten tot de volgende dag 10:00 uur. Dan slaan de zenuwen ineens heftig toe. Het zal nu niet meer zo lang duren denk ik. Ik speel een spelletje Risk met mijn kinderen die vakantie hebben. Een welkome afleiding want mijn hart klopt ondertussen in mijn keel. Dan, om 10:40 uur, gaat de telefoon. Ik spring omhoog, mijn kinderen gillen “Daar is ieeeeeeeeeeeeee!”

“Positief nieuws Rick!” hoor ik aan de andere kant van de lijn, er ontsnapt een harde “YESSSS!!!!!” terwijl ik mijn vuist bal. Ik ben één van de vijf mensen die aangenomen is, dus niet eens één van de acht. De verdere gang van zaken wordt besproken en hoewel ik heel serieus antwoord geef, sta ik ondertussen te dansen, of beter gezegd op een idiote manier te draaien met mijn onderlijf. Mijn zoon en dochter, allebei pubers, schamen zich rot, dat blijkt uit alles, ze houden zich echter wel stil gelukkig. De meneer van het Uitzendbureau merkt niets. Het gesprek duurt ruim vijf minuten, wat verschrikkelijk lang is als je het eigenlijk uit wil schreeuwen, en als ik neerleg springen we met zijn drieën de kamer rond. Mijn kinderen zijn ook heel blij, maar drukken me wel op het hart dat ik nooit, maar ook nóóit meer mag proberen te twerken. “Echt mam, dat kan echt niet!!!!”

Maandag a.s. begin ik met een intensieve training van bijna vier weken. Daarna aan het werk ‘as one of the boys’!  Het is toch wel even heel anders om aan de slag te gaan als man dan als een man die ooit een vrouw was. Ik ben passabel, in ieder geval op mijn werk. Ik heb het hem gewoon geflikt!

Het is nog niet te bevatten…

.

,

,

Ben jij haar man dan?

Het is tijd om de handen uit de mouwen te steken en in het kader van mijn zoektocht naar een passende baan c.q.  inkomsten bezoek ik een netwerkbijeenkomst voor werkgevers, werkzoekenden en andere geïnteresseerden.

Al zeg ik het zelf, ik zie er pico bello uit met mijn platte brede borst in een blauw wit gestreept overhemd, nette spijkerbroek en leren enkelboots. Maar vooral, ik voel me uitstekend. Ik mag nu gezien worden van mezelf. Opvallend is de rust en de kalmte die ik ervaar bij het bezoeken van dit evenement. Geen spoor meer te verkennen van zenuwen of verlegenheid die mij vroeger zo gewoon waren.

En daar is Bert. Bert is een oud-collega. Zo’n vijftien jaar geleden kwamen we elkaar voor het eerst tegen. We werkten geruime tijd samen en zaten in dezelfde kamer. We hadden altijd een leuk contact en veel gezamenlijke interesses. Nadat we allebei weggingen bij dat bedrijf kwamen we elkaar een paar jaar later weer tegen bij een andere werkgever. Ik was inmiddels zelfstandig coach en trainer en ook hij was werkzaam in de coachwereld. We spraken zelfs een keer bij hem thuis af om te kijken of we iets samen zouden kunnen gaan doen. Dit liep op niets uit, maar we hadden nog wel eens mailcontact, zijn gelinkt via LinkedIn en zo’n anderhalf jaar geleden kwamen we elkaar toevallig tegen bij een buurtcentrum. Hij begroette me toen enthousiast en we praatten wat bij. Hoewel ik toen al bezig was met mijn transitie vertelde ik hem daar niet over, daar was het toen nog niet het moment voor.

