Baan in het kwadraat

Twitter ontplofte werkelijk toen ik bovenstaande tweet plaatste. Ik was dan ook door het dolle heen en vele twitteraars met mij. Nog nooit kreeg ik zó veel reacties. Nogmaals aan iedereen dank voor de felicitaties, dat was echt geweldig.

Ja mensen, het is me gelukt. En hoe!!! Ik heb een baan en misschien wel twee. Open en eerlijk verkregen en helemaal als mezelf. Als een man, die er uitziet als een vrouw en hopelijk het laatste trimester van dit jaar gaat starten met de hormoonbehandeling waardoor mijn binnen- en buitenkant eindelijk langzamerhand met elkaar in overeenstemming zullen gaan komen.

Niet altijd gemakkelijk, maar eindeloos vertrouwen bleef ik houden ondanks de crisis, mijn leeftijd (Abraham onlangs ontmoet, toffe peer!) en mijn transseksualiteit. Ik geloof nl. dat deze drie zaken pas tegen je werken als je ook daadwerkelijk gelooft dat ze tegen je kunnen werken.

Na mijn les, waarover ik schreef in mijn blog “sollicileren“, wist ik het ineens, ik moest deze zaken gewoonweg in mijn voordeel laten werken. Een bepaalde leeftijd is namelijk ook synoniem voor ervaring/levenswijsheid en als transgender zie ik mezelf als ‘veranderdeskundige’ en om dat te kunnen zijn moet je toch wel over een aantal bijzondere eigenschappen beschikken, Zeer aantrekkelijk voor een werkgever, al zeg ik het zelf.

Ik heb mijn hart gevolgd. Ik heb het gedaan zoals het MIJ goed leek. Tegen vele adviezen in van o.a. werving- en selectiebureau’s, recruiters en sommige vrienden, die vonden dat té eerlijk zijn tegen me zou werken en dat ik niets hoefde te melden. Sinds ik merkte dat ik niet volledig uit de verf kwam als ik mijn verhaal maar half deed, besloot ik echter altijd open en eerlijk te zijn. Dat werkt namelijk bij mij, helemaal als je de zgn. nadelen om kunt buigen naar voordelen. Te lang had ik geleefd met mijn verpletterende geheim en die weg wilde ik niet nog eens in. NO WAY.

En zo deed ik het. Ik vertelde mijn verhaal. Verklaarde het gat in mijn CV.  Het waarom van het stopzetten van mijn eigen bedrijf en de enorm sterke motivatie die ik nu heb mijn nieuwe leven vorm te geven. Met het gevolg dat ik er naar alle waarschijnlijkheid dubbel voor beloond zal worden.

A.s. maandag ga ik aan de slag als ‘regelneef in een internationale omgeving’, me op het lijf geschreven, Een tijdelijke baan, die me onderdak biedt tot eind september. Bovendien ben ik dan ‘binnen’ bij een bedrijf met vele mogelijkheden, je weet nooit waar dat toe kan leiden.

Daarnaast heb ik heel veel kans weer parttime aan de slag te kunnen gaan als Managementondersteuner bij mijn oude werkgever, daar willen ze me heel graag terug na ruim een jaar van afwezigheid. De directeur en het team zijn het daar over eens. Ze bewonderden mijn openheid en de weg die ik al gegaan heb. Het is alleen zo dat ze verplicht zijn intern en extern te werven, dat schrijven de protocollen nou eenmaal voor, dus theoretisch gezien zou er nog een kandidaat kunnen komen die geschikter bevonden wordt, maar daar ga ik niet van uit. Ze kennen me en ik ben ingewerkt in best ingewikkelde materie.

Nog even heel spannend dus, ik durf nog niet blij te zijn voor deze (vaste) baan, maar het ziet er goed uit. In september zal het dan even heel hard werken zijn (dubbele baan), maar v.a. oktober een baan van zo’n 24 uur per week, zodat ik tijd zal hebben om in alle rust in transitie te gaan en mijn bedrijfsidee uit te gaan werken. Want ik ben wel tot de ontdekking gekomen dat mijn hart ligt bij het zelfstandig ondernemerschap. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en daar zal ik echt helemaal gelukkig zijn, maar voor nu zijn deze banen precies wat ik nodig heb. Ze zijn de basis van waaruit ik verder kan gaan werken. Ik heb weer een stuk van mijn vrijheid herwonnen. Mijn financiële vrijheid wel te verstaan. YES!!!

PS. Ontroerend vond ik het dat de mevrouw van P&O me expliciet vroeg hoe ik wilde dat ik ingeschreven zou worden in hun werknemersbestand, als Roos of als Rick. Ik kon mijn geluk niet op.

Advertenties

17 gedachten over “Baan in het kwadraat

  1. mauricejj

    Kwam een share tegen. Begin ik te lezen en denk: ‘Huh?’. Maar bij de laatst gezette punt van het verhaal was ik vol bewondering. Gefeliciteerd! En met zo’n P&O zou iedere baas glunderend door zijn bedrijf kunnen lopen. Geniet van je reis!

  2. Pingback: Verknipt (89) » Leven & werken met borderline: Dit is Marsmania

  3. Pingback: Man at work | Eindelijk Rick

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s