Ben jij haar man dan?

Het is tijd om de handen uit de mouwen te steken en in het kader van mijn zoektocht naar een passende baan c.q.  inkomsten bezoek ik een netwerkbijeenkomst voor werkgevers, werkzoekenden en andere geïnteresseerden.

Al zeg ik het zelf, ik zie er pico bello uit met mijn platte brede borst in een blauw wit gestreept overhemd, nette spijkerbroek en leren enkelboots. Maar vooral, ik voel me uitstekend. Ik mag nu gezien worden van mezelf. Opvallend is de rust en de kalmte die ik ervaar bij het bezoeken van dit evenement. Geen spoor meer te verkennen van zenuwen of verlegenheid die mij vroeger zo gewoon waren.

En daar is Bert. Bert is een oud-collega. Zo’n vijftien jaar geleden kwamen we elkaar voor het eerst tegen. We werkten geruime tijd samen en zaten in dezelfde kamer. We hadden altijd een leuk contact en veel gezamenlijke interesses. Nadat we allebei weggingen bij dat bedrijf kwamen we elkaar een paar jaar later weer tegen bij een andere werkgever. Ik was inmiddels zelfstandig coach en trainer en ook hij was werkzaam in de coachwereld. We spraken zelfs een keer bij hem thuis af om te kijken of we iets samen zouden kunnen gaan doen. Dit liep op niets uit, maar we hadden nog wel eens mailcontact, zijn gelinkt via LinkedIn en zo’n anderhalf jaar geleden kwamen we elkaar toevallig tegen bij een buurtcentrum. Hij begroette me toen enthousiast en we praatten wat bij. Hoewel ik toen al bezig was met mijn transitie vertelde ik hem daar niet over, daar was het toen nog niet het moment voor.

“Hoi Bert, ik ben Rick.” Ik steek mijn hand naar hem uit en schud hem de hand.
“Hallo Rick, aangenaam kennis te maken.” zegt Bert met een ferme handdruk.
“Herken je me niet?” vraag ik lachend.
“Even kijken hoor.” Hij fronst zijn wenkbrauwen. Hij herkent me niet.
“We hebben nog wel samen gewerkt!” zeg ik, maar er valt geen kwartje
“Waar dan?“ vraagt Bert. Ik zie zijn hersenen kraken.
“Bij bedrijf X!”
Bert kijkt me nog indringender aan. “Ik zou het niet meer weten” stamelt hij “er werkten ook zoveel mensen.”
“We zaten zelfs op dezelfde kamer!” geef ik als extra hint, maar nee, hij weet het nog niet.
“Ik ben zelfs nog een keer bij je thuis geweest” voeg ik toe. Nog steeds heeft hij geen idee met wie hij staat te praten.
“Ken je Roos dan nog wel?” vraag ik plagend.
“En of, natuurlijk ken ik die nog!” hij kijkt me nogmaals indringend aan “Ben jij haar man dan?”
Het wordt echt steeds grappiger. “Neeeeeeeheeee” roep ik uit “Roos, dat was ik!”
Ik zie hem haast wankelen, hij kijkt me aan en aan. Krabt aan zijn kin. Fronst nogmaals zijn wenkbrauwen. Kijkt alsof hij water ziet branden. “Ben jij Roos…….???”
“Ja Bert, ik was inderdaad Roos, maar ik ga nu als Rick door het leven.”
Ik leg hem uit wat er gebeurd is.
“Jéeee” hij is met stomheid geslagen “mag ik je feliciteren?”

Dat mag. Want het is een felicitatie waard.
.
.
.

Advertenties

Van bh naar binder naar bloot

Wat een geweldige sensatie, de stof van mijn t-shirt rechtstreeks op de huid van mijn borst. Al ruim zeven weken geen bh meer en nu is de strakke binder, die ik moest dragen na mijn borstreconstructie, ook voorgoed verleden tijd. In huis loop ik zelfs af en toe verlekkerd rond met ontbloot bovenlijf, trots op mijn torso als ik ben. Het is haast niet te beschrijven wat voor een ballast ik kwijt ben. Letterlijk én figuurlijk.

