Maandelijks archief: juni 2014

R.I.P. Kapitein

Daar lag hij. In de vroege ochtend. De dageraad voor zijn dood. In zijn bed voor het raam. Ik zat naast hem. Hij genoot. Wij genoten. Hij noemde me allerlei namen van beroemde driemasters; Amerigo Vespucci, HMS Bounty, Discovery. Zijn handen trilden van de krachtsinspanning toen hij de verrekijker oppakte die naast zijn bed stond. “Dat dacht ik al” zei hij licht kreunend en naar adem snakkend “het is de Sea Cloud II!”

De zeevaart was zijn lust en zijn leven. Zijn leven lang had hij de hele wereld over gevaren. Totdat een ongeluk daar een einde aan maakte. Een grote sterke kerel was het, een machinist met grote tatoeages en nog grotere verhalen, die vaak zo absurdistisch waren, dat ze verzonnen leken. Maar zo was hij niet. Hij was recht door zee en had veel avonturen beleefd.

Hij zei altijd waar het op stond. Ook als dat pijnlijk was. Daardoor was hij niet altijd populair, maar je wist in ieder geval wel wat je aan hem had. Een eigenzinnige ruwe bolster met een blanke pit.

SEA_CLOUD_1BEn zo was het. Ik wist wat ik aan hem had. Het was duidelijk. Woorden overbodig. Want hoewel hij van vertellen hield, kon hij vaak veel meer zeggen met een gebaar of een blik. Als ik op bezoek kwam kuste hij me altijd vriendelijk en gaf hij me een kneepje in mijn bovenarm “Hé meis, alles goed?” Dat veranderde op slag nadat ik hem verteld had van mijn transseksualiteit. Volkomen natuurlijk gaf hij me vanaf dat moment een ferme handdruk. Het was zijn manier om te zeggen “nu zijn we kerels onder elkaar”.

Sea Cloud II

Een paar minuten voordat hij zijn laatste adem uitblies, had hij nog een persoonlijk woordje voor me. “Je weet wat ik je gezegd heb hè? Zet hem op!” Voor de laatste keer pakte hij me stevig vast. Waar hij de kracht vandaan haalde weet ik niet. Ja natuurlijk wist ik nog heel goed wat hij me gezegd had gedurende de laatste nacht toen ik bij hem waakte. Hij vertelde me dat ik het wel zou redden, want als je ervoor kiest je eigen route te varen, dan kom je altijd aan. Met stormen en hoge golven, dat wel, maar dat hoort erbij. Hij wenste me geluk en maakte nog een paar echte zeemansgrappen. Het was een magisch moment. “Jij redt het wel” zei hij “jij redt het wel!”

Dinsdag 10 juni overleed na een lang en afschuwelijk ziekbed, de man die meer dan twee decennia lang de partner was van mijn moeder,  Hij mocht maar 65 jaar worden. Vanochtend hebben we hem vaarwel gezegd. Het was een prachtige uitvaart die helemaal bij hem paste.

R.I.P. Kapitein, dank voor de bijzondere momenten samen.

Advertenties