One of the boys

23 april – De slapeloze nacht

Sinds ik testosteron gebruik, zeven maanden nu, slaap ik als een blok. Een geweldige bijwerking kan ik wel zeggen, het is een weelde zoveel slaapgenot te ervaren na jaren en jaren van belabberde nachten. De nacht van 23 april kon ik de slaap echter niet vatten. Heel vreemd. Ik ben het gewoon niet meer gewend.

Uiteindelijk stond ik maar op en ben ik wat gaan surfen op het net en, toeval bestaat niet, ik zag een droom van een vacature, die ik anders zeker niet gezien zou hebben, want eigenlijk geloof ik op mijn leeftijd niet meer zo erg in het schrijven van brieven. Netwerken heeft veel meer zin en is veel effectiever.

Omdat ik van het enthousiasme toen helemaal niet meer kon slapen, heb ik er om 4 uur ’s nachts een brief uit geknald, want als je iets echt wilt, dan is het geen enkel probleem om daar een motivatie voor te vinden. Daarna toch nog even lekker geslapen.

Dezelfde dag nog word ik gebeld door het Uitzendbureau; “We willen graag kennis met je maken, alleen wordt alles geregeld vanuit Utrecht, wel wat ver voor jou, je kunt hier langs komen, maar we kunnen de sollicitatie ook telefonisch doen hoor!” “Geen probleem” hoor ik mezelf meteen zeggen “ik kom wel langs, ik wil de kans op slagen zo groot mogelijk maken, want deze functie interesseert me echt enorm!”

Razendsnel heb ik me bedacht dat het belangrijk is dat ze me zien, op die manier kan ik eventuele vooroordelen over transseksuelen meteen van tafel vegen. Ik weet dat als men mij ziet ik vertrouwen geef en uitstraal, want weet ik veel wat ze denken, misschien wel dat ik er raar uit zie, dat ik psychisch in de knoop zit of wat dan ook. Ik moet grinnikend meteen denken aan wat een collega met verbazing uitriep nadat ik uit de kast was gekomen voor de hele afdeling tegelijk “Oh, maar jij bent helemaal niet zielig en zo vol met leven en met zin om er wat van te maken, wat bewonder ik jou!”

28 april 2015 – De intake

Met mijn gloednieuwe paspoort met de felbegeerde M en mijn oude diploma’s meld ik me ruim op tijd bij het Uitzendbureau. In de bevestigingsmail stond dat ik mijn diploma’s mee moest nemen. Indien dat niet zou kunnen had ik dat van te voren moeten melden. Blijkbaar vinden ze diploma’s erg belangrijk dacht ik. Op mijn diploma’s staat echter mijn vrouwennaam. Ik verwachtte dus dat er gesproken zou gaan worden over mijn transgender-zijn. Leek me ook wel logisch nog in dit stadium  van mijn transitie. Als ik me heel mannelijk kleed met een overhemd in blauwtinten die me wat stoerder maken, dan word ik tegenwoordig meestal met meneer aangesproken. Kleed ik me uniseks, dan is er twijfel en wordt het vaak toch nog mevrouw. Kapsel en kleding zijn in deze fase van mijn transitie heel belangrijk. Ik heb wel het geluk dat mijn stem weer behoorlijk zwaarder is geworden de afgelopen week.

Het gesprek begint heel relaxed. Ik moet me legitimeren, ze maken kopieën, ze vullen al mijn gegevens in. De rest van het gesprek gaat ook heel soepeltjes, er worden veel vragen gesteld en ik geef gemakkelijk antwoord. Wel vraag ik me af of de meneer van het Uitzendbureau niets ziet of vermoedt? Voor ik het weet zijn we vijf kwartier verder en om mijn diploma’s wordt niet gevraagd. Ik heb helemaal niet hoeven spreken over het feit dat ik een transman ben! Geen uitleg, geen vragen, geen gedoe… huh?? Ik kan het eigenlijk nog maar nauwelijks bevatten. Achteraf snap ik het eigenlijk ook wel, ze verwachten een man, je stelt je voor als een man, in je paspoort staat man en dan ben je het ook gewoon. En dat ben ik ook. Ze kunnen hoogstens denken wat een vreemd ventje, maar dat kan me geen bal schelen, ik had dit alleen nog niet verwacht. Wat kan het leven toch weer verrassend lopen.

Een half uur later zit ik trots als een pauw in de trein op weg naar huis. Jéeee, ik was gewoon Rick. Ik heb een glimlach van oor tot oor. Dan komt er een meisje van een jaar of twaalf naar me toe en vraagt: “Meneer…. uhhhh….. mevrouw, mag ik u iets vragen?” “Maar natuurlijk” zeg ik brullend van de lach.

