Maandelijks archief: april 2013

Je kiest het leven niet, je lééft het!

“Heb je zin om een film met me te kijken?” vroeg mijn man gisteren “er is een leuke komedie op Film1 over de Pelgrimsroute naar Santiago de Compostella”. Ja, daar had ik wel zin in. Daar had ik zeker zin in! Al jaren droom ik ervan om ooit deze pelgrimsroute te lopen.

Een onverklaarbaar verlangen, want ik ben niet Katholiek of Christelijk opgevoed, maar de natuur en de uitdaging van deze lange voettocht trekken me enorm. Geen idee wat ik eigenlijk zoek. Stilte? Rust? Een andere omgeving? Ontberingen? Ontmoetingen? Mezelf? Een combinatie hiervan? Moet je überhaupt ergens naar op zoek zijn? Ik weet het niet, maar het maakt me ook niet uit. Het verlangen is er.

De komedie bleek echter geen komedie te zijn, maar een drama. De film stond namelijk verkeerd gerubriceerd op Film1. En zo belandden we dan onverwachts midden in een dramatische film, terwijl we juist wilden lachen (ik moet hier nu trouwens hartelijk om lachen, want het is eigenlijk wel hilarisch en tekenend voor hoe het leven vaak verloopt).

Maar wat hebben we genoten van de film The Way van Emilio Estevez; van de verhaallijn, van de prachtige beelden, van de personages en van de acteurs. “Ooit wil ik de Sint Jakobsroute lopen” hoor ik mijn man zeggen.  Ik kijk hem met open mond en vol verbazing aan “Wil jij dat???”. Ik heb nooit geweten dat ook hij datzelfde verlangen heeft. We genieten samen van de film en ook vandaag hebben we het er nog een paar keer over gehad.

Camino de Santiago

Eén zin uit de film is me bijgebleven en kwam aan als een mokerslag. De hoofdpersoon is een ambitieuze en succesvolle Amerikaanse oogarts die regelmatig in de clinch ligt met zijn zoon. Zijn zoon maakt zijn studie niet af, heeft in zijn ogen een nogal losbandig leven en besluit de Sint Jakobsroute te gaan lopen. Als zijn vader hem naar het vliegveld brengt vraagt hij hem om hem in ieder geval niet te veroordelen om zijn keuze om te gaan reizen. Zijn vader zegt geïrriteerd dat hij dan ook niet moet zeuren over zijn leven “ik heb voor dit leven gekozen”, waarop de zoon zegt “je kiest het leven niet, je lééft het leven!”

Je leeft het leven, je lééft het leven. Deze zin hoor ik steeds met een stemmetje in mijn hoofd. Het hakt erin. Het roept veel vragen bij me op. Ik moet bekennen dat ik niet het gevoel heb dat ik het leven echt leef. Bovendien heb ik  het gevoel dat mijn man dat ook niet doet, maar dat zal ik aan hem moeten vragen, want ik kan niet voelen wat hij voelt natuurlijk en ik wil geen conclusies trekken die misschien helemaal niet juist zijn.

Wat moet er gebeuren om het leven te leven? Om mijn leven te leven? Hoe kan ik dat het beste aanpakken? Waar begin ik? Ik weet het nu nog niet. “Just add life” denk ik. Stap voor stap, zo loop je “El Camino” namelijk ook. Ik heb nog een lange en boeiende weg voor de boeg.

“Goede reis” of “Buen camino” zoals je de wandelaars steeds hoorde zeggen in de film, dat wens ik mezelf toe.

Advertenties