Maandelijks archief: maart 2014

Patiëntenstop… het doet gewoon pijn!

 

Kris van der Veen plaatste gisteren een bericht op twitter. Over de patiëntenstop bij het Genderteam aan het VUmc. Zorgverzekeraars komen hun zorgPLICHT namelijk niet na en stellen niet voldoende geld beschikbaar, waardoor momenteel honderden transseksuelen aan hun lot worden over gelaten met alle afschuwelijke gevolgen van dien.

Ik heb geluk gehad, ik stond namelijk op de wachtlijst, al lang vóór de patiëntenstop en ben in januari dit jaar, ná de patiëntenstop, begonnen met mijn behandeling. Ik twitter Kris dat de situatie in- en intriest is en dat ik ik er niet aan had moeten denken om nog langer te moeten wachten. Kris antwoordt me: “Zou je misschien in een alinea kunnen beschrijven wat er dan was gebeurd? Of hoe je je dan zou voelen?”

BAAAAAAAAAM, die vraag komt binnen, ik voel me wankelen en de tranen springen in mijn ogen, ook nu weer, nu ik dit schrijf. Hoe ik me dan zou voelen? Wanhoop voel ik, onmacht, intens verdriet. Het doet gewoon echt pijn. Hoe kan er zo beslist worden over het leven van mensen? Hoe is het mogelijk dat dit kan? Hebben de meneren en mevrouwen van de Zorgverzekeraars enig idee wat ze aanrichten? Wat dat doet met mensen die gewoon recht hebben op een behandeling? En wat dit uiteindelijk extra gaat kosten als er geen oplossing komt?

Wat er gebeurd zou zijn als ik niet behandeld zou worden? Pfff, alleen al daaraan denken maakt me werkelijk radeloos en wanhopig. De eerste vragen die in me opkomen zijn: Is mijn leven het dan nog wel waard om geleefd te worden? Zou ik dan nog wel willen vechten? Zou ik nog de kracht op kunnen brengen om door te gaan? Nee, ik denk het niet!!! (even voor de duidelijkheid, ik ben een optimistisch en krachtig persoon, iemand die denkt in mogelijkheden, iemand die wil leven en van het leven kan genieten en beslist niet depressief is).

Mijn hele leven heb ik gevochten, heb ik gestreden om te voldoen aan dat beeld, waarvan ik dacht dat ik daaraan moest voldoen “vrouw zijn”, ook al voelde ik dat het niet klopte, maar die gevoelens negeerde ik en vervolgens deed ik nog beter mijn best, maar nu kan ik niet meer. Ik kan het werkelijk niet meer opbrengen. Ik ben uitgeput. Op. Helemaal op. Het is denk ik te vergelijken met een burnout. Jaren en jaren ga je maar door, kun je alles, maar dan ineens gaat de stekker eruit. Zegt je lichaam “STOP!” en kun je niet anders dan stoppen en je leven opnieuw gaan vormgeven. Op dat punt ben ik aangekomen. Behandeling is dan ook geen luxe, maar een noodzaak.

Ik kan gewoonweg niet meer terug naar “het vrouwtje spelen”. Onmogelijk. Ik snap dat het moeilijk te begrijpen is voor iemand die dit niet meemaakt in lijf en leden, maar transgender zijn is niet onze keuze. Net als je er ook niet voor kiest om een hartaanval te krijgen of blind te worden. Ik denk dat er geen enkele transseksueel op de wereld rondloopt die denkt “oh, leuk, laat ik eens van geslacht gaan veranderen”. Zo werkt het niet. Het enige wat we willen is onszelf zijn. Meer vragen we niet en die geslachtsaanpassende operaties zijn er om ons beter te maken, het zijn geen cosmetische ingrepen of luxe-behandelingen.

Omdat ik nu op het goede pad zit op weg naar mezelf, van binnen én van buiten een man, kan ik weer gaan bouwen. Mensen die dit blog gevolgd hebben weten wat ik door heb moeten maken het afgelopen jaar, weten welke enorme hobbels ik heb moeten nemen, welke haast onmogelijke keuzes ik heb moeten maken, zij weten hoe ik vecht om er weer bovenop te komen. Dat ik vecht voor een goede toekomst voor mijn kinderen. Dat ik er alles aan doe om weer zo snel mogelijk financieel onafhankelijk te worden. En dat gaat lukken.

