Maandelijks archief: december 2014

Terugbouwen

Terugbouwen. Een nieuwe term die ik zou willen introduceren. Bij deze.

Ombouwen, dat is de term die je vaak hoort als er over transseksuelen gesproken wordt. Door veel transgenders wordt dat als zeer kwetsend ervaren. Ze worden omgebouwd van man naar vrouw of van vrouw naar man. Snap dat kwetsende wel, want het lijkt net of er over machines gesproken wordt. We hebben het alleen over mensen en wel over mensen die over het algemeen lang en intens geleden hebben en van alles hebben geprobeerd om te (over)leven met en in hun verkeerde lichaam.

Het is dan ook beter om over (geslachtsaanpassende) operaties te spreken. Operaties die nodig zijn om een afschuwelijke en wrede speling van de natuur recht te zetten. Geen cosmetische operaties dus, maar helende operaties. Het is niet het snijden in gezonde lichamen, maar het verhelpen/zoveel mogelijk corrigeren van verminkingen, zonder dat je overigens ooit zeker bent van het te verwachtte resultaat.

Zelf kan ik me daar trouwens niet zo druk over maken, over de term ombouwen, het heeft namelijk alles te maken met een gebrek aan informatie en kennis omtrent het thema en mensen hebben vaak simpelweg geen idee van wat ze zeggen en kwetsen bijna nooit met opzet. Mijn ervaring tenminste. Je kan het ze dus ook eigenlijk niet kwalijk nemen. Goede informatie in deze is dus essentieel.

Het zou natuurlijk mooi zijn als men zich gaat  realiseren dat ombouwen een verkeerd gebruikt woord is in deze. Het is helaas een begrip dat ingesleten is in onze maatschappij. Maar hoe dan ook, ik vind de term ‘ombouwen’ sowieso de lading niet dekken.

Loesje transgenderOmbouwen impliceert dat je iets maakt dat er niet is of was. Ik ben echter al sinds mijn geboorte een man, hoewel ik er aan de buitenkant als een perfect geschapen meisje uitzag en daarna om aan dat beeld te voldoen altijd verschrikkelijk mijn best heb gedaan om die vrouw te spelen.

In de embryonale fase is er namelijk iets faliekant mis gegaan. De hersenen worden als eerste gevormd. In mijn geval is er toen een mannelijk brein gevormd. Daarna pas wordt het lichaam gevormd en om het even versimpeld te zeggen, is er toen iets verwisseld in de bedrading in mijn hersenen en, domme pech, bij mijn mannelijke brein werd een vrouwelijk lichaam gevormd.

Natuurlijk voelde ik dat wel, dat er iets niet klopte, maar mijn verstand kon er niet bij. Ik zag toch een meisje en later een vrouw? En iedereen zei toch dat ik een meisje was? En dat meisje zag er toch goed uit?  Daar was toch niets mis mee?

Vervolgens, om mezelf te beschermen, ontwikkelde ik een ijzersterk overlevingsmechanisme waarbij ik mijn werkelijke gevoelens verdrong of zelfs helemaal blokte. Uit het psychologische traject dat ik heb moeten volgen het afgelopen jaar is o.a. naar voren gekomen dat ik bijvoorbeeld geen enkele herinnering over mijn borsten heb totdat ik zo’n 25 jaar oud was. Geen enkele herinnering dus. Ze zijn totaal weg, verdrongen en uitgewist.

Het is dus niet zo dat ik een man wil WORDEN. Ik BEN een man. En dat ben ik altijd al geweest. al was ik me daar niet altijd meer van bewust door die verdringing. Mijn omhulsel was vrouwelijk en daar kan ik nu absoluut niet meer mee leven. Dat heb ik lang genoeg geprobeerd. Ook kan het niet meer omdat mijn overlevingsmechanisme niet meer werkt. Helemaal kapot is.

