Maandelijks archief: maart 2015

Ben jij haar man dan?

Het is tijd om de handen uit de mouwen te steken en in het kader van mijn zoektocht naar een passende baan c.q.  inkomsten bezoek ik een netwerkbijeenkomst voor werkgevers, werkzoekenden en andere geïnteresseerden.

Al zeg ik het zelf, ik zie er pico bello uit met mijn platte brede borst in een blauw wit gestreept overhemd, nette spijkerbroek en leren enkelboots. Maar vooral, ik voel me uitstekend. Ik mag nu gezien worden van mezelf. Opvallend is de rust en de kalmte die ik ervaar bij het bezoeken van dit evenement. Geen spoor meer te verkennen van zenuwen of verlegenheid die mij vroeger zo gewoon waren.

En daar is Bert. Bert is een oud-collega. Zo’n vijftien jaar geleden kwamen we elkaar voor het eerst tegen. We werkten geruime tijd samen en zaten in dezelfde kamer. We hadden altijd een leuk contact en veel gezamenlijke interesses. Nadat we allebei weggingen bij dat bedrijf kwamen we elkaar een paar jaar later weer tegen bij een andere werkgever. Ik was inmiddels zelfstandig coach en trainer en ook hij was werkzaam in de coachwereld. We spraken zelfs een keer bij hem thuis af om te kijken of we iets samen zouden kunnen gaan doen. Dit liep op niets uit, maar we hadden nog wel eens mailcontact, zijn gelinkt via LinkedIn en zo’n anderhalf jaar geleden kwamen we elkaar toevallig tegen bij een buurtcentrum. Hij begroette me toen enthousiast en we praatten wat bij. Hoewel ik toen al bezig was met mijn transitie vertelde ik hem daar niet over, daar was het toen nog niet het moment voor.

“Hoi Bert, ik ben Rick.” Ik steek mijn hand naar hem uit en schud hem de hand.
“Hallo Rick, aangenaam kennis te maken.” zegt Bert met een ferme handdruk.
“Herken je me niet?” vraag ik lachend.
“Even kijken hoor.” Hij fronst zijn wenkbrauwen. Hij herkent me niet.
“We hebben nog wel samen gewerkt!” zeg ik, maar er valt geen kwartje
“Waar dan?“ vraagt Bert. Ik zie zijn hersenen kraken.
“Bij bedrijf X!”
Bert kijkt me nog indringender aan. “Ik zou het niet meer weten” stamelt hij “er werkten ook zoveel mensen.”
“We zaten zelfs op dezelfde kamer!” geef ik als extra hint, maar nee, hij weet het nog niet.
“Ik ben zelfs nog een keer bij je thuis geweest” voeg ik toe. Nog steeds heeft hij geen idee met wie hij staat te praten.
“Ken je Roos dan nog wel?” vraag ik plagend.
“En of, natuurlijk ken ik die nog!” hij kijkt me nogmaals indringend aan “Ben jij haar man dan?”
Het wordt echt steeds grappiger. “Neeeeeeeheeee” roep ik uit “Roos, dat was ik!”
Ik zie hem haast wankelen, hij kijkt me aan en aan. Krabt aan zijn kin. Fronst nogmaals zijn wenkbrauwen. Kijkt alsof hij water ziet branden. “Ben jij Roos…….???”
“Ja Bert, ik was inderdaad Roos, maar ik ga nu als Rick door het leven.”
Ik leg hem uit wat er gebeurd is.
“Jéeee” hij is met stomheid geslagen “mag ik je feliciteren?”

Dat mag. Want het is een felicitatie waard.
.
.
.

Advertenties

Van bh naar binder naar bloot

Wat een geweldige sensatie, de stof van mijn t-shirt rechtstreeks op de huid van mijn borst. Al ruim zeven weken geen bh meer en nu is de strakke binder, die ik moest dragen na mijn borstreconstructie, ook voorgoed verleden tijd. In huis loop ik zelfs af en toe verlekkerd rond met ontbloot bovenlijf, trots op mijn torso als ik ben. Het is haast niet te beschrijven wat voor een ballast ik kwijt ben. Letterlijk én figuurlijk.

De eerste dagen na de operatie gierden de gelukshormonen door mijn lijf. Pijnstillers waren niet eens nodig en ik voelde me opmerkelijk goed. Ik dacht dat mijn herstel een eitje zou zijn. Langzaamaan begon de pijn echter toe te nemen en merkte ik hoe moe ik was van de narcose, de ingrijpende operatie en later van alle emoties. Maar man, man, wat was ik gelukkig.

Dus toch…  ‘complicaties’. Ten eerste de lichamelijke. De pijn begon toe te nemen. Gek genoeg vond ik dat ergens wel fijn. In het begin brandde het constant, vooral op de plaats waar ooit mijn decolleté zat. “Brand maar, brand maar” zei ik dan tegen mezelf “dit zijn de laatste stuiptrekkingen en daarna ben ik voorgoed verlost. Wat is deze pijn nou eigenlijk in vergelijking met de psychische pijn die ik heb moeten doorstaan en die ik meer dan eens niet probeerde te voelen door mijn lichaam opzettelijk te pijnigen?”