De eerste dagen na de operatie gierden de gelukshormonen door mijn lijf. Pijnstillers waren niet eens nodig en ik voelde me opmerkelijk goed. Ik dacht dat mijn herstel een eitje zou zijn. Langzaamaan begon de pijn echter toe te nemen en merkte ik hoe moe ik was van de narcose, de ingrijpende operatie en later van alle emoties. Maar man, man, wat was ik gelukkig.

Dus toch…  ‘complicaties’. Ten eerste de lichamelijke. De pijn begon toe te nemen. Gek genoeg vond ik dat ergens wel fijn. In het begin brandde het constant, vooral op de plaats waar ooit mijn decolleté zat. “Brand maar, brand maar” zei ik dan tegen mezelf “dit zijn de laatste stuiptrekkingen en daarna ben ik voorgoed verlost. Wat is deze pijn nou eigenlijk in vergelijking met de psychische pijn die ik heb moeten doorstaan en die ik meer dan eens niet probeerde te voelen door mijn lichaam opzettelijk te pijnigen?”

Ook was ik, op de dag van de operatie al, blij met de binder die ik moest dragen. Verrassend wel vond ik. Het werd een symbool voor de periode waar ik nu in zat, de overgangsfase van mijn leven vóór de operatie tot mijn leven ná de operatie. Voor de operatie zag ik er enorm tegen op om zo’n kreng te moeten dragen. Het leek me verschrikkelijk, eindelijk van mijn gehate bh’s af en dan nog eens zes weken (wat langer werd) een nieuwe gevangenis voor mijn borst. Maar opnieuw, ik ervoer een haast prettig gevoel, het zou gewoon niet goed geweest zijn om met tieten het ziekenhuis in te gaan en er plat uit te komen net alsof er niets gebeurd was. Er was namelijk ontiegelijk veel gebeurd en dan heb ik het niet alleen over de zware lichamelijke ingreep van het verwijderen van twee enorme tieten en het construeren van een mannenborst. Het leven zomaar weer herpakken, daar was toch wat tijd voor nodig en ik werd letterlijk door mijn lichaam gedwongen hier de tijd voor te nemen.

Als eerste het besef dat deze operatie zo ontzettend veel meer was dan anderhalve kilo weggesneden tiet. Ongelooflijk en haast niet te bevatten wat er gebeurde, maar logisch ook eigenlijk welke ballast ik vooral in figuurlijke zin kwijt raakte. Een niet te beschrijven bevrijdende opluchting na zo’n intens conflict bijna iedere minuut van mijn leven. Hier ben ik altijd bewust of onbewust mee bezig geweest en ineens was er dan die platte borst die bij me hoort, die er altijd had moeten zijn. Ik hoefde niet te wennen. Ik miste niets. Het was gewoon meteen goed. Ik was thuis gekomen en ik merkte per direct welke ruimte en energie er ineens vrij kwamen, die niet meer nodig waren voor het dagelijkse gevecht tegen mijn vrouwelijke verpakking.

De binder kon de zwellingen en de vochtophopingen echter niet voorkomen, met als gevolg dat ik na een week bont en blauw was en gewoon weer tieten had. Wel een paar cupmaten kleiner, maar toch. Op zich was het een natuurlijke reactie van het lichaam. Holtes worden automatisch opgevuld door vocht. Na verloop van tijd voert je lichaam dat vocht ook weer af, maar in mijn geval was het zo veel dat er wel wat extra hulp nodig was en ik heel veel spanning op mijn borst(en) kreeg. In eerste instantie lukte het niet om het vocht weg te zuigen en ik voelde me steeds beroerder worden. Ik kon nog amper bewegen en lopen. Iedere stap gaf een steek in mijn borst en iedere trilling liet me ineenkrimpen van de pijn. Daarnaast was zeven weken half zittend op mijn rug slapen ook niet echt een lolletje. Maar goed, uiteindelijk, na ruim vier weken lukte het de chirurg een grote hoeveelheid vocht weg te zuigen en vanaf die dag ging het steeds beter.

