Maandelijks archief: juni 2013

Loesje

Loesje transgender

Advertenties

De bom is gebarsten

Het is moeilijk te bevatten wat er allemaal gebeurd is in slechts vijf dagen tijd. Ik heb, denk ik, voer voor minstens twintig blogs. Erover schrijven ga ik zeker, want dat zet voor mij de zaken op een rijtje. Bovendien helpt de feedback die ik ontvang me altijd weer verder, maar alles op zijn tijd.

Afgelopen zaterdag had ik mijn eerste bijeenkomst van de Zoekersgroep bij Transvisie Zorg. Daar schreef ik kort over in mijn vorige blog ‘Het juiste etiket‘. Uiteraard was dit slechts een klein gedeelte van het hele verhaal. Zo’n ochtend is best inspannend, maar heeft me ook weer een aantal mooie inzichten gegeven.

Zondag barstte thuis de bom. Eindelijk. Dat was goed. Op zondagavond zijn mijn man en ik, na een heftige ruzie, gestart met praten en dat stopte pas op dinsdagavond. We waren nl. vrij op maandag en dinsdag. Twee nachten zonder slaap. Zware gesprekken. Veel, heel veel emoties, maar we zijn weer samen. Samen in ons verdriet wel te verstaan, maar, hoe gek het misschien ook klinkt, dat is heel fijn.

De spanning was om te snijden de laatste maanden. Zoals ik al eerder schreef, praten was gewoonweg niet mogelijk. We volgden ieder ons eigen proces en voor de kinderen maakten we het zo gezellig mogelijk, maar uiteindelijk was het maar toneelspel en de kinderen hebben dondersgoed door dat er iets aan de hand is, al hebben ze er geen idee van dat hun moeder eigenlijk een man is.

Het afgelopen half jaar was een afschuwelijke periode. Samenwonen in één huis zonder echt te praten, zonder daadwerkelijk contact en haast zonder warme gevoelens voor elkaar, ik wens het werkelijk niemand toe. Ik moet eerlijk zeggen dat ik aan het einde van mijn Latijn was. Mijn man ook, blijkt nu.

Het tij is gekeerd. We praten, we luisteren, we zijn er voor elkaar. We hebben grote meningsverschillen, maar we kunnen ons wél inleven in de situatie van de ander. Er is wederzijds respect. Hij is er voor mij en ik ben er voor hem. Het laatste wat we willen is eindigen met ruzie, haat-, wraak- of wat voor nare gevoelens dan ook. Na meer dan 25 jaar lief en leed zou dat echt verschrikkelijk zijn, helemaal voor de kinderen.

En dan ook nog eens dinsdagavond een voorlichtingsbijeenkomst van het Genderteam VUmc. Zo’n avond gaat je ook niet in de koude kleren zitten, maar wat voel ik me goed. Ik voel me krachtig en voor het eerst in mijn leven voel ik dat ik echt ‘mijn mannetje’ sta. Stevig, krachtig en vol goede moed. Ik zeg wat ik wil zeggen, ik uit mijn gevoelens, ik laat me niet overbluffen, ik ben ik. Een overwinning.

Het juiste etiket

Ferm, krachtig en in één vloeiende beweging schrijf ik met een rode stift en grote letters “Rick” op één van de stickers van het stickervel dat al klaar ligt op de tafel. Ik plak de  sticker met een klap op mijn blauwe poloshirt. Die zit.

Voor het eerst in mijn leven stel ik me IRL voor als Rick. Tevreden kijk ik af en toe een beetje stiekem naar mijn borst om het zelfgemaakte naamplaatje te lezen. Het ziet er niet vreemd uit en ik hoef er ook helemaal niet aan te wennen, het voelt goed. Het klopt gewoon. Alleen die borst eronder, dat is nog jammer, die zou ik graag plat willen zien, maar mag voor nu de pret niet drukken. Ik heb weer een stap gezet.

Ik ben zojuist binnen gekomen bij de eerste bijeenkomst van de Zoekersgroep van Transvisie Zorg. Hier mag en kan ik mezelf zijn en kan ik mezelf laten zien zoals ik ben. Een historisch moment. Ik heb de schurft aan hokjes, maar ik ben maar wat trots en blij met mijn sticker. Het  juiste etiket!

Stommerik

Ik breng mijn dochter naar bed. Onder protest gaat ze naar boven. Ze rekt het naar bed gaan zo lang mogelijk. Uiteindelijk schiet ik bijna uit mijn slof en al knijpend in haar billen laveer ik haar lachend naar haar bed.

“Stommerik!” roept ze uit. Ze schrikt er zelf van. “Stommerik?” vraag ik met gefronste wenkbrauwen, “Nee, nee lieverik bedoel ik, lieverik, lieverik, een heeeeeeele grote lieverik, de áááááááááállerliefste lieverik” proclameert ze en ze springt giechelend haar bed in.

