Maandelijks archief: mei 2013

Roller coaster

Stil is het op mijn blog. Sinds 1 april geen letter op papier. Lang niets geschreven, zelfs niet voor mezelf in mijn eigen dagboek. Het lukt me momenteel gewoonweg niet om me te uiten, om me te laten zien aan de buitenwereld, want hoe ik het ook doe, het is nooit helemaal hoe ik werkelijk ben en dat voelt niet goed.

Eigenlijk wil ik alleen maar mezelf zijn en dat is nou juist wat niet kan en niet lukt. Nooit helemaal. In ieder geval niet meteen of zonder ingrijpende consequenties. Heb het gevoel ongewild in een roller coaster terecht te zijn gekomen.

roller-coasterEen oneindige achtbaan met steeds weer nieuwe bochten, onverwachte wendingen, brute zwenkingen en onaangekondigde draaiingen. Het houdt maar niet op en ik wil er uit, maar dat kan onmogelijk.

Mijn binnenwereld als een achtbaan. Allesbehalve stil en zoals dat gaat in zo’n ritje, je weet dat je erin zit, maar je weet niet wat er gaat komen. Soms ga ik heel langzaam omhoog en geniet ik van het uitzicht. Weids en wonderschoon. Dan lijkt alles vredig. Dan stort ik ineens in een duizelingwekkende vaart naar beneden. Het enige wat ik kan doen is me overgeven aan mijn angst en andere vervelende gevoelens. Vooral geen weerstand bieden, want dan wordt het alleen maar erger.

Dan weer vertraging in de rit om vervolgens binnen te rijden in een donker hol, waarvan ik niet weet waar het toe leidt. Ga ik omhoog? Naar beneden? Naar links? Naar rechts? Komt er weer licht? Uitstappen kan ik niet. Ik zit ‘veilig’ vastgesnoerd met een stevige beugel en moet er maar op vertrouwen dat die beugel vanzelf openspringt aan het eind van de rit en dat ik dan eindelijk uit kan stappen. Ondertussen kan ik niets anders dan me overgeven aan spanning, angst, een opgesloten gevoel, duisternis, maar ook licht, uitzicht, snelheid, rustgevende traagheid en fijne sensaties.

‘Gewoon jezelf zijn’, een uitdrukking die je ontzettend veel hoort en waar vaak nogal lichtzinnig over gedaan wordt. Als je altijd ontkend hebt wie je werkelijk bent, als je jezelf hebt laten geloven dat je alles goed voor elkaar hebt, als bijna niemand je begrijpt en als je naar alle waarschijnlijkheid een ongelooflijk hoge prijs moet betalen om jezelf te kunnen zijn, dan is ‘gewoon’ jezelf zijn helemaal niet zo gewoon.

Maar ik hou vol. Omdat ik vertrouw dat de beugel aan het eind van de rit open zal springen en ik mijn vrijheid tegemoet kan gaan. Misschien wat misselijk, wat gedesoriënteerd en wat gehavend, maar vrij mijn wijde wereld in.

Advertenties