Incasseren maar weer

 

De wedstrijd leek gespeeld en gewonnen, maar op het laatste moment die niets ontziende klap. Een complete knock-out het gevolg.

Versuft ben ik en langzaam kom ik weer bij. De wedstrijd verloren, de teleurstelling immens groot. Ik heb gejankt, ik geef het ruiterlijk toe. Ik was zo dicht bij de overwinning, het kon haast niet mis gaan, maar het ging mis. Het noodlot, dikke pech eigenlijk.

Ik schreef het al in mijn blog Baan in het kwadraat, ik had een enorme kans op een vaste baan bij mijn oude werkgever. Daar waar ze me kennen, daar waar ze me terug wilden hebben, daar waar ze bewondering hadden voor mijn open- en eerlijkheid. Negen maanden had ik daar, toen nog als vrouw, naar volle tevredenheid ingevallen. Ik kreeg een ontroerend afscheid toen ik gedwongen moest vertrekken omdat de persoon die ik vervangen had wegens ziekte, weer terug kwam. Terugkeren als man, nu nog met tieten, vonden ze geen probleem.

De directrice wilde me eigenlijk zo weer aannemen, maar moest zich houden aan de regels, de vacature moest in- en extern uitgezet worden, ik moest opnieuw solliciteren. Van het protocol kon niet afgeweken worden…

Deze baan zou me langdurig financiële vrijheid geven en had veel voordelen; een werkomgeving waarin ik totaal mezelf zou kunnen zijn tijdens mijn transitie die binnenkort echt gaat beginnen met de start van de hormonen, fijne collega’s, op fietsafstand van mijn huis en met werktijden waarmee ik mijn kinderen veel kan zien. Perfect voor nu.

Maar ik had domme pech. De mevrouw die de baan heeft gekregen heeft 16 jaar ervaring in een zelfde functie en kent de, voor mij nog steeds behoorlijk onbekende, cultuur en procedures tot in haar vingertoppen, daar kon ik met mijn negen maanden ervaring niet aan tippen. Hoe tevreden ze ook over mij waren en hoe graag ze me ook terug wilden, zij was toch een betere kandidaat. Ik een fantastische tweede en aan mijn capaciteiten lag het niet, maar daar heb ik natuurlijk geen reet aan.

En ik weet het, alle goedbedoelde adviezen, c.q. waarheden als een koe ten spijt:
Ik weet dat er na regen zonneschijn komt.
Ik weet dat er wel weer nieuwe kansen komen.
ik weet dat dit niet het einde van de wereld is.
ik weet dat dit me ook weer nieuwe inzichten en kansen geeft.
ik weet dat er ook voor mij een eerste plaats is weggelegd.
ik weet dat ik veel waard ben en er toch wel kom.
ik weet dat de aanhouder wint.
Ik weet dat waar een deur sluit, er een andere open gaat.
Ik weet dat het goed komt.
Ik weet het allemaal!!!

Maar nu even niet. NU EVEN NIET. Nu wil ik het even NIET horen!

Ik had zo gehoopt op een meevaller en niet op opnieuw incasseren na de afgelopen loodzware tijd waarin ik haast onmogelijke keuzes heb moeten maken en waarin ik naast mijn transitie heb te dealen met mijn scheiding, verhuizing, het wonen zonder mijn kinderen, werkeloosheid zonder recht op uitkering (nu wel tijdelijke baan), zware psychologische onderzoeken, dood en ongeneeslijke ziektes in mijn zeer nabije familiekring.

Ik vond het wel even genoeg, maar ik heb niets te vinden. Het is zoals het is. Incasseren maar weer.

.

Advertenties

24 gedachten over “Incasseren maar weer

  1. iT

    ‘Incasseren maar weer’…..hetiszoalshetis….
    Ronduit kl***!
    Een vette hug en janken mag. Ik denk aan je, vaker dan ik laat weten…en daar heb je geen reet aan. Een beetje support is fijn van iedereen en toch X

    1. Rick Berichtauteur

      Ja hoor, daar heb ik wel wat aan, net als aan al die mensen die voor me geduimd hebben, ook al had het niet het gewenste resultaat. Het mee- en medeleven sterkt. Sowieso.

  2. Boudewijn Betzema

    voor jou

    ik wil zijn als een jakje
    van katoen of van keeper
    zo dikwijls gewassen
    gemangeld gedroogd
    te lang in de zon ook
    zo verbleekt
    zo verschoten
    een jakje versleten
    dat nauwelijks oogt

    maar heel comfortabel
    en zo zacht om je schouders
    zo’n heerlijke warmte
    als nacht je omgeeft

    boudewijn

  3. jinny

    Gvd man, zit je niet op te wachten…
    Dit schiet niet op….
    Kon ik maar wat voor je doen, helaas….
    Een knuffel van mij.

      1. jinny

        Bij ons nemen ze niemand meer aan, ook inleners vlieger eruit…
        Met als gevolg dat ik in deze vakantieperiode de enige ben in mijn vakgebied en het dus hardstikke druk heb..

  4. Remco0808

    Dag Rick,

    Alles is door jou al gezegd; ik kan er niets aan toevoegen, zonder in clichés te vervallen. Dat doe ik dan ook niet. Ik ben in gedachten bij je, dat kan ik je nu bieden… Groeten, Remco

  5. Michel ten Hoove

    Dat je dit zwaar waardeloos vindt kan ik me héél goed voorstellen. Heb zelf eens iets soortgelijks meegemaakt. Was toen echt een behoorlijke tijd flink uit het veld geslagen. Wat wil je ook. Het was dé ideale vacature, op het ideale moment. Sterkte met het verwerken van deze tegenslag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s