Ze weet niet wat ze zegt, maar ik weet wel wat ik hoor! “Lieve Rick” en dat van mijn eigen dochter. “Dat is het” zeg ik zacht, terwijl ik haar welterusten kus en haar extra knuffel en knuffel “dat is het, ik ben lieve Rick”.

Loterij

Iedere tiende van de maand spelen we mee met de Staatsloterij en bijna iedere maand, vlak voor de trekking, dromen we over wat we zouden kunnen gaan doen met het geld als we zouden winnen. Een huis in een zonnig land, niet meer werken, reizen, vrienden of behoeftige medemensen helpen. Ach zoveel dromen.

Mijn dromen zijn ineens radicaal veranderd. ‘Wat zou jij doen als we de jackpot winnen?’ vroeg mijn man vorige maand. Ineens floepte er een totaal ander en nieuw antwoord mijn hoofd binnen. Ik wil geen huis meer in de zon, géén wereldreizen, géén nieuwe tuin of stoppen met werken. Ik wil maar één ding. Man zijn. Mezelf zijn. Van binnen én van buiten.

Ik zeg niets, kan niets zeggen, het lukt me niet me hardop tegen hem uit te spreken, Ik blokkeer totaal en murmel wat over een tweede huis aan zee. Binnenin brul ik het uit ‘Man zijn, eindelijk helemaal man zijn, dat wil ik!’ Mijn hart bonkt in mijn lijf.

Kan me zo voorstellen dat er met een grote som geld veel te koop is. Ik fantaseer. Zo snel mogelijk een platte borst. Een mannenstem. De beste professionele hulp voor mijn gezin en voor mij. Een nieuw leven opbouwen zonder uitstel. Nu meteen. Zonder wachtlijsten, zonder eindeloze psychologische testen, zonder onnodig gedoe. Het is allemaal al lastig genoeg.

Met een brok in mijn keel loop ik de kamer uit. Heb de neiging met mijn vuist tegen de muur te slaan, maar houd me in. Voel een steek in mijn kaak, zo strak heb ik ze op elkaar gedrukt. Ik maan mezelf te ontspannen, even diep adem te halen. De tranen prikken. De zoveelste onverwachte confrontatie. Ditmaal getriggerd door een simpele vraag, die ik al tientallen keren gehoord heb en die me voorheen slechts een fijn droomgevoel gaf: ‘wat zou jij doen als je de Jackpot zou winnen?’.

Vanavond de trekking. Jackpot 7,5 miljoen.

Transitiekleding

Supervrouwelijk kleedde ik me. Altijd jurken en rokken. Bijpassende sieraden. Goed gecombineerde, opvallende en kleurige combinaties. Ik kreeg veel complimenten. Had mijn eigen stijl. Broeken waren niet aan mij besteed, ik had er een of twee en die droeg ik in het bos of bij het klussen of zo. Verder niet.

Kleding kopen heb ik altijd een crime gevonden. Het put me werkelijk uit en strontchagrijnig kan ik er van worden. Shoppen (het woord alleen al!) doe ik alleen als ik echt iets nodig heb en wanneer ik ook precies weet wat ik moet hebben.

Zo’n tien jaar lang kocht ik mijn kleding bijna uitsluitend bij de Didi. Daar kon ik nl. altijd slagen. Chique, speelse en kleurige kleding van verschillende materialen. Gewaagde combinaties. Net even anders. Bovendien was er altijd die verkoopster die met me meedacht en met de meest fantastische creaties aan kwam zetten. Heerlijk was dat. Ik hoefde maar naar één winkel, twee of drie keer per jaar en klaar was Kees. En ik zag er altijd tiptop uit.

Tot twee of drie jaar geleden. De collectie van Didi veranderde en ik kon er niet meer slagen. Er begon een lijdensweg, want winkelen, zoeken en combineren, dat lukt me gewoon niet. Heb er werkelijk slapeloze nachten van gehad. Gelukkig had ik nog wel wat kleding en hoefde ik niet meer zo vaak voor groepen te staan of in het openbaar te treden, dus het werd wat minder belangrijk.

‘In den beginne’, vlak nadat het kwartje gevallen was dat ik vrouw speelde, maar niet was, dacht ik dat ik nog prima voort zou kunnen leven met mijn vrouwenlijf en dito kleding, maar daar heb ik me zwaar in vergist. Sinds ik mijn werkelijke gevoelens toelaat, word ik steeds meer bewust van wat er nou echt bij me past. Als vrouw had ik de perfecte ‘klederdracht’ gevonden bij Didi, maar dat was dan ook alles.