Dat gaat lukken omdat ik eindelijk mezelf zal kunnen zijn, omdat ik eindelijk de rust heb gevonden, omdat ik eindelijk mijn werkelijke kracht kan gaan aanboren en ik Rick ga worden. Helemaal. Eindelijk!

Advertenties

Elf

Elf jaar geleden zag je het levenslicht en meteen was je één en al leven. Een bijzonder kind, dat was je en dat bén je; sprankelend, gevoelig, gezellig, grappig, sociaal, onderzoekend, doenend, complimenteus, krachtig en sterk. Een eigen wil, dat zagen we meteen, maar vooral ook lief, heel lief.

Wat leer ik veel van jou. Wat ben je wijs. Wat geweldig kun jij alles wat mij vroeger niet lukte. Luisteren naar je gevoel. Staan voor jezelf. Jezelf trouw blijven. Zeggen wat je zeggen wilt. Je eigen plan trekken. Zo jong als je bent, wat doe je dat ongelooflijk goed en vooral wat blijf je dat goed doen. Ook nu. Juist nu. Tot tranen toe geroerd kan ik worden als ik zie hoe jij jezelf laat zien. Zo echt, zo puur, zó enorm jezelf. Ze moeten je maar nemen zoals je bent.

elf Bang was je even, mij kwijt te raken, vrouwenzaken niet meer te kunnen delen. Je lichaam begint langzaamaan te veranderen en dat vind je spannend én leuk. Hoewel ik dat vroeger vreselijk vond en daar nooit over wilde praten, wil ik dat wel heel graag met jou. Vind ik het samen met jou ook spannend.

Toen ik zo oud was als jij voelde ik schaamte en afschuw, maar jij bent trots, dát is het grote verschil. Dat je die trots met me deelt en wilt blijven delen, dat is zo ongelooflijk fijn. Ik ben en blijf je moeder. Altijd. Dat begrijp je gelukkig maar al te goed. Dat zal nooit veranderen, ook niet als ik er straks uitzie als een man.

Zal ik je wat zeggen? De enige momenten dat ik echt trots en gelukkig was met mijn lijf waren toen ik zwanger was van jou (en van je broer) en daarna toen ik borstvoeding gaf. Vast een hormonale kwestie, ik weet niet precies hoe dat zit, maar wat heb ik genoten van die periode. Wat verlangde ik trouwens naar je en wat was je gewenst, hoewel ik even dacht, dat geef ik eerlijk toe, wat moet ik nou met een meisje? Maar het ging allemaal als vanzelf met mijn prachtige stoere meisje-meisje. Met jouw geboorte werd ook onze innige band geboren. Wat heb ik je lief en wat ben ik trots op je!elf

Ik hou van je. Onvoorwaardelijk. Helemaal zoals je bent.
(En jij van mij! Dat vind ik toch wel heel bijzonder…)
.

.Lieve schat, gefeliciteerd met je elfde verjaardag!

.

.
.

Verbloemend hert

Heeeee Roos! Hoe gaat het met je? Ik moest aan je denken… Ik ben bezig met een opleiding grafisch vormgeven. (Gaaf!) Er zitten overigens best veel mensen in mijn klas die ik zo graag naar je door zou sturen!! Nogmaals dikke dank voor alles wat je in beweging hebt gebracht! Liefs, Sophie

Ik kijk verbaasd naar mijn schermpje. Sophie!!! Dát is lang geleden! Sophie was ooit een cliënt, een coachee van mij. Een van mijn lievelingetjes kan ik wel zeggen. Ik heb haar intensief gecoacht, zeker al weer vier jaar geleden. Werkelijk een prachtig traject, wat was het fijn met haar te werken. Toen ze bij me binnen kwam was ze één hoopje ellende. Ze had geen baan meer en het ging slecht met haar sport, haar lust en haar leven. Ze was topsporter en op weg één van de beste van Nederland te worden, zo niet van Europa, maar ze dreigde haar sport, haar absolute passie, aan de wilgen te hangen. Ze twijfelde overal aan.

