Maandelijks archief: december 2013

Update

De woorden van het vorig jaar, behoren tot de taal van vorig jaar.
De woorden van een nieuw jaar wachten op een nieuwe stem.
Ergens mee eindigen, is ergens mee beginnen.

T. S. Eliot  

Omdat ik weet dat er veel mensen zijn die met me begaan zijn, even een kort bericht om jullie op de hoogte te stellen van wat er gaande is. Momenteel kan en wil ik nl. niet veel schrijven en/of contacten onderhouden op social media. Ik ben hier thuis nodig. Helemaal.

De weken voor Kerst waren loodzwaar. Het ging slecht met me. Ik was de uitputting nabij. Het leven moe. De situatie hier thuis was onhoudbaar geworden. De Kerstdagen hebben we zo goed als het kon doorgebracht met de kinderen. Het was gelukkig best gezellig. Eergisteren heb ik mijn kinderen verteld dat hun moeder een man is. Eindelijk heb ik mijn grote geheim geopenbaard aan hen van wie ik het meeste houd, mijn zoon en mijn dochter.

Het was een marathondag met veel emoties, met veel verdriet, maar ook met veel liefde. Heel veel liefde zelfs. Mijn kinderen hebben heel wijs en lief gereageerd. Ik ben hun moeder en dat zal altijd zo blijven, ook al ga ik er anders uitzien. Ze begrijpen mijn positie, maar zij begrijpen ook het verdriet en de boosheid van hun vader, die niet wil en kan accepteren wat er gaande is.

Ze begrijpen nu heel veel, waarom er steeds spanningen waren, waarom de dingen liepen zoals ze liepen. Ze vinden het heel erg dat we uit elkaar gaan, maar snappen wel dat het niet anders kan. Dat we gaan scheiden, dat vinden ze het ergste. En dat is het ook. Het is verschrikkelijk en dit hebben noch ik, noch mijn man gewild, maar het is wat ons overkomt. Dat is wreed, maar het is niet anders. We kunnen er alleen maar het beste van maken.

Vanavond, Oudejaarsavond, gaan we op verzoek van de kinderen met zijn vieren spelletjes spelen. Vanavond zijn we nog samen, Samen in ons verdriet. Samen met de liefde die we voor elkaar voelen.

Ik wens je een fijn 2014 toe, waarin je jezelf kunt en mag zijn!

Liefs,
Rick

Advertenties

Bink & Zink

Onlangs kwam ik op een transmannenbijeenkomst twee mannen tegen. Ik noem ze even Bink en Zink. Voor wie het niet weet, ik ben net als Bink en Zink een transman, d.w.z. een transgender man,  iemand die lichamelijk als vrouw geboren is, maar als man leeft of wenst te leven. Beide mannen staan op de wachtlijst bij het Genderteam van het VUmc te Amsterdam. De wachtlijsten voor transseksuelen zijn echter lang. Eer overgegaan kan worden tot geslachtsaanpassende operaties en/of hormoonbehandelingen kunnen ze zomaar twee jaar verder zijn. Mensonterend lang dus eigenlijk. Maar goed, over Bink en Zink, dit zijn hun verhalen, veel overeenkomsten, veel verschillen:

Zink Bink
Ruim 25 samen met partner. Twee kinderen. Partner voelt zich belazerd, schaamt zich, wil nieuwe situatie niet onder ogen zien. 14 jaar getrouwd. Twee kinderen. Man kan het niet accepteren dat zijn vrouw een man blijkt te zijn.
HBO-geschoold. Werkeloos. Geen recht op uitkering. Solliciteren is een ramp op het moment. Hoe treedt hij naar buiten? Wat wil hij? Wat past? Wat zeg je? Was directeur/eigenaar van succesvolle onderneming. Met bedrijf gestopt, mede doordat het door zijn transitie duidelijk werd dat deze werkzaamheden niet meer pasten. Daarna negen maanden in loondienst gewerkt. Bedrijf was zeer tevreden over zijn werkzaamheden, maar verlenging contract was om budgettaire redenen niet meer mogelijk. Slechts recht op uitkering van drie maanden. Inmiddels geen inkomsten meer. Wil graag weer aan het werk. Is er ook van overtuigd dat het gaat lukken om binnenkort weer aan de slag te gaan, ondanks leeftijd, crisis of andere ‘belemmeringen’.
Financieel afhankelijk van partner. Dat vindt hij een lastig gegeven, vooral omdat zijn partner hem dat verwijt. Spaargeld achter de hand. Had dat liever aan andere dingen besteed, maar het is niet anders.
Overspannen, moet pas op de plaats maken om niet onderuit te gaan. Ondanks de emotionele achtbaan waarin hij zich bevindt, heeft hij het volste vertrouwen in zichzelf en de toekomst
Heeft sombere gedachten. Ziet depressieve gedachten als een waarschuwing, is er niet bang voor. Het is ‘slechts’ een signaal dat er iets niet klopt in je leven. Hij laat deze gevoelens toe.
Weet af en toe niet meer waar te beginnen wat te doen en raakt dan het overzicht kwijt. Zoekt hulp, schaamt zich daar niet (meer) voor. Sommige problemen zijn gewoon te groot om alleen aan te pakken.
Heeft in het verleden nooit echt verbinding kunnen maken, hoewel hij dat goed kon verbloemen. Vriendschappen en familiebanden waren oppervlakkig. Weet dat vriendschappen van onschatbare waarde zijn. Durft zich aan zijn vrienden (en meeste familieleden) helemaal te laten zien, als het goed gaat, maar ook als het slecht gaat.
Heeft meer dan eens zo’n afkeer van zijn eigen (nog vrouwelijke) lijf dat hij haast moet kotsen of zichzelf wel pijn zou willen doen. Vindt het moeilijk te leven met zijn vrouwenlichaam, maar weet ook dat hij dit lichaam nu moet accepteren. Het onderkennen van zijn afschuw haalt de scherpe kantjes eraf. Hij zoekt actief de manieren om er zo goed mogelijk mee om te gaan.
Dreigt in isolement te geraken omdat hij niet meer gezien wil worden als vrouw en daarom moeite heeft de straat op te gaan. Heeft besloten zijn isolement onder ogen te zien en daaraan te werken. Hij zal zich daar niet door laten kisten en zich niet opsluiten in huis.
Vroeger zat hij altijd in zijn hoofd. Gevoelens waren eng, daar liep hij voor weg of die drukte hij weg. Nog steeds is het een valkuil. Durft te vertrouwen op zijn gevoel en intuïtie.
Vindt het moeilijk zich te uiten, vooral bij zijn partner. Hij kan totaal blokkeren. Gebruikt de pen om zijn gevoelens te uiten. Wat sprekend vaak niet lukt, lukt wel op papier, vervolgens is het dan weer gemakkelijker om het uit te spreken.

Zink wordt vaak op een andere manier behandeld/benaderd dan Bink. Met medelijden, met opmerkingen als ‘wat zal het allemaal moeilijk voor je zijn’ en ‘oh wat zwaar’. Er zijn mensen die met een boog om hem heen gaan.  Hem liever mijden. Zoveel moeilijke dingen… komende scheiding, werkeloos, overspannen, coming-out, transitie …

Bink daarentegen ontvangt respect. Opbeurende mailtjes en sms-jes. Bink inspireert. Bink is zelfs een voorbeeld voor sommige mensen. De boodschappen die hij krijgt zijn heel anders. Er wordt veel gelachen, ook om moeilijke dingen. Zonder dat problemen weggelachen worden.

Maar zal ik jullie wat vertellen? Bink + Zink = Rick. Wat hierboven staat, dat ben ik allemaal. En Rick is dankbaar, gelukkig en positief, ondanks alle hobbels, de soms sombere gedachten en de uitputting. Lijden vermijden of onderdrukken verergert lijden. Het mag er allemaal zijn. Het is er. Het hoort erbij. Je ertegen verzetten heeft geen zin. Zo is deze reis nou eenmaal, met bergen en dalen, warmte en kou, ontberingen en genot.

Wil je koffie Kees?

espresso“Wil je koffie Kees?” vraagt ZusVier vanuit de andere hoek van de grote kamer, terwijl ze ondertussen wat opruimt.