Naast de lichamelijke ongemakken waren er ook de emotionele ‘complicaties’. Die zorgden ervoor dat ik me tijdelijk terug getrokken heb van mijn blog en van twitter. Ik voelde dat ik dit alleen door moest maken. Hoogstens met wat bijstand van een aantal zeer goede vrienden en af en toe wat contact via DM. Dat is een goede beslissing geweest. Het was heel zwaar, maar wel voor mij alleen om op te lossen. Het was mooi en boeiend, het was heftig en pijnlijk, het was een constante afwisseling van pijn, van verdriet en van intens geluk.

Een berg van gevoelens, emoties en gedachten passeerden de revue en die moesten allemaal verwerkt worden en indalen. Mijn kinderen die het eng vonden om me weer te zien, hun ruimte nodig hadden en die hun angsten hebben over wat er nu gaat komen. Mijn zussen die best moeite hebben met mijn transitie en nog vol in een soort van rouwproces zitten. Het besef dat een transitie een heel eenzaam proces is, voor niemand echt te begrijpen en dat het voor mensen in de nabije omgeving heel moeilijk is om blij voor je te zijn, omdat het ook bij hen hun wereld op zijn kop zet en heftige emoties losmaakt. Het verdriet omdat ik mijn hele leven zoveel energie heb gestoken in een zinloos doel namelijk vrouw zijn. De pijn om de grote offers die ik heb moeten maken om mezelf te mogen zijn. Dát en nog veel meer. Misschien schrijf ik er nog wel over, misschien niet. Dat kan ik nu nog niet zeggen.

Vandaag voelt als een nieuw begin. Alsof ik het startsein gehoord heb. Ik stond klaar in de startblokken en nu is de race begonnen. Vanochtend heb ik me beter gemeld bij het UWV. Ik voel me klaar voor mijn nieuwe leven met een ander lijf, een andere naam en ander werk (snel hoop ik). Ik ben er klaar voor om naar buiten te treden, me te presenteren aan de buitenwereld en te laten zien wie ik werkelijk ben. In al mijn naaktheid.

Van bh naar binder naar bloot.

Amen.

.

.

Zo plat als een dubbeltje

8 januari 2015 om 11:15 uur

Ik word wakker. Heb het gevoel dat ik heerlijk geslapen heb. Soms heb je dat, dat je wakker wordt en meteen denkt “Oooh, wat heb ik héérlijk geslapen!”. Dát dus.

Meteen weet ik waar ik ben. Ik voel me niet gedesoriënteerd of slaperig. Ben klaarwakker. Heb ook helemaal geen pijn. Alleen maar “Wat heb ik toch heerlijk geslapen!” Ik kijk naar beneden en het lijkt een droom, maar het is geen droom. IK BEN PLAT!

Met mijn linkerhand streel ik over mijn borst. “Het is gebeurd” fluister ik ontroerd “ze zijn er af, eindelijk!” Ik voel een intens geluksgevoel mijn lichaam binnenstromen. “Oooh, wat ben ik blij…. wat ben ik blij!” blijf ik maar zeggen. Verschillende verplegers en verpleegsters komen naar mijn bed toe lopen. “Fijn hè?” zeggen ze. Ik zie alleen maar lachende gezichten. Allemaal om mijn bed. Zelf geef ik licht. Ik straal. Een van de verpleegsters aait over mijn schouder en wang en ik zie dat ook zij zo blij is voor mij. Ik lees de ontroering op haar gezicht. “Het is gebeurd” zegt ze “en alles is goed gegaan!”