“Hoi Bert, ik ben Rick.” Ik steek mijn hand naar hem uit en schud hem de hand.
“Hallo Rick, aangenaam kennis te maken.” zegt Bert met een ferme handdruk.
“Herken je me niet?” vraag ik lachend.
“Even kijken hoor.” Hij fronst zijn wenkbrauwen. Hij herkent me niet.
“We hebben nog wel samen gewerkt!” zeg ik, maar er valt geen kwartje
“Waar dan?“ vraagt Bert. Ik zie zijn hersenen kraken.
“Bij bedrijf X!”
Bert kijkt me nog indringender aan. “Ik zou het niet meer weten” stamelt hij “er werkten ook zoveel mensen.”
“We zaten zelfs op dezelfde kamer!” geef ik als extra hint, maar nee, hij weet het nog niet.
“Ik ben zelfs nog een keer bij je thuis geweest” voeg ik toe. Nog steeds heeft hij geen idee met wie hij staat te praten.
“Ken je Roos dan nog wel?” vraag ik plagend.
“En of, natuurlijk ken ik die nog!” hij kijkt me nogmaals indringend aan “Ben jij haar man dan?”
Het wordt echt steeds grappiger. “Neeeeeeeheeee” roep ik uit “Roos, dat was ik!”
Ik zie hem haast wankelen, hij kijkt me aan en aan. Krabt aan zijn kin. Fronst nogmaals zijn wenkbrauwen. Kijkt alsof hij water ziet branden. “Ben jij Roos…….???”
“Ja Bert, ik was inderdaad Roos, maar ik ga nu als Rick door het leven.”
Ik leg hem uit wat er gebeurd is.
“Jéeee” hij is met stomheid geslagen “mag ik je feliciteren?”

Dat mag. Want het is een felicitatie waard.
.
.
.

Man at work

Ineens moest het. Ineens besloot ik het. NU! Nu, ga ik het doen, nu is het moment. Rigoureus. Huppakee. Voor zestig man tegelijk uit de kast.  Zo snel al ik kan typen (en dat is snel) schreef ik onderstaand schrijven, redigeren was niet eens meer nodig. In één keer stond het op papier. Niet nadenken, doen! Zo werkt dat bij mij.

De volgende ochtend vroeg ik mijn leidinggevenden, die wel al op de hoogte waren van mijn transseksualiteit, want ik ben hierover open geweest bij mijn sollicitatie, de boodschap op het interne net te zetten van onze afdeling. Gelukkig ging ik toen net lunchen, want het was toch wel even heel spannend. Kon ik even tot rust komen en afwachten wat er zou gaan gebeuren.

Beste collega’s,

Soms zijn dingen niet wat ze lijken. Jullie hebben me leren kennen als Roos, een vrouwelijke collega, want zo doet mijn uiterlijk vermoeden, al kleed ik me mannelijk. Ik ben echter een man, geboren in een vrouwenlichaam. Altijd al wist ik dat er iets niet klopte, maar ik stopte het weg en ik ontkende het. Het kon niet, het mocht niet, het was onzin. Maar ontkennen lukte uiteindelijk niet meer. Ik kon mezelf niet langer verloochenen, want daar ging ik aan kapot.  Uiteindelijk heb ik gekozen voor mezelf, met alle consequenties van dien. Ruim twee jaar geleden kon ik het gewoonweg niet meer opbrengen door te leven zoals ik altijd geleefd heb (als vrouw) en heb ik me aangemeld bij het Genderteam van het VUmc.

Na een wachtlijst en eindeloze psychologische tests en onderzoeken is nu de diagnose gesteld. Ik ben transgender/transseksueel. Voor mij is de acceptatie van wie ik werkelijk ben een opluchting en een bevrijding. Ik ben geboren als Roos, maar binnenkort zal ik eindelijk helemaal Rick zijn (mijn nieuwe naam). Eindelijk zal mijn buitenkant overeen gaan stemmen met mijn binnenkant. Vorige week ben ik nl. begonnen aan de geslachtsaanpassende behandeling.

Conform het behandelprotocol van het Genderteam van het VUmc start nu de zgn. real-life experience fase (RLE). In deze fase word ik geacht in alle levensomstandigheden in de gewenste genderrol (man dus) op te treden, dus ook in mijn werk. Vandaar dat ik me nu ook open naar jullie toe. Ik heb dat niet eerder gedaan omdat ik in eerste instantie een contract had voor vier maanden en jullie de op komst zijnde veranderingen toch niet zouden zien. Nu mijn contract verlengd is, is het een ander verhaal.

De RLE fase wordt ondersteund door een hormoonbehandeling. Een aantal veranderingen zullen relatief snel optreden (daling stemgeluid, lichaamsbeharing), andere veranderingen hebben meer tijd nodig (toename spiermassa en kracht, verandering vetdistributie). Ik realiseer me dat dit een hele rare fase is. Ik zal langzaamaan gaan vermannelijken, maar ik heb nog steeds te dealen met een grote boezem waardoor ik gewoon nooit echt als man gezien word, maar de regels zijn nou eenmaal dat je pas na een jaar na start met de hormonen in aanmerking komt voor evt. operaties, hoewel ik daar tegen in beroep ben gegaan.

