Maandelijks archief: juli 2014

When the going gets tough, the though get going

Hallo Roos,
Was benieuwd hoe het met je gaat, na het slechte nieuws van vorige week.
Weet je Roos, ik vond het verschrikkelijk om het je te vertellen.
Tegelijkertijd weet ik dat je een mooie toekomst treft, omdat je sterk bent en al zoveel stappen hebt gezet.
Werk is daar echt maar een klein onderdeel in.
Ik wens je veel kracht en moois toe en wie weet hoort daar een klein stukje -naam bedrijf- bij.
Groeten Laurentine

Ruim een week na het slechte nieuws en de enorme domper van vorige week vanwege de afwijzing op mijn sollicitatie van de baan die ik al in de pocket leek te hebben en zoveel druk van de ketel zou halen, bovenstaande mail van de directeur.

Ik prijs me gelukkig! Wat fijn deze regels en menselijkheid. Nu kan ik het echt helemaal afsluiten en weer verder.

Mijn vorige weekend was zwart. Ik was er echt doodziek van nadat ik vrijdag het slechte bericht gehoord had. Ik kon mijn tranen niet bedwingen. Sorry. Wat een enorme teleurstelling! Waar moest ik de kracht vandaan halen om wéér te gaan solliciteren? Wéér de boer op te gaan? Wéér om te gaan met de financiële onzekerheid? Ik wist het even niet. Ik had daar even zo geen zin meer in. Ik was het incasseren zó beu.

Ik stond het mezelf toe om me verdrietig, teleurgesteld en lamgeslagen te voelen en langzamerhand kwam er toch weer licht en kon ik lichtpuntjes ontdekken. Vanaf dinsdag ging het weer bergopwaarts en voelde ik me langzaamaan klimmen vanuit het dal.

Laten we wel zijn, deze afwijzing geeft me de kans om inkomsten te genereren met werk dat inhoudelijk nog beter bij me past. Wat dat dan precies is, dat is nog de grote vraag, maar iedere dag kom ik dichter bij mezelf en ik ben ervan overtuigd en vertrouw erop dat het antwoord zal komen.

Dankjewel Laurentine, dank voor je mail en je  betrokkenheid. Dank voor je vertrouwen in mij en heel veel succes gewenst met je nieuwe werknemer. Ik sluit dit hoofdstuk af met mijn favoriete quote.

When the Going Gets Tough, the Tough Get Going

Swing it out!

 

 

Advertenties

Incasseren maar weer

 

De wedstrijd leek gespeeld en gewonnen, maar op het laatste moment die niets ontziende klap. Een complete knock-out het gevolg.

Versuft ben ik en langzaam kom ik weer bij. De wedstrijd verloren, de teleurstelling immens groot. Ik heb gejankt, ik geef het ruiterlijk toe. Ik was zo dicht bij de overwinning, het kon haast niet mis gaan, maar het ging mis. Het noodlot, dikke pech eigenlijk.

Ik schreef het al in mijn blog Baan in het kwadraat, ik had een enorme kans op een vaste baan bij mijn oude werkgever. Daar waar ze me kennen, daar waar ze me terug wilden hebben, daar waar ze bewondering hadden voor mijn open- en eerlijkheid. Negen maanden had ik daar, toen nog als vrouw, naar volle tevredenheid ingevallen. Ik kreeg een ontroerend afscheid toen ik gedwongen moest vertrekken omdat de persoon die ik vervangen had wegens ziekte, weer terug kwam. Terugkeren als man, nu nog met tieten, vonden ze geen probleem.

De directrice wilde me eigenlijk zo weer aannemen, maar moest zich houden aan de regels, de vacature moest in- en extern uitgezet worden, ik moest opnieuw solliciteren. Van het protocol kon niet afgeweken worden…

Deze baan zou me langdurig financiële vrijheid geven en had veel voordelen; een werkomgeving waarin ik totaal mezelf zou kunnen zijn tijdens mijn transitie die binnenkort echt gaat beginnen met de start van de hormonen, fijne collega’s, op fietsafstand van mijn huis en met werktijden waarmee ik mijn kinderen veel kan zien. Perfect voor nu.

Maar ik had domme pech. De mevrouw die de baan heeft gekregen heeft 16 jaar ervaring in een zelfde functie en kent de, voor mij nog steeds behoorlijk onbekende, cultuur en procedures tot in haar vingertoppen, daar kon ik met mijn negen maanden ervaring niet aan tippen. Hoe tevreden ze ook over mij waren en hoe graag ze me ook terug wilden, zij was toch een betere kandidaat. Ik een fantastische tweede en aan mijn capaciteiten lag het niet, maar daar heb ik natuurlijk geen reet aan.

En ik weet het, alle goedbedoelde adviezen, c.q. waarheden als een koe ten spijt:
Ik weet dat er na regen zonneschijn komt.
Ik weet dat er wel weer nieuwe kansen komen.
ik weet dat dit niet het einde van de wereld is.
ik weet dat dit me ook weer nieuwe inzichten en kansen geeft.
ik weet dat er ook voor mij een eerste plaats is weggelegd.
ik weet dat ik veel waard ben en er toch wel kom.
ik weet dat de aanhouder wint.
Ik weet dat waar een deur sluit, er een andere open gaat.
Ik weet dat het goed komt.
Ik weet het allemaal!!!

Maar nu even niet. NU EVEN NIET. Nu wil ik het even NIET horen!

Ik had zo gehoopt op een meevaller en niet op opnieuw incasseren na de afgelopen loodzware tijd waarin ik haast onmogelijke keuzes heb moeten maken en waarin ik naast mijn transitie heb te dealen met mijn scheiding, verhuizing, het wonen zonder mijn kinderen, werkeloosheid zonder recht op uitkering (nu wel tijdelijke baan), zware psychologische onderzoeken, dood en ongeneeslijke ziektes in mijn zeer nabije familiekring.

Ik vond het wel even genoeg, maar ik heb niets te vinden. Het is zoals het is. Incasseren maar weer.

.