Maandelijks archief: november 2013

Oscar

“Als jij dan binnen kwam” zegt Elisabeth terwijl ze even pauzeert, zich voorover buigt over ons tafeltje en me strak aankijkt “dan kwam er ook iemand binnen. Ik droomde altijd van volle borsten en mooi lang haar. Dat vind ik zo super vrouwelijk. En daar was jij… en dan je kleding en je uitstraling… alles… dat maakte veel indruk op me en dan voelde ik me als vrouw ineens heel klein…”

Elisabeth, die ik al een tijd niet meer gezien heb en met wie ik afgesproken heb om weer eens koffie te drinken, vertrouwt me dit toe. Haar opmerking raakt me enorm. De tranen springen in mijn ogen. Ze schrikt een beetje “Oh sorry, heb ik iets verkeerds gezegd?”

Nee, dat heeft ze niet. Het maakt alleen weer pijnlijk duidelijk hoe zeer ik altijd mijn best deed om maar zo goed mogelijk voor de dag te komen als vrouw en dat dat zelfs zo goed lukte dat ik andere vrouwen ongewild kleiner kon doen voelen.  Wat ontzettend naar en onterecht, helemaal omdat het slechts een aangeleerde rol was. Hartstikke fake.

oscarEen opmerking van onze gezamenlijke vriend Marcel schiet ineens door mijn hoofd. “Jij verdient werkelijk een Oscar, zo goed heb jij je rol als vrouw altijd gespeeld!”

En ja, zo is het en dat leg ik uit aan Elisabeth. Ik heb altijd zo ontzettend mijn best gedaan om de perfecte vrouw te spelen dat iedereen het geloofde, maar ondertussen kostte het me zo ontzettend veel energie om dat iedere keer weer voor elkaar te boksen, dat ik nu uitgeput ben, het niet meer kan, ik het zelfs moeilijk vind om de deur uit te gaan, omdat ik het verschrikkelijk vind om als vrouw gezien te worden.

Trots was ik altijd op mijn doorzettings-vermogen. Ik gaf nooit op. Ik ging maar door en door. Nu zie ik dat mijn doorzettingsvermogen mij behoorlijk parten gespeeld heeft. Ik was daar behoorlijk in doorgeslagen, want ik zette dwars door mijn gevoel heen en verloochende mezelf constant. Het gevolg? Ik kan niet meer. Ik ben op. De actrice is morsdood.

“Wel gek, maar ook heel leuk” zegt Elisabeth “als we hier dus over twee jaar weer zitten, dan zit ik tegenover een man, maar wel met dezelfde persoon!”

Advertenties

Ja, maar

Ja!

Je mag zijn wie je bent
je laten zien
gelukkig zijn
stralen
je gevoel laten spreken
je kwetsbaarheid laten zien
je energie laten stromen
Inspireren
er zijn.

Helemaal!

Je mag zijn wie je bent
leven in open- en eerlijkheid
met al je bijzonderheden
met al je rariteiten
met al je plussen en je minnen
Ja echt
van top tot teen
en in al je vezels
mag je zijn wie je bent!

Maar… nu even niet… *

_

* Overpeinzing:

Wat klopt hier niet? 

Is “Ja, maar” eigenlijk niet precies hetzelfde als “Nee”?
Is het ooit te rechtvaardigen om iemand te dwingen slechts te overleven en niet te laten Leven (met een hoofdletter L)?  Simpelweg omdat je bang bent? Of panisch zelfs? Of omdat je er moeite mee hebt? Of omdat het niet past? Omdat je het zo niet gepland had? Of omdat je het niet gewend bent? Of omdat niemand het zo doet? Of omdat jouw dromen in duigen vallen? 

Wat zegt ‘Ja, maar’ over liefde? Is ‘ja, maar’ wel liefde?

Er bestaat toch maar één soort echte liefde? Onvoorwaardelijke liefde? Toch? Ja toch? 

WC-bril

Al eerder over geschreven, ik kom uit een meidengezin. Vandaag heb ik gesproken met ZusTwee. De tweede keer binnen drie dagen uit de kast. Ik heb het er maar druk mee.

Met deze zus was ik vroeger altijd heel close. We schelen maar anderhalf jaar en konden heel goed met elkaar opschieten, terwijl we totaal anders zijn. Ik meestal rustig, vaak alleen en in mezelf gekeerd, zij wild met drommen vrienden en vriendinnen en extrovert. Ik vond het altijd heerlijk om met en bij haar te zijn. Ze liet me lekker mijn gang gaan en ze vond alles aan me goed. Andersom trouwens ook. Nooit hadden we ruzie en we konden verschrikkelijk lachen samen. Vaak was één blik al genoeg om ontzettend de slappe lach te krijgen.

Ze had vaak stoute plannetjes en begreep ook dingen die ik in mijn onschuld gewoon niet zag. Iedere keer was ik weer verbaasd. Hoewel ze dus jonger was, leerde ze me veel van het ‘echte’ leven. Dat vond ik maar wat stoer.

