Categorie archief: Uncategorized

Klaar!

Het is klaar.

Je raakt nooit uitgereisd, want het hele leven is één lange reis, maar dit gedeelte van mijn reis, de transitie van vrouw naar man is klaar.

Nog een paar puntjes op de i, maar dit was het dan.

Daarom ga ik per direct stoppen met mijn twitteraccount ´Eindelijk Rick´.

Dit blog laat ik voorlopig nog online staan, maar zal ik alleen gebruiken als ik nog iets te melden heb gerelateerd aan mijn transitie. Er zal best nog wel eens nieuws zijn, maar ik verwacht dat dat heel sporadisch zal zijn.

Mocht je op de hoogte willen blijven, laat dan even je mailadres achter onder het kopje ‘VOLG DIT BLOG VIA EMAIL’ rechtsboven in beeld. Heb je vragen, dan kun je me altijd mailen. Het adres vind je onder het kopje ‘over Rick‘.

Zoals ik schreef in mijn blogpost ‘Eén jaar Eindelijk Rick‘, schrijven zet voor mij dingen op een rijtje, geeft me de mogelijkheid mijn gevoelens te uiten en dient als uitlaatklep. Bovendien was het voor mij dé manier om te communiceren met de buitenwereld. Ik geniet ervan en ik schrijf ook alléén als ik de drang voel om dat te doen. Die drang voel ik nu niet meer. In ieder geval niet over het onderwerp transitie/transgenderzijn.

Het schrijven van dit blog heeft me enorm, maar dan ook enorm veel gegeven; steun, inzichten en vriendschappen. Daar ben ik heel erg dankbaar voor, maar nu is het tijd om verder te gaan.

Het is tijd voor een volgende etappe in mijn reis. Mensen die mijn verleden niet kennen hoeven niet te weten dat ik ooit gevangen zat in dat vervloekte vrouwenlijf. Niet dat het een geheim is, maar ik ga het ook niet aan de grote klok hangen. Ik wil nu gewoon Rick zijn, een man, en niet Rick, de man die ooit een vrouw was.

Vanaf heden treed ik uit de anonimiteit, want vooral daar ben ik  h e l e m a a l  klaar mee. Om verschillende redenen heb ik er toentertijd voor gekozen dit blog onder een pseudoniem te schrijven, maar nu ben ik er klaar voor; ik mag gezien worden!

Liefs,
Rick

.

.

Advertenties

Klootzak

Na twee weken gebruik van T …

Jezuuuuus wat is dit eng. Ik ben mezelf totaal niet meer. Help, waar gaat dit heen?

Week 1: Euforie!

Meteen al allerlei effecten te merken in mijn lijf. De T (testosteron dus) heeft gewoon DIRECT effect. Ik merk meteen dat ik gemakkelijker de trap op kan lopen en dat fietsen in plaats van ploeteren een leuk ritje wordt. Ik trek zelfs extra sprintjes. Ik voel een algehele verbetering van mijn conditie.

Wow, dat dit al kan met maar een paar dagen smeren van zo’n klein tubetje met 50 milligram testosteron. Ook merk ik dat mijn spieren steviger, groter en harder worden. Ongelooflijk na een week al grotere spierballen. Mannen zijn dus echt sterker, gewoon van nature. Wat een geluk. En dat zonder sportschool. En ook, ja dames, het libido is echt anders. Grappig wel.

Maar dan… week 2: Help!

Heb het gevoel dat ik in een soort wolk loop. In een mist als het ware. Ik voel me letterlijk en figuurlijk een beetje afgesloten van de wereld. Heb geen zin in andere mensen, geen zin om te praten en voel me in een constante boeiuuuuuuuh-modus. Laat mij mijn gang maar gaan. En laat me vooral met rust. Bemoei je er niet mee. Hup, wegwezen.

Ik voel ook dat ik minder voel. Letterlijk bedoel ik dat dan. Ik heb normaal gesproken hele gevoelige vingertoppen waarmee ik bijvoorbeeld feilloos kan voelen of er onnatuurlijke stoffen in kledingstoffen zitten (zoals polyester of nylon). Ineens lukt dat niet meer zo goed. Het lijkt net of ik hele dunne plastic handschoenen aan heb. Ik voel wel, maar er zit een laagje tussen.

Verschillende mensen hadden me gewaarschuwd, je weet nooit wat hormonen met je doen, je karakter zou behoorlijk kunnen veranderen. Ik dacht dat het wel los zou lopen. Ik vertrouwde er blind op dat testosteron gewoon bij me past, dat ik dat altijd gemist heb, maar help, wat gebeurt er nu? Heb ik er te licht over gedacht? Word ik gevoelloos? Of komen bepaalde dingen niet meer binnen? Word ik de man, die ik juist niet worden wil?

Word ik een ongevoelige en ongeïnteresseerde klootzak???

.

.

.