Zolang mijn stem nog vrouwelijk is, zal ik me aan de telefoon naar klanten toe gewoon Roos blijven noemen. Ik merk vanzelf wel wanneer ik de overstap kan maken naar Rick. Wat jullie, collega’s betreft, laat ik het aan jullie over. Jullie mogen me Roos of Rick (graag!) noemen, maar daar wil ik een ieder vrij in laten. Ik besef heel goed dat dit een niet alledaagse situatie is en voor sommige mensen misschien wel raar en moeilijk. Voor iemand die het niet zelf meemaakt is het denk ik niet voor te stellen wat het is om te leven in een verkeerd lichaam.  Zelf ben ik heel open en trots op wie ik ben en blij dat ik eindelijk kan laten zien wíe ik werkelijk ben. Schroom alsjeblieft niet om me vragen te stellen als je die hebt. Kom gewoon even naar me toe.  Geen probleem.

Graag wil ik jullie ook nog bedanken voor de kaarten en het medeleven die ik ontvangen heb tijdens de ziekte en na het overlijden van mijn moeder. Dat was echt heel fijn en sterkend.

Hartelijke groet,

Rick

Ongelooflijk fijn wat er toen en de volgende dagen gebeurde (want niet iedereen las meteen het bericht). Tientallen mails in mijn mailbox, steunbetuigingen, collega’s die naar me toe kwamen en mensen die zich opnieuw aan me voorstelden. Bewondering alom over mijn openheid, over mijn manier van dit bekendmaken.  Ik had daar zelf niet eens zo bij stilgestaan, maar dat was schijnbaar toch wel bijzonder.

Inmiddels is er ruim een week voorbij en iedereen noemt me al Rick, ik neem de telefoon op met Rick (besloot na een paar dagen niet te wachten op de verandering van mijn stem)  en ik voel me echt geweldig. Geen geheim meer op de werkvloer. Ik voel me gezien. Ik word gezien. Ik mag mezelf zijn. Ik voel me veel vrijer.

Dank collega’s. Jullie hebben er vast geen idee van wat dit voor me betekent, maar dit is zó groots. En ach, jullie mogen het ook best weten. Nu ik dit schrijf stromen de tranen over mijn wangen. Van geluk en ontroering uiteraard. Bij deze ‘man at work’.

When the going gets tough, the though get going

Hallo Roos,
Was benieuwd hoe het met je gaat, na het slechte nieuws van vorige week.
Weet je Roos, ik vond het verschrikkelijk om het je te vertellen.
Tegelijkertijd weet ik dat je een mooie toekomst treft, omdat je sterk bent en al zoveel stappen hebt gezet.
Werk is daar echt maar een klein onderdeel in.
Ik wens je veel kracht en moois toe en wie weet hoort daar een klein stukje -naam bedrijf- bij.
Groeten Laurentine

Ruim een week na het slechte nieuws en de enorme domper van vorige week vanwege de afwijzing op mijn sollicitatie van de baan die ik al in de pocket leek te hebben en zoveel druk van de ketel zou halen, bovenstaande mail van de directeur.

Ik prijs me gelukkig! Wat fijn deze regels en menselijkheid. Nu kan ik het echt helemaal afsluiten en weer verder.

Mijn vorige weekend was zwart. Ik was er echt doodziek van nadat ik vrijdag het slechte bericht gehoord had. Ik kon mijn tranen niet bedwingen. Sorry. Wat een enorme teleurstelling! Waar moest ik de kracht vandaan halen om wéér te gaan solliciteren? Wéér de boer op te gaan? Wéér om te gaan met de financiële onzekerheid? Ik wist het even niet. Ik had daar even zo geen zin meer in. Ik was het incasseren zó beu.

Ik stond het mezelf toe om me verdrietig, teleurgesteld en lamgeslagen te voelen en langzamerhand kwam er toch weer licht en kon ik lichtpuntjes ontdekken. Vanaf dinsdag ging het weer bergopwaarts en voelde ik me langzaamaan klimmen vanuit het dal.

Laten we wel zijn, deze afwijzing geeft me de kans om inkomsten te genereren met werk dat inhoudelijk nog beter bij me past. Wat dat dan precies is, dat is nog de grote vraag, maar iedere dag kom ik dichter bij mezelf en ik ben ervan overtuigd en vertrouw erop dat het antwoord zal komen.