7 mei 2015 – De sollicitatie

Het was spannend, maar op 1 mei hoor ik dat ik voorgesteld zal worden aan mijn mogelijke nieuwe werkgever. Ik ben door het dolle heen. Het is me gelukt om naar de volgende ronde te gaan en nog wel als Rick, als man en niet als transman. Van de 150 kandidaten zijn er nog twaalf kandidaten over voor acht werkplekken door heel Nederland. In mijn regio zijn er twee plekken voor drie voorgestelde kandidaten. De week duurt heel lang, ik weet dat ik een behoorlijke kans maak, maar ik heb de job nog niet, hoewel ik er een enorm goed gevoel bij heb.

Alle overgebleven kandidaten worden ontvangen in een rommelig zaaltje. We krijgen plenair extra informatie over de functie en over het bedrijf, we krijgen een bedrijfsfilm te zien en we vertellen allemaal iets over onszelf. Van mijn fobie voor voorstelrondjes is niets meer over. Daarna hebben we allemaal, één voor één, een speeddate van tien minuten met twee leidinggevenden. In die tien minuten moet je jezelf verkopen.

Ik ben als een van de laatsten aan de beurt. Van zenuwen geen sprake en ik sta versteld van de antwoorden die ik geef. De dag ervoor heb ik bewust besloten me niet voor te bereiden op het gesprek en te vertrouwen op mezelf en op wat er zou komen. Je kunt toch nooit alle vragen voorbereiden en eigenlijk alleen maar jezelf zijn.

Ik heb het gevoel dat het eigenlijk niet meer mis kan gaan, maar mijn god wat spannend nog. Het is nu wachten tot morgenochtend. Doordat deze hele sollicitatiemarathon nogal uitgelopen is, worden we niet dezelfde middag, maar pas de volgende ochtend gebeld met het verlossende woord. Job or no job. Sowieso ben ik tevreden. Veel beter had ik het niet kunnen doen en ook nu was ik gewoon Rick en niet Rick met al dat transgendergedoe, wat ontzettend heerlijk, wat een bevrijding.

Op het station koop ik een broodje. Eerder die dag kon ik niet veel door mijn keel krijgen en ik scheur nu van de honger. “Alstublieft mevrouw!” zegt de donkere meneer vanachter de toonbank, terwijl hij me het wisselgeld terug geeft. Ik kijk hem aan en moet wederom vreselijk lachen “Mevrouw???”  Tsja… wat maakt het ook uit. Het is allemaal slechts een kwestie van tijd en de testosteron zal nog veel van zijn werk gaan doen.

8 mei 2015 – De verlossing

Ondanks de spanning slaap ik goed en kan ik rustig wachten tot de volgende dag 10:00 uur. Dan slaan de zenuwen ineens heftig toe. Het zal nu niet meer zo lang duren denk ik. Ik speel een spelletje Risk met mijn kinderen die vakantie hebben. Een welkome afleiding want mijn hart klopt ondertussen in mijn keel. Dan, om 10:40 uur, gaat de telefoon. Ik spring omhoog, mijn kinderen gillen “Daar is ieeeeeeeeeeeeee!”

“Positief nieuws Rick!” hoor ik aan de andere kant van de lijn, er ontsnapt een harde “YESSSS!!!!!” terwijl ik mijn vuist bal. Ik ben één van de vijf mensen die aangenomen is, dus niet eens één van de acht. De verdere gang van zaken wordt besproken en hoewel ik heel serieus antwoord geef, sta ik ondertussen te dansen, of beter gezegd op een idiote manier te draaien met mijn onderlijf. Mijn zoon en dochter, allebei pubers, schamen zich rot, dat blijkt uit alles, ze houden zich echter wel stil gelukkig. De meneer van het Uitzendbureau merkt niets. Het gesprek duurt ruim vijf minuten, wat verschrikkelijk lang is als je het eigenlijk uit wil schreeuwen, en als ik neerleg springen we met zijn drieën de kamer rond. Mijn kinderen zijn ook heel blij, maar drukken me wel op het hart dat ik nooit, maar ook nóóit meer mag proberen te twerken. “Echt mam, dat kan echt niet!!!!”

Maandag a.s. begin ik met een intensieve training van bijna vier weken. Daarna aan het werk ‘as one of the boys’!  Het is toch wel even heel anders om aan de slag te gaan als man dan als een man die ooit een vrouw was. Ik ben passabel, in ieder geval op mijn werk. Ik heb het hem gewoon geflikt!