Een bijzonder cadeau

ARENDSOOG“Ik heb nog een cadeautje voor je” zegt mijn vriend Marcel. “Een cadeautje??? Hoezo?” vraag ik verbaasd. Nieuwsgierig pak ik het uit. “Ooooh…” stamel ik verbaasd “Arendsoog!!!”
Ik omhels hem. “Wat lief van je” fluister ik. Hij weet wat dit voor me betekent. Ik slik een brok weg. Mijn eerste echte jongensboek! MIJN EERSTE ECHTE JONGENSBOEK. HET MAG!

Als jong kind vond ik het altijd heerlijk om te lezen. Heerlijk om me terug te trekken op mijn kamertje en me helemaal te verliezen in een boek. Ik kan me nog herinneren dat ik me ontzettend verveelde op een druilerige zondag. Mijn moeder stelde voor iets te lezen. Ze had nog boeken op zolder die zij had gelezen als tienermeisje. Ze waren vergeeld, zaten onder het stof en stonken een beetje.

“Nee, deze zijn niets voor jou” zei ze, al bladerend door de stapel boeken “daar ben je nog veel te jong voor en ze zijn best moeilijk”. Dat had ze natuurlijk niet moeten zeggen! Ik heb alle boeken dan ook in no-time verslonden. Met rode oortjes, want de avonturen vond ik wel héél spannend. Kostschoolmeisjes die brutaal deden tegen hun leraressen en ‘s nachts stiekem feestjes organiseerden op de slaapzaal. Vaak kon ik niet stoppen met lezen en dan las ik stiekem tot laat door met een zaklamp onder de dekens, wat het nog eens extra spannend maakte. Ik droomde ervan te zijn als de hoofdrolspeelster, slim, eigengereid, wars van onrecht en met een hart van goud. Zij was stoer, zeurde niet en vond vriendschap het allerbelangrijkste.

Op een gegeven moment had ik het echter wel gezien met die kostschoolmeisjes en de volgende boeken die mijn moeder aandroeg vond ik minder interessant. De onderwerpen gingen me stierlijk vervelen. Altijd over meisjes, over de haat en nijd onderling en steeds meer over kleding en over hoe ze zich moesten gedragen. Ik vond die meidenwereld niet interessant en vaak stompzinnig. De mannen die in de boeken genoemd werden, daar werd niet over geschreven. Wat deden die dan? Dáár was ik heel nieuwsgierig naar.

Toen ik acht was, verhuisden we van de Veluwe, waar niets was, naar een klein dorp in Noord-Holland. Daar kwam een bibliotheekbus. Wat was dat heerlijk, de keuze uit zoveel boeken. Tenminste zo leek het voor mij. De boeken stonden netjes gerubriceerd. Op leeftijd. Op thema. Op moeilijkheidsgraad, enz. Aan het einde van de bus was de afdeling jeugd. Links de meisjesboeken en rechts de jongensboeken.

Mijn vriendinnen stortten zich op de meisjesafdeling en ik werd getrokken naar de andere kant. Mijn hart ging werkelijk sneller kloppen. Ik moet ogen als schoteltjes hebben gehad. Het ging over indianen, over cowboys, over sterren, over reizen, over ontdekken, over allemaal spannende dingen. Ik pakte een paar boeken en las de covers, ik wist gewoon niet welke te kiezen. Wat een prachtige boeken allemaal!

Toen hoorde ik een keiharde pinnige stem achter me “DAT ZIJN DE JONGENSBOEKEN HOOR, JIJ MOET AAN DE ANDERE KANT ZIJN”. Ik kromp ineen, zei nog zachtjes “Maar deze boeken lijken me wel heel mooi…”. “NEE” bulderde het bibliotheekmens met ferme stem “DAAR MOET JIJ VAN AFBLIJVEN, DE MEISJESBOEKEN STAAN DAAR!”

Ik voelde me gesnapt en verschrikkelijk schuldig. Naar mijn idee fonkelden haar ogen met vuur, kon ze me op ieder moment aanvallen en was ik heel stout geweest. Snel griste ik zonder te kijken twee meisjesboeken van de plank. “Deze dan mevrouw” stamelde ik met een hevig blozend hoofd. Ik voelde me warm en misselijk. Ik had het gevoel dat ik zou vallen.

Ik wist niet hoe snel ik naar huis moest rennen. De hele weg rende ik. Ik vocht tegen mijn tranen en vond het niet eerlijk. Ik voelde me verkracht. Dat wist ik toen natuurlijk niet, maar al schrijvende krijg ik dat gevoel weer en nu zou ik dat zo omschrijven.

Daarna heb ik uren op mijn kamer gezeten. Ik wilde de boeken die ik mee had genomen kapot scheuren. Deze wilde ik helemaal niet. Ik haatte ze! Maar kapot scheuren, dat mocht niet natuurlijk en ik vond ook dat ik dat niet mocht doen, dus wat ik deed was met mijn hoofdkussen keihard op die boeken slaan. De manier waarop ik ook later zo vaak mijn woede heb geuit, zonder te snappen waarom.

Ik was razend en verdrietig. Ik vond het zo stom, zo onterecht, zo gemeen, maar ik durfde er met niemand over te praten, want ik dacht dat ik iets heel ergs had gedaan en ik wilde niemand teleurstellen. Even was ik zo ontzettend gelukkig geweest toen ik op de jongensboekenafdeling aan het kijken was, maar die mevrouw was zo boos en streng, dat het wel heel slecht moest zijn. Dat IK wel heel slecht moest zijn.