Die ochtend was ik alleen vertrokken naar de Jan van Goyen Kliniek. Met gezonde spanning, maar zonder noemenswaardige stress, angst of twijfel. Een memorabele treinreis tussen de chagrijnige vroege treinreizigers op weg naar hun werk.

Op mijn weg naar het station heb ik keihard op straat een zelfverzonnen tekst lopen zingen. Weet niet wat passerende fietsers gedacht moeten hebben om zes uur ’s ochtends, maar vast dat ik dronken was of zo. In de trein heb ik nog de laatste berichtjes gestuurd naar mijn kinderen en familieleden. Voor ik het wist was ik in Amsterdam. Om 7:35 meldde ik me bij de kliniek en om 8:00 huppelde ik, voor zover als dat dan kan met die gekke ziekenhuisslofjes, naar de operatiekamer.

Op naar de bevrijding!

De rest van de dag was ronduit geniaal. Nauwelijks pijn en ik voelde me alleen maar goed en gelukkig. Het geluksgevoel kan ik eigenlijk maar op één manier beschrijven, namellijk met het gevoel dat ik had toen mijn kinderen geboren werden. Een enorm intens geluksgevoel dat nergens mee te vergelijken is….

Zooooooooooooooo blij
Zoooooooooooooooooooooooooo gelukkig
Zoooooooooo dankbaar dat alles gezond is.

Dát dus!

Ik heb een prachtige platte borst.
(en het voelt niet gek en ik hoefde niet te wennen, want dit ben ik)

.

.

* * * * * * * *
Toelichting:
Volgens de richtlijnen van het Genderteam van het VUmc kom je pas een jaar na de start van de hormoonbehandeling in aanmerking voor evt. operaties. Vanaf het begin van het traject heb ik hier tegen geageerd omdat ik het in mijn geval een bespottelijke en onmenselijke regel vind. Ik kan doen wat ik wil (haren afknippen, mannenkleding dragen, een baard laten groeien), maar men blijft me zien als een vrouw omdat mijn bustemaat Cup E nou eenmaal nooit te verbergen is. Zulke grote borsten zijn gewoonweg niet in te binden of plat te drukken.

Ik leef al geruime tijd als man, in ieder geval bij vrienden en op mijn werk, maar ik word in het dagelijkse leven altijd beoordeeld op mijn uiterlijk en men zal mij nooit als een man zien met zo’n voorgevel, terwijl wel van je verwacht wordt dat je de gewenste genderrol aanneemt in de RLE-fase (Real Life Experience)

In het begin hielden ze voet bij stuk bij het Genderteam en zeiden ze ‘regels zijn regels’. Ik heb er echter steeds op gehamerd dat de regels veranderd zouden moeten worden, helemaal omdat de meeste regels gemaakt zijn voor Man naar Vrouw transgenders en dat is niet eerlijk. Als je als man een jurk aantrekt, een opgevulde bh draagt, je haar laat groeien, make-up op doet en het geluk hebt er niet al te mannelijk uit te zien, dan kan je al gauw door als vrouw. Ik kan doen wat ik wil, maar ik word door de buitenwereld altijd als vrouw gezien en nooit als man. Als ik een baard laat groeien ben ik een vrouw met een baard, terwijl men bij het Songfestival óók sprak over de vrouw met de baard, waarom niet over de man met de jurk??? Om maar even een voorbeeld te geven.

Om een lang verhaal kort te houden, o.a. door mijn toedoen is uiteindelijk het protocol aangepast. Er is nu een nieuwe regel: als je een rapport van je psycholoog kunt overleggen dat er sprake is van psychisch lijden én je borsten minstens 600 cc per stuk zijn, dan kun je in aanmerking komen voor een vervroegde operatie. Een hele mooie vooruitgang dus en voor mij een prima regel, al vind ik eigenlijk dat psychisch lijden voldoende zou moeten zijn. 600 cc is een best forse maat. Dus als je 590 cc hebt is het jammer?