Het is nog niet te bevatten…

.

,

,

Advertenties

39 gedachten over “One of the boys

  1. Fons Osseweijer

    Dat is heel erg cool! Van harte gefeliciteerd man. die nacht niet slapen is ergens goed voor geweest. En idd niemand die er naar vraagt als het een maal in het paspoort staat. TOF!

    1. Rick Berichtauteur

      Het moest gewoon zo zijn, die slapeloze nacht. Wat een cadeau. En ach, er zijn ook genoeg biomannen met vrouwelijke trekken of weinig baardgroei. Ik ben gewoon Rick. Punt.

  2. jinny

    Ik zeg gefeliciteerd.
    Vanuit mijn hele hart.
    Echt, ikzelf heb het geluk met mijn werkgever, ik hoef niet de boer op, maar wat gun ik het jou.

    Ach, en de zeldzame keren dat ik nog als meneer aangesproken wordt laat ik gewoon mijn broek zakken heb ik me voorgenomen… 😉
    Mijn stem wordt helaas niet hoger…..

    1. Rick Berichtauteur

      Haha, dat kan ik nou net niet doen, mijn broek laten zakken. Kan natuurlijk wel mijn knoopjes van mijn overhemd los maken.

  3. Saskia

    Hoi Rick,
    Gefeliciteerd met je nieuwe baan!!
    Ik heb je hele blog nu gelezen en ik lees ze met veel plezier en interesse.
    Ik vind je schrijfstijl erg leuk en humoristisch. Ik hoop dat je heel veel plezier hebt in je baan! Groetjes, Saskia

  4. Liesbeth

    Zo ongelooflijk blij voor je! Nu kan ik met een gerust hart met vakantie want jij bent onder de panne met je introductiecursus! Geniet ervan – van het werk, van het one-of-the-boys zijn, van de blijdschap van je kinderen, van je Nieuwe Leven!

  5. Remco0808

    Dag Rick, wat een geweldig goed nieuws én wat een geweldige prestatie van jou!!! Ben echt trots op je dat je dit geheel op eigen kracht voor elkaar hebt gekregen. Je hebt dit natuurlijk ook gewoon verdiend en dan is het des te fijner als het dan ook echt gebeurt… Liefs, Remco

  6. Pat

    Maar dat is goed nieuws joh Rick!! Gefeliciteerd! Ik ben compleet onder de indruk van jouw sollicitatie verhaal. Ze hebben je kwaliteiten op waarde weten in te schatten! Geslacht is van secundair belang neem ik aan of is het een man’s Job? Wat het ook moge zijn ik weet dat jij er wat van zal maken. Fantastisch!!

    1. Rick Berichtauteur

      Geslacht is inderdaad van secundair belang. Er zijn drie mannen en twee vrouwen aangenomen. Ik ga vlammen! Dankjewel xx

  7. pizzaspinaci

    Gefeliciteerd! Ik vraag me wel af of ze er echt niets van weten, of dat ze wel weten dat je trans bent maar dat het gewoon niks uit maakt en ze er daarom niets over zeggen. Dat zou helemaal mooi zijn natuurlijk 🙂 Succes alvast met je training maandag en geniet ervan! Groetjes Misha

  8. Henny Kingma

    Wat geweldig! Wat een grote stap voorwaarts! Het is altijd super leuk om je blog te lezen, je schrijft zo ontzettend leuk en dapper, maar dit slaat alles. Heel veel succes! Liefs van je ex-collega Henny

    1. Rick Berichtauteur

      Hé Henny, wat ontzettend leuk om van je te horen! Jullie zullen me nu nog maar amper herkennen denk ik, maar wat waren jullie een fantastische collega’s. Was een enorm waardevolle periode in mijn transitieproces. Groetjes aan iedereen.

  9. taboebrekers

    Gefeliciteerd Rick. Door je eigen geloof erin, je zelfvertrouwen en innerlijke kracht bereik je veel. Ik persoonlijk ben ook van mening dat dit de ander ook helpt om je niet ‘ anders’ te zien/behandelen doordat je gaat staan voor wie je bent. Heel veel succes boy!

    1. Rick Berichtauteur

      Dankjewel, stap voor stap kom je er. Daarom noem ik het ook een reis en op die reis kom je van alles tegen. Ontberingen en de prachtigste dingen. Ik ga ervoor!

    1. Rick Berichtauteur

      Ja, is het niet geweldig??? Inmiddels ben ik hard aan de slag. Enorm pittige opleiding. Ben echt uitgeput iedere dag. Nog even doorzetten en op 3 juni het examen. Spannend nog even.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s