Gelukkig kwam er snel een andere mevrouw in de bus, dat scheelde, maar ik durfde zelfs niet meer naar rechts te kijken. Kan er nu nog verdrietig over worden dat die jongensboeken me ontnomen zijn. Het gebaar van Marcel maakt het gelukkig weer een beetje goed. Ik ben als een klein jongetje zo blij met dit boek. Wat een bijzonder cadeau.

Patiëntenstop… het doet gewoon pijn!

 

Kris van der Veen plaatste gisteren een bericht op twitter. Over de patiëntenstop bij het Genderteam aan het VUmc. Zorgverzekeraars komen hun zorgPLICHT namelijk niet na en stellen niet voldoende geld beschikbaar, waardoor momenteel honderden transseksuelen aan hun lot worden over gelaten met alle afschuwelijke gevolgen van dien.

Ik heb geluk gehad, ik stond namelijk op de wachtlijst, al lang vóór de patiëntenstop en ben in januari dit jaar, ná de patiëntenstop, begonnen met mijn behandeling. Ik twitter Kris dat de situatie in- en intriest is en dat ik ik er niet aan had moeten denken om nog langer te moeten wachten. Kris antwoordt me: “Zou je misschien in een alinea kunnen beschrijven wat er dan was gebeurd? Of hoe je je dan zou voelen?”

BAAAAAAAAAM, die vraag komt binnen, ik voel me wankelen en de tranen springen in mijn ogen, ook nu weer, nu ik dit schrijf. Hoe ik me dan zou voelen? Wanhoop voel ik, onmacht, intens verdriet. Het doet gewoon echt pijn. Hoe kan er zo beslist worden over het leven van mensen? Hoe is het mogelijk dat dit kan? Hebben de meneren en mevrouwen van de Zorgverzekeraars enig idee wat ze aanrichten? Wat dat doet met mensen die gewoon recht hebben op een behandeling? En wat dit uiteindelijk extra gaat kosten als er geen oplossing komt?

Wat er gebeurd zou zijn als ik niet behandeld zou worden? Pfff, alleen al daaraan denken maakt me werkelijk radeloos en wanhopig. De eerste vragen die in me opkomen zijn: Is mijn leven het dan nog wel waard om geleefd te worden? Zou ik dan nog wel willen vechten? Zou ik nog de kracht op kunnen brengen om door te gaan? Nee, ik denk het niet!!! (even voor de duidelijkheid, ik ben een optimistisch en krachtig persoon, iemand die denkt in mogelijkheden, iemand die wil leven en van het leven kan genieten en beslist niet depressief is).

Mijn hele leven heb ik gevochten, heb ik gestreden om te voldoen aan dat beeld, waarvan ik dacht dat ik daaraan moest voldoen “vrouw zijn”, ook al voelde ik dat het niet klopte, maar die gevoelens negeerde ik en vervolgens deed ik nog beter mijn best, maar nu kan ik niet meer. Ik kan het werkelijk niet meer opbrengen. Ik ben uitgeput. Op. Helemaal op. Het is denk ik te vergelijken met een burnout. Jaren en jaren ga je maar door, kun je alles, maar dan ineens gaat de stekker eruit. Zegt je lichaam “STOP!” en kun je niet anders dan stoppen en je leven opnieuw gaan vormgeven. Op dat punt ben ik aangekomen. Behandeling is dan ook geen luxe, maar een noodzaak.

Ik kan gewoonweg niet meer terug naar “het vrouwtje spelen”. Onmogelijk. Ik snap dat het moeilijk te begrijpen is voor iemand die dit niet meemaakt in lijf en leden, maar transgender zijn is niet onze keuze. Net als je er ook niet voor kiest om een hartaanval te krijgen of blind te worden. Ik denk dat er geen enkele transseksueel op de wereld rondloopt die denkt “oh, leuk, laat ik eens van geslacht gaan veranderen”. Zo werkt het niet. Het enige wat we willen is onszelf zijn. Meer vragen we niet en die geslachtsaanpassende operaties zijn er om ons beter te maken, het zijn geen cosmetische ingrepen of luxe-behandelingen.

Omdat ik nu op het goede pad zit op weg naar mezelf, van binnen én van buiten een man, kan ik weer gaan bouwen. Mensen die dit blog gevolgd hebben weten wat ik door heb moeten maken het afgelopen jaar, weten welke enorme hobbels ik heb moeten nemen, welke haast onmogelijke keuzes ik heb moeten maken, zij weten hoe ik vecht om er weer bovenop te komen. Dat ik vecht voor een goede toekomst voor mijn kinderen. Dat ik er alles aan doe om weer zo snel mogelijk financieel onafhankelijk te worden. En dat gaat lukken.

Dat gaat lukken omdat ik eindelijk mezelf zal kunnen zijn, omdat ik eindelijk de rust heb gevonden, omdat ik eindelijk mijn werkelijke kracht kan gaan aanboren en ik Rick ga worden. Helemaal. Eindelijk!