Al vrij snel durfde ze zich aan me bloot te geven en dat was echt stoer, juist voor haar, een vrouw die het gewend was om constant over haar pijngrens te gaan, haar verstand op nul te zetten en maar door te gaan. Het was een heel gevecht, maar ze ging de confrontatie aan. Dit keer met haarzelf. Uiteindelijk kreeg ze wat ze wilde en waar ze van droomde; veel meer zelfvertrouwen, de tools om zelf verder te kunnen, een carrière als topsporter én een baan bij een werkgever die haar accepteerde met haar passie voor de sport. Ze kreeg zelfs de gelegenheid om naar trainingskampen en wedstrijden in het buitenland te gaan.  Iets wat iedereen voor onmogelijk had gehouden en men in het algemeen als een domme droom beschouwde (je kunt niet alles krijgen…). Samen maakten we het onmogelijke mogelijk.

We raken aan de praat, ze vertelt dat het goed met haar gaat, dat ze inmiddels al twee jaar geblesseerd is en grote angst had zonder sport het plezier in haar leven kwijt te raken, maar “ik ben still alive and kicking” schrijft ze. Ze heeft inmiddels een eigen bedrijf en begint nu voorzichtig aandacht te schenken aan haar creatieve kant.

Hoe het met mij gaat? Ik vertel haar dat mijn leven behoorlijk op zijn kop staat, dat ik bezig ben met een nieuwe start. Ze weet nog niet dat ik inmiddels besloten heb niet verder te willen leven als vrouw en dat ik nu helemaal man aan het worden ben. 

“Chaos… Voorloper van een nieuwe diepere harmonie.. Heeft een wijze vrouw me ooit geleerd 😉 ” zegt ze

Ik vertel haar dat ook ik de confrontatie aangegaan ben met mezelf, dat ik de moeilijkste beslissingen ooit heb moeten nemen en dat ik mijn grootste angsten heb moeten overwinnen.

“Het was tijd voor Roos” schrijft ze “wat een ballen heb je!”

Ik verwijs haar naar dit blog, zodat ze kan lezen wat er werkelijk gaande is in mijn leven. Lees mijn interview in het AD maar, zeg ik, dan is alles meteen duidelijk. Het is een tijdje stil. Dan schrijft ze:

Wat bizar dat ik dan nog schrijf dat je ballen hebt! Dat – met die woorden – zeg ik echt nooit tegen iemand. Hoe dan ook: Ik vind je een topper!!!! Wat een lef heb je! Wat schrijf je mooi en wat een heftige jaren heb jij gehad.. Oef en dan nu eindelijk het roer om gooien.. Weet zeker dat je heel veel mensen hiermee inspireert in welk lichaam ze ook zitten! 

In toeval geloof ik niet meer. Dat ze juist het woord ‘ballen’ gebruikt is niet zomaar. Een paar dagen later appt Sophie me weer. “Je hebt me geïnspireerd” schrijft ze. Ze stuurt een aantal foto’s mee van het drieluik dat ze gemaakt heeft. Verbaasd en verwonderd kijk ik naar wat ze gemaakt heeft, ze legt uit:

verbloemen

Monday

(klik op foto’s voor vergroting)

.

Verbloemend hert, in mijn herinnering ben je nog de vrouw in mooie zomerjurkjes. Hert als toegang naar je ziel. VerBloemen hoef ik je vast niet uit te leggen..

(ik droeg in die tijd inderdaad vaak een prachtige jurk met een grote bloem)

.

.

En de Blue Monday Girl vast ook niet .. 

.

.

.

.

Warm bad

.

.

En dan de laatste collage. De duik in een warm bad, want jij bent zo zeker van je zaak!

En zie je het zonlicht dat recht in d’r gezicht schijnt! De richting waar ze naar duikt om opnieuw boven water te komen!

.

.