In oktober ben ik begonnen met de hormonen, eind oktober is het protocol gewijzigd. Eind november kreeg ik toestemming voor de operatie en nu is het gebeurd. Voor zover ik weet ben ik de eerste transman in Nederland die in aanmerking is gekomen voor een vervroegde borstreconstructie om niet-medische redenen.
.
.
.

Terugbouwen

Terugbouwen. Een nieuwe term die ik zou willen introduceren. Bij deze.

Ombouwen, dat is de term die je vaak hoort als er over transseksuelen gesproken wordt. Door veel transgenders wordt dat als zeer kwetsend ervaren. Ze worden omgebouwd van man naar vrouw of van vrouw naar man. Snap dat kwetsende wel, want het lijkt net of er over machines gesproken wordt. We hebben het alleen over mensen en wel over mensen die over het algemeen lang en intens geleden hebben en van alles hebben geprobeerd om te (over)leven met en in hun verkeerde lichaam.

Het is dan ook beter om over (geslachtsaanpassende) operaties te spreken. Operaties die nodig zijn om een afschuwelijke en wrede speling van de natuur recht te zetten. Geen cosmetische operaties dus, maar helende operaties. Het is niet het snijden in gezonde lichamen, maar het verhelpen/zoveel mogelijk corrigeren van verminkingen, zonder dat je overigens ooit zeker bent van het te verwachtte resultaat.

Zelf kan ik me daar trouwens niet zo druk over maken, over de term ombouwen, het heeft namelijk alles te maken met een gebrek aan informatie en kennis omtrent het thema en mensen hebben vaak simpelweg geen idee van wat ze zeggen en kwetsen bijna nooit met opzet. Mijn ervaring tenminste. Je kan het ze dus ook eigenlijk niet kwalijk nemen. Goede informatie in deze is dus essentieel.

Het zou natuurlijk mooi zijn als men zich gaat  realiseren dat ombouwen een verkeerd gebruikt woord is in deze. Het is helaas een begrip dat ingesleten is in onze maatschappij. Maar hoe dan ook, ik vind de term ‘ombouwen’ sowieso de lading niet dekken.

Loesje transgenderOmbouwen impliceert dat je iets maakt dat er niet is of was. Ik ben echter al sinds mijn geboorte een man, hoewel ik er aan de buitenkant als een perfect geschapen meisje uitzag en daarna om aan dat beeld te voldoen altijd verschrikkelijk mijn best heb gedaan om die vrouw te spelen.

In de embryonale fase is er namelijk iets faliekant mis gegaan. De hersenen worden als eerste gevormd. In mijn geval is er toen een mannelijk brein gevormd. Daarna pas wordt het lichaam gevormd en om het even versimpeld te zeggen, is er toen iets verwisseld in de bedrading in mijn hersenen en, domme pech, bij mijn mannelijke brein werd een vrouwelijk lichaam gevormd.

Natuurlijk voelde ik dat wel, dat er iets niet klopte, maar mijn verstand kon er niet bij. Ik zag toch een meisje en later een vrouw? En iedereen zei toch dat ik een meisje was? En dat meisje zag er toch goed uit?  Daar was toch niets mis mee?

Vervolgens, om mezelf te beschermen, ontwikkelde ik een ijzersterk overlevingsmechanisme waarbij ik mijn werkelijke gevoelens verdrong of zelfs helemaal blokte. Uit het psychologische traject dat ik heb moeten volgen het afgelopen jaar is o.a. naar voren gekomen dat ik bijvoorbeeld geen enkele herinnering over mijn borsten heb totdat ik zo’n 25 jaar oud was. Geen enkele herinnering dus. Ze zijn totaal weg, verdrongen en uitgewist.

