Eén jaar Eindelijk Rick

Precies een jaar geleden schreef ik de eerste zinnen op dit blog. Ik had mijn man drie maanden daarvoor verteld dat ik het vechten moe was, dat ik niet meer verder kon en wilde leven als man in een vrouwenlijf en dat ik eindelijk wilde gaan leven zoals ik werkelijk ben. Met alle consequenties van dien, want ik vermoedde dat mijn man dat niet zomaar zou accepteren. Een vermoeden dat helaas maar al te waar geworden is.

Ik had drie dingen voor ogen met dit blog; communiceren met mijn man (want praten lukte niet of nauwelijks en schrijvend kan ik mijn gevoelens wel goed uiten), in contact komen met andere transgenders (ik was namelijk nog nooit andere transmannen of -vrouwen tegengekomen) en eventueel nog wat feedback ontvangen van andere mensen. Het was echter nooit mijn uitgangspunt om veel lezers te trekken of om te trakteren op literaire hoogstandjes.

Dit blog is van en voor mij, voor Rick, want schrijven zet dingen op een rijtje, geeft me de mogelijkheid mijn gevoelens te uiten en dient als uitlaatklep. Ik geniet ervan. Ik schrijf ook alleen als ik de drang voel om dat te doen. Heb dan ook geen idee hoe lang dit blog nog zal blijven bestaan, het is echt voor mezelf. Een puur egoïstische daad zou je het kunnen noemen (ja, ik leer het al!).

Nog steeds kan ik het niet helemaal bevatten wat een jaar bloggen en twitteren als ‘Eindelijk Rick’ me heeft gebracht. Zoveel mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in mijn verhaal, zoveel reacties en zoveel steun. Sommige volgers die het aanvoelden wanneer ik het heel moeilijk had en me onverwacht privé-berichtjes stuurden om me een hart onder de riem te steken. Mensen die me (virtuele) cadeautjes stuurden in de vorm van humor, muziek, gedichten, quotes en foto’s. Volgers die ik ook IRL ben gaan ontmoeten. Transgenders die spontaan hun ervaringen met me deelden. Een twitteraar die me zelfs geheel belangeloos haar huis aanbood, zonder dat ze me ooit gezien heeft, Te veel om op te noemen. Het is werkelijk hartverwarmend en het heeft me enorm gesteund en gesterkt.

Geregeld zeiden mensen me “ik wou dat ik je kon helpen, maar ik kan slechts met je meeleven en je sterkte wensen”, maar juist al deze twitter- en blogvolgers hebben me gesterkt. Iedere kleine geste rechtstreeks uit het hart van iemand, ook al kende ik hem of haar nauwelijks ís groots, is een steentje dat heeft bijgedragen aan mijn succes, aan het volbrengen van dit barre gedeelte van mijn reis. Menselijke warmte, ook al is het virtueel, is altijd heel waardevol en ik ben ontzettend dankbaar dat ik dat heb mogen ontvangen.

Dat ik met dit blog ook andere mensen blijk te inspireren, dat vind ik werkelijke prachtig, maar is nooit mijn uitgangspunt geweest en is het nog steeds niet. Wel kom ik steeds meer tot de ontdekking dat dit blog eigenlijk gaat over ‘het jezelf worden en zijn’. Dat ik een transman ben is bijzaak.  Ontzettend veel mensen worstelen op allerlei verschillende manieren met het zichzelf kunnen zijn. Te pas en te onpas wordt er geroepen “Je moet gewoon jezelf zijn en je hart volgen!”, maar zeg eens heel eerlijk hoeveel mensen doen dat werkelijk? En jij, jij die dit nu leest, ben jij gewoon jezelf? Gewoon jezelf zijn is namelijk helemaal niet zo gewoon.

Gewoon jezelf zijn betekent je gevoel toelaten (inderdaad de fijne én de nare gevoelens), luisteren naar jezelf (veel moeilijker dan je denkt, omdat je vaak niet eens weet dat er iets te luisteren valt), je werkelijke behoeftes leren kennen (een hele klus), ontdekken, herkennen, erkennen, in je valkuilen stappen, er weer uit klimmen (en er vervolgens wéér invallen), experimenteren, angsten overwinnen, de confrontatie met jezelf aangaan, vallen en weer opstaan. Gewoon jezelf zijn kan alleen wanneer je jezelf accepteert en je van jezelf houdt, helemaal zoals je bent. As it is in heaven!