Wat prachtig. Het raakt me dat ik haar heb kunnen inspireren en dat ze zoiets moois gemaakt heeft. Er gebeurt vervolgens iets wonderlijks. Zonder het te beseffen zet ze mij nu in beweging. Letterlijk vooral. Sport was nog altijd een moeilijk punt voor me. Ik weet dat het belangrijk is dat ik zo snel mogelijk goed in vorm ben, maar ik bleef maar uitstellen en had een extra zetje nodig. Dat heeft Sophie me nu gegeven. Sinds ons gesprek ben ik echt met sporten begonnen. Als ik nu loop, denk ik aan haar en dat afzien er nou eenmaal bij hoort. Het voelt een beetje als een wedstrijd die ik gewoon wil winnen.

Dankjewel Sophie! Mooi hoe het leven loopt en fijn dat jij mij nu wil coachen, want er komt een vervolg, ik heb Sophie nl. gevraagd me te blijven helpen. Op haar speciale manier. Ik weet dat ik niet veel nodig heb, maar af en toe dat zetje van iemand die passie vindt in de sport, dat maakt voor mij net het verschil. Op naar mijn sixpack!

Sollicileren

De financiële druk neemt toe. Ik heb momenteel geen inkomsten en geen recht op een uitkering. Gelukkig heb ik in het verleden altijd goed verdiend en kunnen sparen, maar iedere maand zie ik ons spaargeld slinken. De hypotheek en andere lasten kunnen nu nog worden betaald, maar hoe lang nog?

Mijn man is gedeeltelijk ontslagen vanwege de crisis en werkt nog maar drie dagen. Alleen kan hij de kosten niet opbrengen en dat is ook niet de bedoeling natuurlijk. Bovendien wonen we sinds anderhalve maand apart. Ik wil en moet dan ook zo snel mogelijk weer financieel onafhankelijk zijn, dat ben ik immers altijd geweest en wil ik ook altijd zijn. Dit is allemaal best eng af en toe en de reden dat ik me in mijn zoektocht naar werk heb laten leiden door angst, hoewel ik verstandelijk zo goed weet dat angst geen goede raadgever is.

Als je mij ziet, dan zie je nog steeds een vrouw. Als vrouw, als Roos, ben ik dan ook flink aan het solliciteren geslagen. Naast het solliciteren op bestaande vacatures, startte ik een campagne via Social Media (twitter, LinkedIn en blog). Lovende reacties kreeg ik op het originele blog dat ik maakte waarin Roos zichzelf presenteert om een baan te vinden. Inmiddels is dit presentatieblog al meer dan 3.000 keer bekeken. Veel mensen hebben heel enthousiast gereageerd en regelmatig hoorde ik  ‘Jammer dat ik geen werkgever ben, die Roos, die zou ik zo in dienst nemen!’

Echter… geen enkele reactie van potentiële werkgevers. Zelfs niet voor informatie. Bewijzen kan ik het natuurlijk nooit, maar toch geloof ik hierin, onbewust moet men aanvoelen dat er iets niet klopt aan Roos. Ik moet toegeven, al die tijd voelde ik me niet goed bij dat blog, bij mijn CV en bij mijn LinkedIn pagina. Je ziet Roos, maar ik ben Rick (aan het worden). Dat staat echter nergens en dat voelt voor mij niet zuiver. Het voelt niet open en eerlijk en dat is juist de weg die ik ingeslagen ben, anders verloochen ik mezelf weer. Mijn hele leven ben ik niet open en eerlijk geweest, onbewust vaak, dat wel natuurlijk, maar toch, IK WIL DAT NIET MEER!

Iedere keer moest ik me er toe zetten, toe dwingen eigenlijk om te twitteren, te solliciteren en om mezelf te promoten als Roos die een baan zoekt. Vaak kon ik het niet eens opbrengen. Het voelde voor mij gewoon niet goed. Dit ben ik niet meer en ik ben trots op wie ik nu ben en op de weg die ik nu al heb afgelegd. Hierdoor was de campagne dan ook niet constant, wat wel een voorwaarde is voor succes. Tegelijkertijd die rotstem in mijn hoofd; ik heb inkomsten nodig en als ik zeg dat ik een transman ben, midden in zijn transitie nog wel, dan kan ik het helemaal schudden. Over een half jaar gaat mijn uiterlijk namelijk door de hormoonbehandeling langzaamaan veranderen.