De dag dat ik ineens sterke tegenzin kreeg tegen het dragen van een jurk zal ik nooit vergeten. Ik lees terug in mijn dagboek (januari 2013)

De laatste weken heb ik alleen nog maar broeken gedragen. Het probleem is alleen dat ik er maar twee heb en eentje zit niet zo lekker. Omdat ik toch maar iets anders aan wilde weer een jurk gepakt. Was altijd mijn lievelingsjurk, die cyclaamrode. Het voelde al niet goed om hem aan te trekken, maar ik dacht dat ik me niet zo aan moest stellen en stapte over mijn heftige tegenzin heen. Ik ging naar mijn werk. Voelde me erg ongemakkelijk. Die rotjurk. Dat kutding! Dat gevoel werd met de uren erger. Werd er haast agressief van. Wilde die jurk wel van mijn lijf trekken. Kapot scheuren. En die panty al helemaal! Na mijn werk naar huis geracet en me meteen omgekleed. Ik zweer dat het de laatste keer is dat ik een jurk aan gehad heb.

Wat was dit een verschrikkelijke dag. Ik kan het gevoel nog zo terug halen. Alsof ik een clownspak aanhad, niet in het circus, maar bij een begrafenis of zo. Het was werkelijk verschrikkelijk. Terwijl ik dit nu schrijf word ik weer onpasselijk.

Vervolgens dus op zoek naar broeken en bijpassende bovenkleding. Dat was een hels karwei. Geen idee waar het te zoeken, geen idee wat erbij te combineren, geen idee hoe dat te doen. Gekmakend haast. Waar moest ik zoeken? Stoere vrouwenkleding? Van dat legergedoe? Maar dat past niet bij me. Ik kwam er niet uit. Uiteindelijk een aantal stelletjes gekocht die wel gingen, maar toch, het klopte niet.

Maar nu is het tijd voor zomerkleding. Door het slechte weer gelukkig wat uitstel van executie gehad, maar eindelijk weet ik het. Te simpel voor woorden eigenlijk. Ik moet gewoon herenkleding kopen! En dat heb ik gedaan gisteren.

overhemd

Ik wist niet wat me overkwam. Dat je een winkel ingaat en gewoon zeven, acht, negen of meer kledingstukken ziet die je leuk vindt. Dat het geen enkel probleem is om te combineren. Te vinden. Het was alleen nog even lastig omdat ik niet wist wat mijn herenmaat is. Ik draag mannenoverhemden nu open met een topje of een t-shirt eronder. Ben benieuwd hoeveel mensen doorhebben dat het eigenlijk herenkleding is, maar voor mij is het een wereld van verschil. Het was een bijzondere dag. Bijzonder emotioneel ook.

Echt, het kopen van herenkleding is een eitje vergeleken bij het vinden van dameskleding.

Tranen met tuiten

Via een tweet stuitte ik op dit filmpje. Ik struin niet echt veel op youtube, maar linkjes wil ik nog wel eens bekijken. En waarom en hoe het kan, ik weet het niet, maar ik kan niet stoppen met huilen. Het stroomt en het stroomt en er lijkt geen einde aan te komen. Nu al bijna drie kwartier lang.

Ik vind het gek. Ik weet niet wat me overkomt. Toen ik nog niet begreep dat ik eigenlijk een man ben, toen ik het topvrouwtje speelde, toen kon ik nooit huilen. Nooit. Bijna nooit om anderen en echt helemaal nooit om mezelf. De afgelopen twee jaar heb ik leren huilen. Huil ik regelmatig. Niet onbedaarlijk of langdurig, maar ik huil. En ik heb veel emoties. Daar ben ik eigenlijk best trots op en het voelt ook goed. Ik kan ze nu toelaten en me ook laten gaan.

Maar wat me nu gebeurt, ik zit dit met dikke rode ogen te typen, daar snap ik helemaal niets van. Waarom raakt dit filmpje me zo? Waarom gaat het juist nu zo stromen? Zou het komen omdat wildvreemde mensen de transvrouw steunen en beschermen? Zou het zijn omdat ze mag zijn wie ze is? Zou het komen omdat ik dit ook ervaar? Virtueel weliswaar, maar toch…

Tussen mijn tranen door heb ik geprobeerd iemand te bellen om even mee te praten, maar dat lukte niet.  De weinige mensen die van mijn verhaal weten zijn weg of aan het werk. Daarom schrijf ik dit maar van me af. Aan jullie, mijn ‘wildvreemde vrienden’.

Ik ben ongelooflijk blij en gelukkig met de steun die ik krijg van de lezers van mijn blog en ook van vele twitteraars uit mijn TL. Ik vind dat echt bijzonder. Het is hartverwarmend. Mensen die me een hart onder de riem steken, hun verhalen vertellen ter inspiratie, me belangeloos helpen, me niet alleen laten. Social Media oppervlakkig? Echt niet!

Dankjulliewel!!! #hug