Maandelijks archief: september 2013

Isolement

Ooit zei een bevriende transvrouw tegen me “Kijk uit dat je niet in een isolement raakt! Dat was voor mij toentertijd de reden om echt uit de kast te komen, want ik voelde, zo kan ik niet verder.” Die woorden ben ik nooit vergeten, want ik merk en merkte het bij mezelf ook en iedere dag meer. Langzamerhand begin ik in een isolement te raken en dat maakt alles alleen nog maar ingewikkelder.

Vandaag wil ik heel graag naar een hele leuke en bijzondere bijeenkomst. Er komen veel mensen die ik lang niet meer gezien heb of die ik online ken en heel graag IRL wil ontmoeten. Al weken kijk ik uit naar dit gebeuren. Ik had er echt zin in. Tot vandaag.

Vanochtend, meteen al bij het wakker worden, overviel me een naar gevoel. Een beklemmend en beangstigend gevoel. Ik wil ineens niet meer. Heb zin om in een hoekje te kruipen. Lekker alleen. Ik wil niet gezien worden in het openbaar, hoewel ik een passende outfit heb gevonden. Ik zal namelijk gezien worden zoals ik niet gezien wil worden en dat voelt héél ongemakkelijk.

Ik herinner me weer de passage uit het boek ‘De maakbare man’ van Maxim Februari:

Voor mij is de aanblik van mijn lichaam zelf nooit het grote probleem geweest, maar wel de verlegenheid waarmee ik het door de wereld moest dragen. Een gevoel laat zich moeilijk uitleggen, maar laat ik zeggen dat schaamte het kernprobleem was. Die ontstond niet zozeer doordat mijn lichaam mezelf vreemd voorkwam, maar doordat het signalen uitzond waardoor anderen me als vrouw interpreteerden. Schaamte dus om te worden gezien op een manier waarop je niet gezien wilt worden. Een situatie die misschien nog het best te vergelijken valt met de puberale nachtmerrie waarin je naakt door de volle gangen van je middelbare school loopt, om je kleren te gaan ophalen die om onduidelijke redenen op het bureau van de lerares Frans liggen.

Niet dat de paniek letterlijk te maken had met naaktheid, maar het was hetzelfde wanhopige gevoel te zijn overgeleverd aan de blik van belangstellenden, zonder invloed te kunnen uitoefenen op de manier waarop ze je lezen.

Buitenstaanders denken vaak dat transseksuelen vooral verlangen naar aanpassing van hun genitaliën, maar die spelen bij zo’n problematische toeschrijving van vrouwelijkheid nog wel het minst een rol; die ziet namelijk niemand als je een bakkerswinkel in stapt om een brood te kopen.

Dat de paniek kon toeslaan in bakkerswinkels, tijdens lezingen, bij het openen van de mail en bij alle sociale situaties waarin ik als vrouw werd aangesproken, had dan ook veel meer te maken met de signalen die mijn stem uitzond, mijn gezicht, mijn postuur, mijn naam en al met al met de sociale rol die me op grond van al die signalen was toebedeeld. Het was niet mijn lichaam op zich, maar mijn lichaam als interface voor contact met de buitenwereld dat me in de weg zat.

Ik zal gaan, ik zal me eroverheen zetten, want het laatste wat ik wil is in een isolement terecht komen, maar het drukt me wel weer extra op de feiten: ik vind het steeds moeilijker om het huis uit te gaan, nieuwe mensen te ontmoeten, mezelf te laten zien. Mijn lichaam als interface voor contact met de buitenwereld zit me verschrikkelijk, maar dan ook verschrikkelijk in de weg. Men ziet een vrouw, ik ben een man.

Advertenties

Kerel

Nou kerel, dat is dan duidelijk! (mijn vader, 16-09-2013)

“Nou kerel, dat is dan duidelijk!” zegt mijn vader terwijl hij opstaat en me omarmt zoals mannen dat doen en hij met zijn platte hand op mijn rug klopt.

Ik heb mijn vader zojuist verteld dat zijn oudste dochter een zoon blijkt te zijn en als man verder wil leven.

9/11

11 september. Een beladen datum. Zo’n dag die iedereen zich altijd zal blijven herinneren. Voor mij nu des te meer. Twaalf jaar geleden stortten de Twin Towers in. Gisteren, 11 september 2013, ons luchtkasteel.

Na maanden en maanden van onrustige nachten, gepieker, gepraat, geschrijf en gehuil heb ik mijn man verteld dat ik definitief in transitie ga. Ik wil niet langer meer leven met mijn vrouwenlijf dat niet bij mij hoort. Ik kan en wil zo niet verder. Ik wil zijn wie ik ben. Helemaal.

Het duivelse dilemma is geen dilemma meer. Ik heb gekozen. Voor mezelf.

De consequenties kan ik nog niet overzien. Ik weet (en wist) alleen dat mijn man dit niet kan en niet wil accepteren en dat zijn reacties niet te voorspellen zijn. Ik hoop dat we, vooral in het belang van onze kinderen, op een volwassen en respectvolle manier allebei een nieuw leven op kunnen gaan bouwen.

De tijd zal het leren.

Blauw

Vanochtend zocht ik wat op zolder en toevallig kwam ik mijn babyboek tegen. Mijn moeder heeft voor ons allemaal, al haar dochters, een prachtig babyboek gemaakt. In de boeken niet alleen foto’s, maar ook brieven, wetenswaardigheden en anekdotes over wat we meemaakten in ons eerste levensjaar.

blauwWat me opvalt is het volgende en ik heb daar eigenlijk nooit eerder vraagtekens bij gezet; mijn geboortekaartje is blauw, mijn babyboek is blauw en toen ik geboren werd hadden mijn ouders geen meisjesnaam bedacht. Reinier hadden ze me willen noemen. In de haast na mijn premature geboorte werd ik toen maar vernoemd naar mijn moeder.

Ik ga haar toch eens vragen hoe dat zit met al dat blauw. Wel benieuwd naar.

En voor mij voelt het toch wel héél goed, want als je de foto zo ziet (klik voor vergroting), dan is dit gewoon de geboorte van een jongetje. Mooie bevestiging.