Ik sprak hier met verschillende mensen over en die raadden me aan er niet meteen over te spreken, dat hoeft toch helemaal niet? Nee, dat hoeft ook niet, wettelijk hoeft het niet, maar zij weten niet hoe dit voelt bij mij en bovendien hoe zou jij je voelen als werkgever? Je neemt iemand aan en na drie maanden zegt hij/zij dat er nog wel even een puntje is om te bespreken? Dan voel je je toch genaaid? Of niet soms? Zo modderde ik maar aan, het voelde niet goed, maar het kon toch niet anders? Ik moest toch gebruik maken van mijn netwerk? Het zou toch stom zijn kansen te laten liggen? Deuren te sluiten?

Toen kwam die vacature voorbij voor een parttime Office Assistant bij een gerenommeerd trainingsbureau gespecialiseerd in veranderingsprocessen (!). Bij hun rijtje van waarden op nummer één en twee open- en eerlijkheid (!). Meteen dacht ik, als ik bij dit bedrijf mezelf niet zou kunnen zijn, dan weet ik het helemaal niet meer. Op zich was de functie onder mijn niveau, maar dat vond ik nu niet belangrijk. Deze baan bood me alles wat ik me nu kan wensen; mezelf zijn, voorzien in mijn basisbehoeftes en genoeg tijd over hebben om een bedrijfsidee te ontwikkelen voor een nieuwe onderneming, want het ondernemersbloed kruipt waar het niet gaan kan. Bovendien hadden ze wellicht gebruik kunnen maken van mijn jarenlange ervaring als coach en trainer, want als je iemand zoekt die wat weet van veranderingsprocessen, dan ben ik het wel (haha). Op deze manier zou ik mijn transgender zijn in kunnen zetten als een voordeel. als een enorme toegevoegde waarde (!).

Mijn hart ging er werkelijk sneller van kloppen en binnen tien minuten schreef ik een open en eerlijke sollicitatiebrief recht vanuit mijn hart. In mijn brief schreef ik nog niet dat ik een transman ben aan het begin van mjjn transitie, maar ik liet wel doorschemeren dat er iets speelde in mijn leven dat ik graag in een persoonlijk gesprek wilde toelichten. Later hoorde ik dat ze 150 sollicitatiebrieven hadden ontvangen, maar mijn brief werd eruit gepikt. Ik kreeg de kans mijn verhaal te doen!

En dat deed ik. Met verve kan ik wel zeggen. Ik voelde me sterk en stevig. Ik kon mezelf zijn. Ik kon zonder problemen mezelf verkopen. Wat voelde dat goed! De baan heb ik uiteindelijk niet gekregen omdat ze op zoek waren naar iemand die zich in ieder geval drie tot vijf jaar wilde vastleggen en dat wilde ik niet, daarover moest ik ook eerlijk zijn vond ik. Het was echt heel jammer, maar toch heb ik er een heel goed gevoel aan overgehouden, eindelijk had ik weer echte kracht gevoeld. Een mooie les.

Zo’n mooie les zelfs dat ik daarna besloten heb het twitteraccount van Roos te stoppen en mijn zoektocht naar werk op een andere manier voort te zetten (hierover snel meer op dit blog). Ik ben Rick en ik ben zoals ik ben. Zo ga ik me presenteren. Open en eerlijk en meer dan ooit van waarde voor een werk- of opdrachtgever.

PS De baan kreeg ik dus niet, maar ik kreeg wel een training aangeboden!
Echt een ontzettend aardig gebaar en ik ben daar ook zeker dankbaar voor,  maar het is eigenlijk wel heel komisch. De aangeboden training heet ‘Ontdek en overwin je angst en kies voor jezelf’
LOL, geloof niet dat ik die training nodig heb, maar mochten ze me ooit in willen huren als ervaringsdeskundige/trainer op dit gebied, dan ben ik beschikbaar. Per direct!