Nu een kwestie van terugbouwen dus. Een andere optie is er niet meer.Terug naar zoals het was in den beginne. Terug naar zoals het had moeten zijn. Van binnen een man. Van buiten een man. Voor zover als dat nog kan tenminste. Perfect worden zal het nooit, maar daar neem ik genoegen mee.

,

,

 

Advertenties

Het klopt!

Na ruim twee maanden gebruik van T …

Ja, je leest het goed, om precies te zijn is het vandaag, 15 december, mijn 71e dag aan de T (testosteron). De laatste blogs heb ik geschreven met terugwerkende kracht omdat ik om verschillende redenen niet in staat was om eerder te schrijven. Eén ervan was dat ik in de gevoelloze fase gewoonweg niet kon communiceren en niet wilde communiceren. Die fase heeft overigens niet al te lang geduurd gelukkig.

lege tube TIn een woord: FANTASTISCH!

Het klopt. HET KLOPT!!! Het lijkt wel of alles nu op z’n plaats valt en ik nu krijg wat ik mijn leven lang ongemerkt miste. Heel bijzonder wat het juiste hormoon in een lichaam teweeg kan brengen. Ik voel me zó ontzettend goed, kan niet anders zeggen en dat is nu al ruim een maand zo. Heb een enorme rust in mijn hoofd, voel me stevig en in balans. Ik voel me ik.

Het was even behoorlijk schrikken toen ik me letterlijk en figuurlijk zo gevoelloos voelde, maar tegelijkertijd vertrouwde ik er ook op dat het wel goed zou komen. Ik wilde gewoon even met rust gelaten worden en niemand  die zich er tegen aan zou bemoeien en inderdaad, het is gebleken, het had gewoon even tijd nodig. Ik moest even wennen, me even resetten. Zoiets.

Sandra, die het tegenovergestelde proces meemaakt zegt het mooi: “Nuchterder. En wat meer seks door mijn lijf.” Gevoelloos ben ik zeker niet meer. Het voelt vooral puur en natuurlijk. Niets gemaakts meer. Rust in mijn hoofd. Een twittervriendin voegde mooi toe in een DM: “mannen voelen een boel dingen heel anders (aan) ja; maar een verarming is ’t niet echt….eerder een “niet druk maken over onbelangrijke dingen” (waar vrouwen nogal eens een overdreven punt van maken 😉 ) …” Heel raak verwoord door haar.

En dan de lichamelijke veranderingen. Ik vind het echt bizar. In zo’n korte tijd zo veel verandering. Dat had ik niet verwacht, nadat ik de informatie van de Genderpoli had gelezen. Zoals ik al schreef in mijn vorige blog ‘Klootzak’, DIRECT effect; grotere  en hardere spieren en een betere conditie. En dat is fijn, dat je meteen al merkt dat er iets gebeurt. Ik had gehoord van een andere transman dat het allemaal heel lang duurt, bij mij dus niet. Zo zie je maar weer, iedereen is anders en uitzonderingen bevestigen de regel.

Dames, om jullie even jaloers te maken (ja, echt leedvermaak): Ik ben in iets meer dan twee maanden bijna geheel van de cellulitis af! Geen putjes meer in mijn benen. Daarnaast ook geen meezwabberend vel meer onder mijn bovenarmen als ik zwaai. En wat ben ik trots op mijn spierballen.

Niet fraai om te zien, maar wel te zien (maar ik kijk er toch niet naar en ze gaan er te zijner tijd af) mijn tieten worden ook al slapper. Mannen hebben nu eenmaal minder vet. Straks cup E theezakjes denk ik. Gruwel.

En… ook heel geestig… Mijn spijkerbroek staat niet meer gespannen over mijn billen. Net onder mijn billen heb ik nu een klein beetje lubberende stof, wat je zo vaak ziet bij mannen. Van volle vrouwelijke billen naar een afgeplat achterwerk. Haha, ik ben er blij mee!