Het is dus niet zo dat ik een man wil WORDEN. Ik BEN een man. En dat ben ik altijd al geweest. al was ik me daar niet altijd meer van bewust door die verdringing. Mijn omhulsel was vrouwelijk en daar kan ik nu absoluut niet meer mee leven. Dat heb ik lang genoeg geprobeerd. Ook kan het niet meer omdat mijn overlevingsmechanisme niet meer werkt. Helemaal kapot is.

Nu een kwestie van terugbouwen dus. Een andere optie is er niet meer.Terug naar zoals het was in den beginne. Terug naar zoals het had moeten zijn. Van binnen een man. Van buiten een man. Voor zover als dat nog kan tenminste. Perfect worden zal het nooit, maar daar neem ik genoegen mee.

,

,

 

Het klopt!

Na ruim twee maanden gebruik van T …

Ja, je leest het goed, om precies te zijn is het vandaag, 15 december, mijn 71e dag aan de T (testosteron). De laatste blogs heb ik geschreven met terugwerkende kracht omdat ik om verschillende redenen niet in staat was om eerder te schrijven. Eén ervan was dat ik in de gevoelloze fase gewoonweg niet kon communiceren en niet wilde communiceren. Die fase heeft overigens niet al te lang geduurd gelukkig.

lege tube TIn een woord: FANTASTISCH!

Het klopt. HET KLOPT!!! Het lijkt wel of alles nu op z’n plaats valt en ik nu krijg wat ik mijn leven lang ongemerkt miste. Heel bijzonder wat het juiste hormoon in een lichaam teweeg kan brengen. Ik voel me zó ontzettend goed, kan niet anders zeggen en dat is nu al ruim een maand zo. Heb een enorme rust in mijn hoofd, voel me stevig en in balans. Ik voel me ik.

Het was even behoorlijk schrikken toen ik me letterlijk en figuurlijk zo gevoelloos voelde, maar tegelijkertijd vertrouwde ik er ook op dat het wel goed zou komen. Ik wilde gewoon even met rust gelaten worden en niemand  die zich er tegen aan zou bemoeien en inderdaad, het is gebleken, het had gewoon even tijd nodig. Ik moest even wennen, me even resetten. Zoiets.

Sandra, die het tegenovergestelde proces meemaakt zegt het mooi: “Nuchterder. En wat meer seks door mijn lijf.” Gevoelloos ben ik zeker niet meer. Het voelt vooral puur en natuurlijk. Niets gemaakts meer. Rust in mijn hoofd. Een twittervriendin voegde mooi toe in een DM: “mannen voelen een boel dingen heel anders (aan) ja; maar een verarming is ’t niet echt….eerder een “niet druk maken over onbelangrijke dingen” (waar vrouwen nogal eens een overdreven punt van maken 😉 ) …” Heel raak verwoord door haar.

En dan de lichamelijke veranderingen. Ik vind het echt bizar. In zo’n korte tijd zo veel verandering. Dat had ik niet verwacht, nadat ik de informatie van de Genderpoli had gelezen. Zoals ik al schreef in mijn vorige blog ‘Klootzak’, DIRECT effect; grotere  en hardere spieren en een betere conditie. En dat is fijn, dat je meteen al merkt dat er iets gebeurt. Ik had gehoord van een andere transman dat het allemaal heel lang duurt, bij mij dus niet. Zo zie je maar weer, iedereen is anders en uitzonderingen bevestigen de regel.

Dames, om jullie even jaloers te maken (ja, echt leedvermaak): Ik ben in iets meer dan twee maanden bijna geheel van de cellulitis af! Geen putjes meer in mijn benen. Daarnaast ook geen meezwabberend vel meer onder mijn bovenarmen als ik zwaai. En wat ben ik trots op mijn spierballen.

Niet fraai om te zien, maar wel te zien (maar ik kijk er toch niet naar en ze gaan er te zijner tijd af) mijn tieten worden ook al slapper. Mannen hebben nu eenmaal minder vet. Straks cup E theezakjes denk ik. Gruwel.