Ook was ik, op de dag van de operatie al, blij met de binder die ik moest dragen. Verrassend wel vond ik. Het werd een symbool voor de periode waar ik nu in zat, de overgangsfase van mijn leven vóór de operatie tot mijn leven ná de operatie. Voor de operatie zag ik er enorm tegen op om zo’n kreng te moeten dragen. Het leek me verschrikkelijk, eindelijk van mijn gehate bh’s af en dan nog eens zes weken (wat langer werd) een nieuwe gevangenis voor mijn borst. Maar opnieuw, ik ervoer een haast prettig gevoel, het zou gewoon niet goed geweest zijn om met tieten het ziekenhuis in te gaan en er plat uit te komen net alsof er niets gebeurd was. Er was namelijk ontiegelijk veel gebeurd en dan heb ik het niet alleen over de zware lichamelijke ingreep van het verwijderen van twee enorme tieten en het construeren van een mannenborst. Het leven zomaar weer herpakken, daar was toch wat tijd voor nodig en ik werd letterlijk door mijn lichaam gedwongen hier de tijd voor te nemen.

Als eerste het besef dat deze operatie zo ontzettend veel meer was dan anderhalve kilo weggesneden tiet. Ongelooflijk en haast niet te bevatten wat er gebeurde, maar logisch ook eigenlijk welke ballast ik vooral in figuurlijke zin kwijt raakte. Een niet te beschrijven bevrijdende opluchting na zo’n intens conflict bijna iedere minuut van mijn leven. Hier ben ik altijd bewust of onbewust mee bezig geweest en ineens was er dan die platte borst die bij me hoort, die er altijd had moeten zijn. Ik hoefde niet te wennen. Ik miste niets. Het was gewoon meteen goed. Ik was thuis gekomen en ik merkte per direct welke ruimte en energie er ineens vrij kwamen, die niet meer nodig waren voor het dagelijkse gevecht tegen mijn vrouwelijke verpakking.

De binder kon de zwellingen en de vochtophopingen echter niet voorkomen, met als gevolg dat ik na een week bont en blauw was en gewoon weer tieten had. Wel een paar cupmaten kleiner, maar toch. Op zich was het een natuurlijke reactie van het lichaam. Holtes worden automatisch opgevuld door vocht. Na verloop van tijd voert je lichaam dat vocht ook weer af, maar in mijn geval was het zo veel dat er wel wat extra hulp nodig was en ik heel veel spanning op mijn borst(en) kreeg. In eerste instantie lukte het niet om het vocht weg te zuigen en ik voelde me steeds beroerder worden. Ik kon nog amper bewegen en lopen. Iedere stap gaf een steek in mijn borst en iedere trilling liet me ineenkrimpen van de pijn. Daarnaast was zeven weken half zittend op mijn rug slapen ook niet echt een lolletje. Maar goed, uiteindelijk, na ruim vier weken lukte het de chirurg een grote hoeveelheid vocht weg te zuigen en vanaf die dag ging het steeds beter.

Naast de lichamelijke ongemakken waren er ook de emotionele ‘complicaties’. Die zorgden ervoor dat ik me tijdelijk terug getrokken heb van mijn blog en van twitter. Ik voelde dat ik dit alleen door moest maken. Hoogstens met wat bijstand van een aantal zeer goede vrienden en af en toe wat contact via DM. Dat is een goede beslissing geweest. Het was heel zwaar, maar wel voor mij alleen om op te lossen. Het was mooi en boeiend, het was heftig en pijnlijk, het was een constante afwisseling van pijn, van verdriet en van intens geluk.

Een berg van gevoelens, emoties en gedachten passeerden de revue en die moesten allemaal verwerkt worden en indalen. Mijn kinderen die het eng vonden om me weer te zien, hun ruimte nodig hadden en die hun angsten hebben over wat er nu gaat komen. Mijn zussen die best moeite hebben met mijn transitie en nog vol in een soort van rouwproces zitten. Het besef dat een transitie een heel eenzaam proces is, voor niemand echt te begrijpen en dat het voor mensen in de nabije omgeving heel moeilijk is om blij voor je te zijn, omdat het ook bij hen hun wereld op zijn kop zet en heftige emoties losmaakt. Het verdriet omdat ik mijn hele leven zoveel energie heb gestoken in een zinloos doel namelijk vrouw zijn. De pijn om de grote offers die ik heb moeten maken om mezelf te mogen zijn. Dát en nog veel meer. Misschien schrijf ik er nog wel over, misschien niet. Dat kan ik nu nog niet zeggen.

Vandaag voelt als een nieuw begin. Alsof ik het startsein gehoord heb. Ik stond klaar in de startblokken en nu is de race begonnen. Vanochtend heb ik me beter gemeld bij het UWV. Ik voel me klaar voor mijn nieuwe leven met een ander lijf, een andere naam en ander werk (snel hoop ik). Ik ben er klaar voor om naar buiten te treden, me te presenteren aan de buitenwereld en te laten zien wie ik werkelijk ben. In al mijn naaktheid.

Van bh naar binder naar bloot.

Amen.

.

.