Ze hoort mijn verhaal stil aan. Een beetje stoïcijns wel. Haar oudste zus blijkt dus een broer te zijn. Het gesprek duurt niet zo lang. Een klein uurtje later sta ik weer buiten.  “Uh, ja, dat moet ik wel even op me in laten werken” zegt ze. Verder niet veel. Dat is prima. Ik ken haar.

“Nou, dan ga ik” zeg ik “verder heb ik niets te melden, ik moet alleen nog even ontzettend plassen met al die thee van je.” ZusTwee is namelijk van de kruidentheetjes. Als ik de wc doortrek hoor ik haar ineens keihard roepen vanuit de woonkamer “Doe je wel de bril weer naar beneden als je uitgepist bent?”

Gelukkig was ik klaar, anders had ik het nu in mijn broek gedaan van het lachen en dat zou niet de eerste keer geweest zijn. Typisch mijn zus. ZusTwee, wat een heerlijk mens. Love her!

Gewoon mijn kind

Ach lieverd toch, maar mij maakt het niet uit hoor, je bent gewoon mijn kind! (mijn moeder, 16-11-2013)

“Ach lieverd toch, maar mij maakt het niet uit hoor, je bent gewoon mijn kind!” zegt mijn moeder terwijl ze mijn hand constant stevig vasthoudt en streelt en liefdevol en geïnteresseerd naar mijn verhaal luistert.

Ik heb mijn moeder zojuist verteld dat haar oudste dochter een zoon is en als man verder wil leven. Ze vraagt me hoe ze me kan helpen, wat ze kan doen en roept daarna ook nog blij verrast “Oooh, dan heb ik toch nog een zoon!”

In een flits denk ik terug aan het zinnetje dat ze vroeger vaak zei in ons meidengezin “Oh, wat ben ik blij dat ik geen jongens heb“,  een waarschijnlijk onschuldig zinnetje dat haast een eigen leven is gaan leiden. Het maakt me nu niet meer uit, ik zie en voel dat ze het meent, ik ben gewoon haar kind. Jongen of meisje, dat maakt niet uit.

Heel gelukkig ga ik een paar uur later weer bij haar weg. Ik had nooit gedacht dat ze me zou verstoten of zo, maar deze reactie had ik ook niet verwacht. Ze hoorde alles zo rustig aan en ze had vooral zo te doen met de strijd die ik heb moeten leveren en wat me nog te wachten staat.  Dat was echt ontzettend fijn en hartverwarmend.

Na een gesprek met mijn man, die ze na ons gesprek heel graag wilde zien en spreken, en een nachtje slapen is nu echter het besef gekomen wat dit alles wil zeggen en wat de consequenties zijn. Niet alleen voor mij, maar vooral ook voor mijn man en de kinderen. Daar heeft ze het erg moeilijk mee op dit moment en daar maakt ze zich zorgen over. Dat snap ik en had ik haar graag willen besparen, maar ik ben blij dat ik eindelijk open en eerlijk heb kunnen zijn. Dat voelt enorm bevrijdend en mijn geheim is weer wat minder verpletterend.

Ik heb weer een belangrijk stap gemaakt in mijn reis op weg naar wie ik werkelijk ben.

Hoera, ik ben nog gefrustreerder!

Gisteren schreef ik heel flink en stoer (ahum) “Hoera, ik ben gefrustreerd!” Ik was er ook echt blij om, want inderdaad het was goed weer even met mijn scheve neus op de feiten gedrukt te worden dat frustratie iets zegt over mezelf.

Neemt niet weg, dat ik niet meteen hoera roep bij frustratie, want het blijft een oneindig spel van weerstand en aanvaarding.  Wat was ik ongelooflijk pissig vanochtend. Het enige wat ik kon bedenken was dat er niets te hoera-en viel en dat ik het allemaal maar een k….zooi vond, oneerlijk en waarom wéér???

Vanmiddag zou ik een afspraak hebben met een psychologe bij Transvisie Zorg. Ik had een gesprek aangevraagd omdat ik graag met een expert wilde praten die me handvatten zou kunnen geven over hoe ik het beste aan onze kinderen vertel dat hun moeder wel hun moeder is, maar ook een man. Niet echt een dagelijks gesprekje dus.

Ik keek erg uit naar deze afspraak. Het is weer een belangrijke stap en ik wil het gesprek met mijn kinderen en het vervolg daarop zo goed mogelijk aanpakken. Maar helaas, ik werd vanochtend gebeld, vanwege ziekte kan de afspraak niet doorgaan #@%&*%%^@. Wat baalde ik verschrikkelijk,

“Word ik soms op de proef gesteld?” vroeg ik me kwaad mopperend af. Gisteren schreef ik “Hoera, ik ben gefrustreerd!” en vandaag ben ik supermegagefrustreerd en ik kan geen hoera uit mijn bek krijgen. Theoretisch weet ik, ik moet hoera zeggen, dankbaar zijn voor dit signaal, maar de praktijk is natuurlijk anders, die is namelijk echter dan echt. Ik baal als een stekker, Ik ben teleurgesteld. Mijn plan voor vandaag wordt in de war gestuurd. Voor de zoveelste keer.