Dankjewel Laurentine, dank voor je mail en je  betrokkenheid. Dank voor je vertrouwen in mij en heel veel succes gewenst met je nieuwe werknemer. Ik sluit dit hoofdstuk af met mijn favoriete quote.

When the Going Gets Tough, the Tough Get Going

Swing it out!

 

 

Incasseren maar weer

 

De wedstrijd leek gespeeld en gewonnen, maar op het laatste moment die niets ontziende klap. Een complete knock-out het gevolg.

Versuft ben ik en langzaam kom ik weer bij. De wedstrijd verloren, de teleurstelling immens groot. Ik heb gejankt, ik geef het ruiterlijk toe. Ik was zo dicht bij de overwinning, het kon haast niet mis gaan, maar het ging mis. Het noodlot, dikke pech eigenlijk.

Ik schreef het al in mijn blog Baan in het kwadraat, ik had een enorme kans op een vaste baan bij mijn oude werkgever. Daar waar ze me kennen, daar waar ze me terug wilden hebben, daar waar ze bewondering hadden voor mijn open- en eerlijkheid. Negen maanden had ik daar, toen nog als vrouw, naar volle tevredenheid ingevallen. Ik kreeg een ontroerend afscheid toen ik gedwongen moest vertrekken omdat de persoon die ik vervangen had wegens ziekte, weer terug kwam. Terugkeren als man, nu nog met tieten, vonden ze geen probleem.

De directrice wilde me eigenlijk zo weer aannemen, maar moest zich houden aan de regels, de vacature moest in- en extern uitgezet worden, ik moest opnieuw solliciteren. Van het protocol kon niet afgeweken worden…

Deze baan zou me langdurig financiële vrijheid geven en had veel voordelen; een werkomgeving waarin ik totaal mezelf zou kunnen zijn tijdens mijn transitie die binnenkort echt gaat beginnen met de start van de hormonen, fijne collega’s, op fietsafstand van mijn huis en met werktijden waarmee ik mijn kinderen veel kan zien. Perfect voor nu.

Maar ik had domme pech. De mevrouw die de baan heeft gekregen heeft 16 jaar ervaring in een zelfde functie en kent de, voor mij nog steeds behoorlijk onbekende, cultuur en procedures tot in haar vingertoppen, daar kon ik met mijn negen maanden ervaring niet aan tippen. Hoe tevreden ze ook over mij waren en hoe graag ze me ook terug wilden, zij was toch een betere kandidaat. Ik een fantastische tweede en aan mijn capaciteiten lag het niet, maar daar heb ik natuurlijk geen reet aan.

En ik weet het, alle goedbedoelde adviezen, c.q. waarheden als een koe ten spijt:
Ik weet dat er na regen zonneschijn komt.
Ik weet dat er wel weer nieuwe kansen komen.
ik weet dat dit niet het einde van de wereld is.
ik weet dat dit me ook weer nieuwe inzichten en kansen geeft.
ik weet dat er ook voor mij een eerste plaats is weggelegd.
ik weet dat ik veel waard ben en er toch wel kom.
ik weet dat de aanhouder wint.
Ik weet dat waar een deur sluit, er een andere open gaat.
Ik weet dat het goed komt.
Ik weet het allemaal!!!

Maar nu even niet. NU EVEN NIET. Nu wil ik het even NIET horen!

Ik had zo gehoopt op een meevaller en niet op opnieuw incasseren na de afgelopen loodzware tijd waarin ik haast onmogelijke keuzes heb moeten maken en waarin ik naast mijn transitie heb te dealen met mijn scheiding, verhuizing, het wonen zonder mijn kinderen, werkeloosheid zonder recht op uitkering (nu wel tijdelijke baan), zware psychologische onderzoeken, dood en ongeneeslijke ziektes in mijn zeer nabije familiekring.

Ik vond het wel even genoeg, maar ik heb niets te vinden. Het is zoals het is. Incasseren maar weer.

.

Baan in het kwadraat

Twitter ontplofte werkelijk toen ik bovenstaande tweet plaatste. Ik was dan ook door het dolle heen en vele twitteraars met mij. Nog nooit kreeg ik zó veel reacties. Nogmaals aan iedereen dank voor de felicitaties, dat was echt geweldig.