Ik kijk op vanaf mijn laptop, ik zit wat te schrijven bij haar aan de eetkamertafel. Kees??? Kees is haar nog maar net ex-man en die is in geen velden of wegen te bekennen. Kan ook niet, want hij zit momenteel in Azië. Ik moet haar met een heel verbaasd dombogezicht aan hebben gekeken, want ze moet opeens verschrikkelijk lachen.

“Waahahaha, wil je koffie Rick, dat bedoel ik!” Ze ligt gevouwen op de vloer “Whoeha, het is ook wel wennen hoor, maar ik probeerde het wel!” Samen lachen we er smakelijk om en we drinken de al even smakelijke koffie.

Ik grinnik nog een tijdje in mezelf en ook nu ik dit schrijf heb ik een glimlach van oor tot oor. Wat was dit toch weer een mooi historisch momentje. ZusVier sprak me voor het eerst aan als man. Mijn nieuwe naam zit er echter nog niet in, maar dat is niet meer dan logisch natuurlijk en dat verwacht ik ook beslist niet, helemaal niet omdat ik er voorlopig nog uitzie als een vrouw.

Lieve ZusVier, als je dit leest, je bent geweldig! Net als toen ik je mijn ware identiteit openbaarde en we zo verschrikkelijk de slappe lach kregen. En nu ik toch bezig ben… ZusDrie, jou wil ik ook niet ongenoemd laten, altijd kan ik bij je terecht, ook jij bent geweldig! Jij noemt me vanaf de dag dat ik deze blogpost schreef steevast lieverik. Ook dat is hartverwarmend en betekent heel veel voor me.

Fijn dat ik jullie broer mag zijn.

Geen bericht, goed bericht?

Het is stil rondom mij. Stil op mijn blog, maar vooral stil op twitter. Het valt een aantal mensen op, want meestal laat ik wel wat van me horen. Ik krijg vragen. Soms in het openbaar, vaak via DM (direct messages, privé-berichten die niet te lezen zijn voor anderen). “Goh, ik hoor niets van je, gaat het wel goed?”

Het gaat niet goed. Of laat ik zo zeggen, ik ben er van overtuigd dat wat er nu met me gebeurt ergens goed voor is, maar bepaald lekker gaat het niet met me. Ik gooide gisteren nog wel de volgende tweet de ether in (met schrijffouten en al, maar dat zie ik nu pas)

want zo voel ik me nu tijdens deze reis op weg naar mezelf. Ik beklim momenteel een berg die zo steil is dat ik totaal buiten adem ben en niet meer kan praten met anderen, daarvoor moet ik eerst weer bijkomen, er voor zorgen dat ik weer gewoon kan ademen en niet meer naar lucht hoef te happen. Vandaar die stilte, eigenlijk een ademtekort.

Er is veel gebeurd de afgelopen weken hier in huis. Mijn man is een week weg geweest naar zijn familie in het buitenland. Ook zijn familie is nu op de hoogte dat ik als man verder wil leven en dat daardoor ons huwelijk en gezin ontwricht zijn. Van buiten ziet het er nog leuk uit, maar dat is slechts schone schijn en nog van korte duur.

De dag na zijn vertrek heb ik een heel fijn gesprek met een goede vriend van me. “Rick, je bent veel moeier dan je in de gaten hebt, als ik je een advies mag geven, dan zou ik je aanraden er even tussenuit te gaan, want zo hou je het niet vol.” De volgende dag schrijf ik hem dat ik denk en vooral voel dat hij gelijk heeft en dat ik per direct besloten heb om het heel rustig aan te doen. Waarom zou ik het uitstellen? Ik ben nu toch een week alleen met de kinderen, ik heb de tijd en de ruimte bijna alleen voor mezelf.

Maar dan gebeurt het. Vrijwel meteen. Wat is het toch boeiend hoe het menselijk lichaam werkt! Ik laat de ontspanning toe en merk tot mijn schrik dan pas dat ik werkelijk uitgeput ben. Ik kan niet meer. De tranen hoog de hele dag. Mijn lontje kort. Totaal geen energie en overzicht. Ik geef me eraan over, doe even helemaal niets, maar merk dat dit niet zomaar over zal gaan in een paar daagjes. Het afgelopen jaar heeft zijn tol geëist. Een lang jaar waarin ik mijn man alle ruimte en tijd heb willen geven om de nieuwe situatie een plek te geven, maar dat is totaal mislukt helaas.