Maar zoals altijd helpt het me om het op te schrijven, het van me af te schrijven en kan ik er snel weer om lachen. Gelukkig kan ik steeds sneller van de weerstand in de acceptatie schieten, want ik heb het spel door. En dan grinnik ik in mezelf en lach ik om dat driftige mannetje, dat nu weer de rust zelve is en intens geniet van zijn bak versgemalen koffie.

PS Hoera!!! Terwijl ik dit blog schrijf krijg ik een mail binnen. Woensdag a.s. kan ik al weer terecht bij Transvisie.

Hoera, ik ben gefrustreerd!

Groen en geel erger ik me, omdat ik juist aan mijn man niet goed uit kan leggen wat er met me aan de hand is, wat ik voel, waar ik tegen aanloop, waar ik mee worstel, waarom ik bepaalde beslissingen neem. Het frustreert me mateloos dat uitgerekend hij me zwak vindt omdat ik kies voor mezelf (au, au!!!). Het frustreert me iedere dag dat we twee totaal verschillende talen spreken (snap je dat nou niet??? Daar hebben we het toch al tig keer over gehad?). Hij begrijpt niet wat ik zeg en ik begrijp niet dat hij denkt zoals hij denkt en dat hij alleen ziet wat hij wil zien. En hij zegt hetzelfde over mij… (wat? ik net als jij??)

Iedereen heeft recht op zijn eigen mening. Dat vind ik echt, maar hoe moeilijk is het als de mening van de ander, de man waarmee je een kwart eeuw van je leven gedeeld hebt, van wie je houdt en met wie je zoveel mooie dingen hebt meegemaakt, de vader van je kinderen nota bene, zo lijnrecht tegenover jouw mening en gevoel staat? Hoe moeilijk is het dan om die mening te respecteren, liefdevol te blijven in het proces, je niet te verlagen tot acties die de boel meer stuk maken dan nodig is?

Vaak ben ik geïrriteerd, soms boos of zelfs woedend en ik raak wel eens de controle kwijt. Ik geeft het toe (ja, ja, dat geschreeuw was niet fraai en ik had ook niet moeten smijten). Geregeld ben ik verdrietig en af en toe voel ik me moedeloos.

Het goede nieuws, realiseer ik me nu al schrijvende, het zegt allemaal wat over mij. Niet over hem. (Slik, hoe blind kan je zijn en wat is het toch gemakkelijk slachtoffertje te spelen). Al deze negatieve emoties zijn namelijk een signaal dat ik niet tevreden ben met mezelf en hierdoor veroorzaak ik zélf mijn geestelijke pijn. (Au, stomme sukkel die ik ben).

Het is zo gemakkelijk eigenlijk, maar als je er zelf middenin zit ben je vaak verblind, laat je je meeslepen. Aanvaarding is de oplossing die me verder kan brengen en daar begon ik dit blog mee in februari van dit jaar (Ik weet het wel, maar vergeet het toch weer… ). Ik heb het dan niet over de aanvaarding van het gedrag van mijn man, maar over de acceptatie van mijn frustratie en gekwetstheid.

Zijn gedrag roept bij mij verzet op. Het raakt mijn emoties (en hoe! Grrrr %##$@&^&*$). De oorzaak van de emotie ligt dus in de manier waarop ik met mezelf omga en niet hoe ik op mijn man reageer. Tsja, ik kan dus niets anders doen dan mijn eigen kwetsbaarheid aan mezelf toegeven.

Ik moet toegeven dat zijn acties, zijn onbegrip, zijn andere ideeën mij boos en verdrietig maken en soms zelfs zo woedend dat ik zin heb om de hele boel kort en klein te slaan. Door dit toe te geven relativeer ik mijn emotie, want het gaat natuurlijk niet om die irritatie, die boosheid, dat verdriet of die machteloosheid, het gaat om mij. Want wie ben ik werkelijk? In werkelijkheid ben ik gevoelig voor wat mijn man zegt en hij kwetst me hiermee.

Zo gaat dat met zelfaanvaarding. Je kunt jezelf pas aanvaarden nadat je voor jezelf hebt uitgezocht wie je bent en wat voor een leven je wilt. Dan wordt jezelf aanvaarden een bewuste keuze voor jezelf in wie je bent en wilt zijn. Daarom, dankjewel irritaties en boosheid, jullie leren me weer wat over mezelf. Ik heb nog wel wat werk te doen (Pfff, aan de bak maar weer Rick).

werk in uitvoering

Maar eerst koffie!