Ja mensen, het is me gelukt. En hoe!!! Ik heb een baan en misschien wel twee. Open en eerlijk verkregen en helemaal als mezelf. Als een man, die er uitziet als een vrouw en hopelijk het laatste trimester van dit jaar gaat starten met de hormoonbehandeling waardoor mijn binnen- en buitenkant eindelijk langzamerhand met elkaar in overeenstemming zullen gaan komen.

Niet altijd gemakkelijk, maar eindeloos vertrouwen bleef ik houden ondanks de crisis, mijn leeftijd (Abraham onlangs ontmoet, toffe peer!) en mijn transseksualiteit. Ik geloof nl. dat deze drie zaken pas tegen je werken als je ook daadwerkelijk gelooft dat ze tegen je kunnen werken.

Na mijn les, waarover ik schreef in mijn blog “sollicileren“, wist ik het ineens, ik moest deze zaken gewoonweg in mijn voordeel laten werken. Een bepaalde leeftijd is namelijk ook synoniem voor ervaring/levenswijsheid en als transgender zie ik mezelf als ‘veranderdeskundige’ en om dat te kunnen zijn moet je toch wel over een aantal bijzondere eigenschappen beschikken, Zeer aantrekkelijk voor een werkgever, al zeg ik het zelf.

Ik heb mijn hart gevolgd. Ik heb het gedaan zoals het MIJ goed leek. Tegen vele adviezen in van o.a. werving- en selectiebureau’s, recruiters en sommige vrienden, die vonden dat té eerlijk zijn tegen me zou werken en dat ik niets hoefde te melden. Sinds ik merkte dat ik niet volledig uit de verf kwam als ik mijn verhaal maar half deed, besloot ik echter altijd open en eerlijk te zijn. Dat werkt namelijk bij mij, helemaal als je de zgn. nadelen om kunt buigen naar voordelen. Te lang had ik geleefd met mijn verpletterende geheim en die weg wilde ik niet nog eens in. NO WAY.

En zo deed ik het. Ik vertelde mijn verhaal. Verklaarde het gat in mijn CV.  Het waarom van het stopzetten van mijn eigen bedrijf en de enorm sterke motivatie die ik nu heb mijn nieuwe leven vorm te geven. Met het gevolg dat ik er naar alle waarschijnlijkheid dubbel voor beloond zal worden.

A.s. maandag ga ik aan de slag als ‘regelneef in een internationale omgeving’, me op het lijf geschreven, Een tijdelijke baan, die me onderdak biedt tot eind september. Bovendien ben ik dan ‘binnen’ bij een bedrijf met vele mogelijkheden, je weet nooit waar dat toe kan leiden.

Daarnaast heb ik heel veel kans weer parttime aan de slag te kunnen gaan als Managementondersteuner bij mijn oude werkgever, daar willen ze me heel graag terug na ruim een jaar van afwezigheid. De directeur en het team zijn het daar over eens. Ze bewonderden mijn openheid en de weg die ik al gegaan heb. Het is alleen zo dat ze verplicht zijn intern en extern te werven, dat schrijven de protocollen nou eenmaal voor, dus theoretisch gezien zou er nog een kandidaat kunnen komen die geschikter bevonden wordt, maar daar ga ik niet van uit. Ze kennen me en ik ben ingewerkt in best ingewikkelde materie.

Nog even heel spannend dus, ik durf nog niet blij te zijn voor deze (vaste) baan, maar het ziet er goed uit. In september zal het dan even heel hard werken zijn (dubbele baan), maar v.a. oktober een baan van zo’n 24 uur per week, zodat ik tijd zal hebben om in alle rust in transitie te gaan en mijn bedrijfsidee uit te gaan werken. Want ik ben wel tot de ontdekking gekomen dat mijn hart ligt bij het zelfstandig ondernemerschap. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en daar zal ik echt helemaal gelukkig zijn, maar voor nu zijn deze banen precies wat ik nodig heb. Ze zijn de basis van waaruit ik verder kan gaan werken. Ik heb weer een stuk van mijn vrijheid herwonnen. Mijn financiële vrijheid wel te verstaan. YES!!!

PS. Ontroerend vond ik het dat de mevrouw van P&O me expliciet vroeg hoe ik wilde dat ik ingeschreven zou worden in hun werknemersbestand, als Roos of als Rick. Ik kon mijn geluk niet op.