 

Klootzak

Na twee weken gebruik van T …

Jezuuuuus wat is dit eng. Ik ben mezelf totaal niet meer. Help, waar gaat dit heen?

Week 1: Euforie!

Meteen al allerlei effecten te merken in mijn lijf. De T (testosteron dus) heeft gewoon DIRECT effect. Ik merk meteen dat ik gemakkelijker de trap op kan lopen en dat fietsen in plaats van ploeteren een leuk ritje wordt. Ik trek zelfs extra sprintjes. Ik voel een algehele verbetering van mijn conditie.

Wow, dat dit al kan met maar een paar dagen smeren van zo’n klein tubetje met 50 milligram testosteron. Ook merk ik dat mijn spieren steviger, groter en harder worden. Ongelooflijk na een week al grotere spierballen. Mannen zijn dus echt sterker, gewoon van nature. Wat een geluk. En dat zonder sportschool. En ook, ja dames, het libido is echt anders. Grappig wel.

Maar dan… week 2: Help!

Heb het gevoel dat ik in een soort wolk loop. In een mist als het ware. Ik voel me letterlijk en figuurlijk een beetje afgesloten van de wereld. Heb geen zin in andere mensen, geen zin om te praten en voel me in een constante boeiuuuuuuuh-modus. Laat mij mijn gang maar gaan. En laat me vooral met rust. Bemoei je er niet mee. Hup, wegwezen.

Ik voel ook dat ik minder voel. Letterlijk bedoel ik dat dan. Ik heb normaal gesproken hele gevoelige vingertoppen waarmee ik bijvoorbeeld feilloos kan voelen of er onnatuurlijke stoffen in kledingstoffen zitten (zoals polyester of nylon). Ineens lukt dat niet meer zo goed. Het lijkt net of ik hele dunne plastic handschoenen aan heb. Ik voel wel, maar er zit een laagje tussen.

Verschillende mensen hadden me gewaarschuwd, je weet nooit wat hormonen met je doen, je karakter zou behoorlijk kunnen veranderen. Ik dacht dat het wel los zou lopen. Ik vertrouwde er blind op dat testosteron gewoon bij me past, dat ik dat altijd gemist heb, maar help, wat gebeurt er nu? Heb ik er te licht over gedacht? Word ik gevoelloos? Of komen bepaalde dingen niet meer binnen? Word ik de man, die ik juist niet worden wil?

Word ik een ongevoelige en ongeïnteresseerde klootzak???

.

.

.

Geraakt door leven en dood

Dit keer een a-typisch blog. Ik schrijf eigenlijk altijd over mijn reis op weg naar wie ik werkelijk ben, maar dit keer iets anders. Twee nieuwsberichten die ik gisteren onder ogen kreeg. De één ontroerend mooi. De ander huiveringwekkend afschuwelijk. Twee paar ouders, twee transkinderen. Twee totaal verschillende verhalen.

Eerst het prachtige verhaal van transman Kai Bogert:

birth

Dan het ronduit afschuwelijke relaas van transvrouw Jennifer Gable:

Jennifer

Jennifer (32) is onlangs onverwacht overleden. In 2007 heeft zij haar geslacht wettelijk gewijzigd.

Ze is door haar ouders opgebaard in een open doodskist.
In een mannenpak.
Met afgeknipte haren…
Lees het hier in The Huffington Post

.

R.I.P. Jennifer

 

PS Gelukkig heb ik niet te klagen over de reacties van mijn vader en moeder, al heeft het ook voor veel verdriet en onrust gezorgd.

Het uur T

Na mijn paniekaanval is de rust weer terug gekeerd. Mijn beslissing was simpelweg de juiste; ik doe niets, maar dan ook niets wat niet goed voelt of waar ik niet achter sta, hoe raar dat misschien ook lijkt nadat ik zoveel in gang gezet heb. Ik vond vooral even dat ik het voor mezelf niet kon maken om eventueel te stoppen met mijn transitie. Dat zou toch niet te verteren zijn na alles wat het teweeg gebracht heeft?