En… ook heel geestig… Mijn spijkerbroek staat niet meer gespannen over mijn billen. Net onder mijn billen heb ik nu een klein beetje lubberende stof, wat je zo vaak ziet bij mannen. Van volle vrouwelijke billen naar een afgeplat achterwerk. Haha, ik ben er blij mee!

 

Klootzak

Na twee weken gebruik van T …

Jezuuuuus wat is dit eng. Ik ben mezelf totaal niet meer. Help, waar gaat dit heen?

Week 1: Euforie!

Meteen al allerlei effecten te merken in mijn lijf. De T (testosteron dus) heeft gewoon DIRECT effect. Ik merk meteen dat ik gemakkelijker de trap op kan lopen en dat fietsen in plaats van ploeteren een leuk ritje wordt. Ik trek zelfs extra sprintjes. Ik voel een algehele verbetering van mijn conditie.

Wow, dat dit al kan met maar een paar dagen smeren van zo’n klein tubetje met 50 milligram testosteron. Ook merk ik dat mijn spieren steviger, groter en harder worden. Ongelooflijk na een week al grotere spierballen. Mannen zijn dus echt sterker, gewoon van nature. Wat een geluk. En dat zonder sportschool. En ook, ja dames, het libido is echt anders. Grappig wel.

Maar dan… week 2: Help!

Heb het gevoel dat ik in een soort wolk loop. In een mist als het ware. Ik voel me letterlijk en figuurlijk een beetje afgesloten van de wereld. Heb geen zin in andere mensen, geen zin om te praten en voel me in een constante boeiuuuuuuuh-modus. Laat mij mijn gang maar gaan. En laat me vooral met rust. Bemoei je er niet mee. Hup, wegwezen.

Ik voel ook dat ik minder voel. Letterlijk bedoel ik dat dan. Ik heb normaal gesproken hele gevoelige vingertoppen waarmee ik bijvoorbeeld feilloos kan voelen of er onnatuurlijke stoffen in kledingstoffen zitten (zoals polyester of nylon). Ineens lukt dat niet meer zo goed. Het lijkt net of ik hele dunne plastic handschoenen aan heb. Ik voel wel, maar er zit een laagje tussen.

Verschillende mensen hadden me gewaarschuwd, je weet nooit wat hormonen met je doen, je karakter zou behoorlijk kunnen veranderen. Ik dacht dat het wel los zou lopen. Ik vertrouwde er blind op dat testosteron gewoon bij me past, dat ik dat altijd gemist heb, maar help, wat gebeurt er nu? Heb ik er te licht over gedacht? Word ik gevoelloos? Of komen bepaalde dingen niet meer binnen? Word ik de man, die ik juist niet worden wil?

Word ik een ongevoelige en ongeïnteresseerde klootzak???

.

.

.

Geraakt door leven en dood

Dit keer een a-typisch blog. Ik schrijf eigenlijk altijd over mijn reis op weg naar wie ik werkelijk ben, maar dit keer iets anders. Twee nieuwsberichten die ik gisteren onder ogen kreeg. De één ontroerend mooi. De ander huiveringwekkend afschuwelijk. Twee paar ouders, twee transkinderen. Twee totaal verschillende verhalen.

Eerst het prachtige verhaal van transman Kai Bogert:

birth

Dan het ronduit afschuwelijke relaas van transvrouw Jennifer Gable:

Jennifer

Jennifer (32) is onlangs onverwacht overleden. In 2007 heeft zij haar geslacht wettelijk gewijzigd.

Ze is door haar ouders opgebaard in een open doodskist.
In een mannenpak.
Met afgeknipte haren…
Lees het hier in The Huffington Post

.

R.I.P. Jennifer

 

PS Gelukkig heb ik niet te klagen over de reacties van mijn vader en moeder, al heeft het ook voor veel verdriet en onrust gezorgd.