Advertenties

21 gedachten over “Eén jaar Eindelijk Rick

  1. Liesbeth.

    “Het jezelf worden en zijn” geldt voor iedereen en is een buitengewoon lastige opgave. Zeker als het een beetje tegen lijkt te zitten! Het is prachtig verwoord in Gabriella’s sång, een van mijn lievelingsliederen. Ik luister er heel vaak naar als ik in Zweden over de prachtige stille wegen rijd en het héél hard kan zetten!
    Een heel jaar achter de rug en zoveel verder! Gefeliciteerd met alle stappen, op naar het volgende jaar!

  2. jinny

    Wij moeten nog steeds een keer ontmoeten, maar ik denk dat je het wel red..
    Het is een lange reis die je gegaan bent, en het einde gaat uiteindelijk in zicht komen…
    Je zult mensen verliezen, maar dan weet je direct wat je uiteindelijk aan die mensen had.
    Dat kost overigens rouw, en dat kost /dus/ energie, en daar had je door je transitie al geen echte overmaat meer van, al denk je zelf eerst van wel…..

    Ik loop met je mee, al ben ik iets verder in het proces en de andere richting.
    Ik heb het geluk dat ik vrijwel geen mensen verlies, en dat mijn huwelijk is blijven bestaan.
    Maar ik begrijp wel degelijk de emotie Rick.
    Die is redelijk universeel.

    Ik hoop dat we elkaar toch nog eens IRL kunnen ontmoeten, lijkt me heel leuk.

    Sterkte man, je hebt het nodig.

    Jinny

    1. Rick Berichtauteur

      Natuurlijk red ik het. Geen twijfel over mogelijk. Ik voel me sterk en stevig, ik weet wat ik wil en ik denk echt dat ik het moeilijkste gedeelte achter de rug heb. Dieper dan ik gegaan ben, dat kan niet meer. We spreken zeker nog wel een keer af. Dankjewel Jinny.

    1. Rick Berichtauteur

      Zo ongelooflijk mooi hoe je me bijgestaan hebt, zonder dat ik je nog ooit ontmoet had. Dankbaar voor jouw voelsprieten xx

  3. remco0808

    Lieve Rick, ik heb hier werkelijk niets aan toe voegen, behalve dat ik heel blij ben dat jij ons deelgenoot hebt gemaakt van jouw persoonlijke zoektocht. Waar mogelijk heb ik gepoogd je een hart onder de riem te steken, soms wist ik even niet hoe jou over een ‘dood punt’ heen te helpen. Het doet mij goed om te zien welke weg jij hebt afgelegd en waar jij nu staat… En tenslotte, ja het is volstrekt niet vanzelfsprekend om ‘gewoon jezelf te zijn’. Mensen die dat – weliswaar goed bedoeld – roepen, hebben nooit in jouw of mijn schoenen gestaan… Liefs, Remco

    1. Rick Berichtauteur

      Lieve Remco, zo dankbaar jouw ervaringen te mogen horen, jouw steun te hebben ontvangen. Was vooral zeer waardevol omdat het me de verschillende opties liet zien. Te zien dat iedere transgender, ieder mens weer anders is en andere behoeftes heeft. #bighug

    1. Rick Berichtauteur

      Dank voor je openheid en steun Fons, was echt heel fijn. Heb het gevoel dat we elkaar al best goed kennen, maar wil het inderdaad graag bezegelen met een IRL-ontmoeting. Doel voor 2014 (eerste helft).

  4. mafwief

    Mooie blog, mooi geschreven … Jij ook bedankt dat ik het mag lezen en ook van je wijze woorden leer ….. Op naar het aankomend jaar kanjer! X

    1. Rick Berichtauteur

      Mooi hoe we elkaars blogs lezen en daar zoveel herkenning in vinden. Vaak net tegenovergesteld, maar toch, ik vind het prachtig om te lezen. Fijn dat ik jou met mijn blog bereikt heb en dank voor jouw steun, tips en adviezen dit jaar. Zeer waardevol!

  5. Wanda

    Dank je voor het deelgenoot mogen zijn in dit , zware, jaar. Je hebt een lange weg achter de rug en nog een lange weg te gaan maar ik weet dat jij en je echte vriendeb het gaan redden.

    Dikke knuffffff

    1. Rick Berichtauteur

      Ik ga het redden! Geen twijfels bij mij. Het moeilijkste is achter de rug. Dank voor je reactie en steun Wanda. Fijn dat je er steeds was.

  6. Pingback: Klaar! | Eindelijk Rick

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s