Maandelijks archief: september 2014

Dag lieve mama

Ik was altijd haar Roosje. Zo noemde ze me nog altijd. Roosje. Of ik nou 2, 20, 30 of 40 was, dat maakte niet uit. Roosje was ik en Roosje bleef ik.

Sinds ik mama vorig jaar vertelde dat ik niet anders meer kan dan helemaal mezelf zijn gebeurde er iets heel bijzonders. Sinds ik ging staan voor mijn waarheid en voor mijn leven zijn we écht samen geweest. Het was puur en oprecht. En hoe voelde ik haar onvoorwaardelijke liefde… Ook zo puur en echt.

“Ach” zei ze “je bent gewoon mijn kind”.  Ze werd weer echt mijn mama, die ik zo nodig bleek te hebben. Wat ben ik dankbaar dat ik dit nog met haar mee heb mogen maken en dat we alles hebben kunnen bespreken.

Met jouw dood mama, neem je ook Roosje mee. Dankjewel mama, dank voor je onvoorwaardelijke liefde. Ik had me geen lievere mama kunnen wensen. 

hart
Dit zijn de laatste alinea’s van mijn speech. Gisteren hebben we afscheid genomen van mijn moeder. Op 6 september is ze overleden.  Een dag nadat ik mijn vorige blog schreef.

Dag lieve mama.

,

,

Advertenties

Groen licht!

Terwijl ik me in het Hospice bevind, om vier uur het verlossende telefoontje van de psycholoog van het Genderteam van het VUmc. Ik heb groen licht, ik mag door naar de volgende fase, the real-life experience (RLE).

groen-lichtIk heb groen licht! Binnenkort zal er gestart worden met de hormoonbehandeling waardoor mijn lichaam zich zal gaan vermannelijken. Eindelijk. E I N D E L I J K.  Wat heb ik uitgekeken naar dit moment.

Maar

Ik voel me koud. Verdoofd. Ik weet dat geluk en verdriet naast elkaar kunnen bestaan en toch…

Nee

Nu kan ik niet blij zijn. Gisteren verloor ze haar bewustzijn. Mijn moeder. Ik kan het niet meer vertellen. Aan haar die me onvoorwaardelijk lief heeft. Een dochter? Een zoon? “Ach, je bent gewoon mijn kind” zei ze.

Lieve mama, ik hoop en smeek dat je nu geen pijn meer hebt. Fijn was het om vannacht bij je te waken. Jij en ik, samen. De hele nacht. Zonder woorden. Slapen kon ik niet. Maar dat was eigenlijk wel heel fijn. Ik luisterde naar je ademhaling en herinnerde me in alle rust allerlei typische dingen van jou. In mijn eentje moest ik lachen.

En ach…  Alles is al gezegd. Tussen ons geen ‘openstaande rekeningen’ meer. Je mag gaan lieverd. Het is goed. Voor altijd in mijn hart.

.

.