Ik slaap heerlijk en dan is dé dag aangebroken. Als alles goed is ligt de T (testosteron) nu klaar bij de apotheek. In alle rust sta ik op en ga ik er naar toe. Het valt me op dat ik nu helemaal niet nerveus ben. En waarom ook? Ik haal de doos alleen maar op. Nog steeds weet ik niet of ik ga smeren of niet. Eigenlijk interesseert me dat ook nog niet. Ik wil het gewoon in huis hebben en dan zie ik wel wat er gebeurt.

De doos staat klaar. Genoeg voor een maand. “We geven u niet meteen 100 tubetjes mee” zegt de apothekersassistente “eerst maar eens kijken of u er tegen kan”. Lijkt me een goed plan en met 30 tubetjes Testim (“We geven u geen Androgel, maar een ander merk, wat hetzelfde is” en dat geloof ik dan maar) en een herhaalrecept loop ik de deur uit.

Testim

Thuis aangekomen maak ik de doos rustig open. Dertig grappige kleine tubes. Ik lees de gebruiksaanwijzing aandachtig door. Iedere dag een tubetje smeren op bovenarmen, schouders en rug. Ik lees  wat ik moet weten over Testim voordat ik het ga gebruiken. Ik lees over de mogelijke bijwerkingen. 50 mg testosterongel per dag. Dát gaat het verschil maken. Toch ongelooflijk hoe dat werkt en wat hormonen kunnen doen!*

Terwijl ik hier mee bezig ben, voel ik een enorme rust en vrede in mezelf. Al lezende valt de beslissing als vanzelf. Dit is mijn weg. Geen twijfel meer. Geen bedenkingen. Geen angst. Gaan.

Langzaam ontbloot ik mijn bovenlijf, pak ik een tubetje en prik ik het open met de achterkant van het dopje. Het ruikt heel sterk, alcoholachtig, maar dat is ethanol lees ik later. Ik hoef niet meer te denken, het is goed, ik ben klaar voor de volgende stap. Langzaam smeer ik de dunne gel op mijn rechterschouder. Het wordt verrassend snel en gemakkelijk opgenomen door mijn huid. Ik had van te voren gedacht dat het een vervelende lange handeling zou zijn van lang inmasseren en plakkerig gedoe, maar het tegendeel is waar. Het is zo gepiept. Dit is een eitje!

Ik ben begonnen. Het is begonnen. De eerste dag van nog meer vrijheid. Tenminste daar vertrouw ik op, want in feite is het een incognito, ik weet niet precies hoe ik ga reageren op de dagelijkse dosis T, hoe deze ‘puberteit’ zal zijn, ik weet niet hoe ik ga veranderen, ik weet niet wat de effecten precies zullen zijn. Ik weet alleen dat het onomkeerbaar is en dat ik er vrede mee heb. Het uur T is daar!

 

*wat doet T (testosteron) precies? Hoe gaat die zgn. masculinisatie in zijn werk?
Te verwachten effecten: acné (na 1 tot 6 mnd, max. 1 tot 2 jr), baardgroei en lichaamsbeharing (na max. 3 tot 6 mnd, max effect na 3 tot 5 jr), hoofdhaar- en haarverlies (na 12 mnd, genetisch bepaald), toegenomen spiermassa en kracht (na max. 6 tot 12 mnd, max effect na 2 tot 5 jaar), vetredistributie (na max. 3 tot 6 mnd, max. effect na 2 tot 5 jaar), stoppen menstruatie (na max 2 tot 6 mnd), clitorisgroei (na max. 3 tot 6 mnd,  max effect na 1 tot 2 jr), vaginale atrofie (na max 3 tot 6 mnd, max. effect na 1 tot 2 jr), daling stemgeluid (na max 3 tot 4 mnd, max. effect na 1 tot 2 jr)