Ik besluit een afspraak te maken met de huisarts. Ze geeft me iets om beter te slapen zodat ik in ieder geval uitrust en ze raadt me aan psychologische hulp in te schakelen bij de zware beslissingen die ik nu moet nemen. Wanneer en hoe vertellen we het de kinderen? Ik heb een appartement gevonden, maar wanneer ga ik weg? Of wie gaat er eigenlijk weg? Hoe gaan we alles regelen? Enz. enz. Er zijn zo veel vragen. Ik zit zo vol dat ik dat niet goed zelfstandig kan bedenken. Heb het gevoel dat ik aan het zwemmen ben, het land al in zicht zie, er bijna ben, maar net voordat ik de kust bereik naar beneden getrokken word. Ik spartel en spartel om maar boven water te blijven, maar kom niet meer vooruit, terwijl ik het gevoel heb te verdrinken. Het voelt heel benauwend.

Ook zegt ze dat ik echt rust nodig heb en de dingen die me de meeste stress veroorzaken, zoals bijv. solliciteren, even moet laten voor wat het is, dat gaat nu toch niet werken. Vanaf vorige week donderdag heb ik een stuk beter geslapen. Voel ik me relaxter. Laat ik de boel de boel even en krijg ik vrijwel meteen zin in beweging, terwijl ik daarvoor moeilijk in beweging te krijgen was. Ik ga sporten. Drie dagen achter elkaar sport ik flink. Ik loop krom van de spierpijn, maar het voelt goed. Ik voel me groeien. Ik zorg goed voor mezelf. Ik beweeg. Ik krijg weer adem. Stuur weer wat tweetjes. Ik voel me blij.

En dan… gistermiddag. Ik voel me beter dan in tijden. Ben hoopvol gestemd. Ik wil achter mijn laptop gaan zitten om wat uit te schrijven voor de psycholoog, dat heeft ze me namelijk gevraagd. Mijn man, die in de buitendienst werkt komt even aanwippen en hoe het kwam weet ik niet, maar hij maakt een opmerking die me totaal uit het lood slaat. Een opmerking die hij al vaak gemaakt heeft en die ik altijd van me af heb kunnen laten glijden “Jij hebt hier toch voor gekozen!” Ik kan het ineens niet meer verdragen. Ik heb er niet voor gekozen een man te zijn in een vrouwenlichaam! Ik kies er niet voor dat ons gezin uit elkaar valt. Ik kies er niet voor om mijn man verdriet te doen. Ik kies er niet voor om werkeloos thuis te zitten.

Ik breek. Geen moment had ik verwacht dat dit kon gebeuren. Niet nu in ieder geval. Ik begin te huilen. Onbedaarlijk te huilen, zoals ik dat nog nooit gedaan heb. Ik moet rare geluiden gemaakt hebben. Oergeluiden haast. Alles wordt donker. Het hoeft voor mij niet meer. Ik wil niet meer. Op dat moment vind ik het niet erg dood te gaan. Overal mee te stoppen. Ik huil en huil en huil. Kan niet stoppen. Iedere keer begint het weer opnieuw. Het komt vanuit mijn binnenste binnenste. Het komt en het komt, het stopt niet. Mijn man is zo ongerust dat hij zelfs mijn vader (gepensioneerd arts) belt, die meteen komt. Mijn man huilt ook, probeert me te troosten, zegt dat hij niet wil dat me iets overkomt.

Langzaamaan kom ik weer tot rust. Herstel ik weer. Droog ik mijn tranen. Neem ik een douche. Ga ik over tot de dingen van de dag. Koken. Eten met de kinderen. Een belangrijke vergadering in de avond, die me inkomsten op kan leveren. Ik voel me wankel, maar ik ga. Ik wil door, ik moet door. Ik wil leven. Een leven waar ik niet voor gekozen heb, maar dat ik toebedeeld krijg en dat ongetwijfeld mooi zal zijn. Te zijner tijd. Daar blijf ik van overtuigd, alleen is deze klim tijdens mijn reis even zo zwaar dat ik adem te kort heb. Maar zoals ik schreef in mijn tweet, het komt goed mensen. Echt!!!

Waarom? Omdat ik kies voor het Leven. Leven met een hoofdletter L. Daar kies ik wel voor.